The Salt Path is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Raynor hield tijdens de tocht aantekeningen bij met het idee deze aan haar man te geven, maar het werd uiteindelijk een bestseller. De verfilming, geregisseerd door Marianne Elliot, toont een gelukkig getrouwd stel dat probeert om te gaan met een maatschappij die hen in de steek laat zodra ze dakloos worden. Raynor probeert dagenlang een betaling aan hun verzekeraar te annuleren, maar kan alleen voicemailberichten achterlaten. De zieke Moth probeert in aanmerking te komen voor een noodwoning, maar wordt afgewezen omdat hij naar verwachting niet binnen twaalf maanden zal overlijden.
Toch blijft de film, ondanks deze uitzichtloosheid, een liefdesverklaring. Na een lange en zware wandeling schuift Raynor stiekem wat van haar noedels op Moths bord, hopend dat hij het niet merkt. Hij merkt het wel, maar protesteert niet, wetende dat zij er toch op zou staan dat hij ze neemt. Hij moet immers aansterken. En hun budget is heel krap. Wanneer hun tent dreigt te worden meegesleurd door het opkomende tij, en Moth redt wat hij redden kan, roept Raynor dat hij het moet laten gaan, maar Moth weigert: “Dit is waar we wonen.”
De dronebeelden van grasvlaktes en stranden geven je soms het gevoel dat je naar een natuurdocumentaire zit te kijken, maar dat past goed bij de toon van de film. Dit verhaal gaat over het vinden van een thuis, onder welke omstandigheden dan ook. Alles wat het stel heeft is de tent, hun rugzakken en elkaar. Wat is een thuis dan? Raynor fluistert het tegen Moths rug: “Jij bent mijn thuis.”
Katya Mannar