Ze hebben hun eigen hondjes meegenomen: de kleine Coco en de iets grotere Mira. “We kennen ze goed en weten hoe ze reageren. Dat geeft rust, ook voor de studenten”, vertelt Geijen. Er worden zo’n 35 studenten verwacht, uiteindelijk komt iets meer dan de helft opdagen.
Drempel verlagen
Onderweg mogen studenten afwisselend met een van de twee honden aan de lijn lopen. De wandeling start en eindigt bij de Tapijnkazerne; bij de watermolen op Sint-Pieter wordt even gepauzeerd voor de lunch. “Ik zit vaak binnen en kijk dan eindeloos Netflix. Dit was precies wat ik nodig had”, zegt een deelnemer. Geijen: “Het hele initiatief helpt om de drempel te verlagen om andere studenten te leren kennen, het biedt ontspanning, en het feit dat je samen buiten in de natuur bent doet ook al veel. En de hondjes? Die zorgen gewoon voor een instant goede stemming.”
Vogels gangbaarder
Veel deelnemers missen hun hond van thuis – sommigen omdat ze nu ver weg wonen, anderen omdat hun huisdier er niet meer is. “Ik had een hondje, maar dat is twee jaar geleden overleden. Zijn foto hangt nog steeds op mijn koelkast.” Een ander vertelt: “In Bangladesh is het houden van een hond heel duur. Hier zijn vogels als huisdier veel gangbaarder. Voor mij was het echt bijzonder om vandaag met een hond te kunnen wandelen.”
In de toekomst willen Geijen en Kolle misschien zelfs mét hondjes naar kantoor. “Dat zou de drempel naar een psychologisch gesprek echt kunnen verlagen. Maar je moet natuurlijk wel rekening houden met studenten die allergisch zijn of bang voor honden.”