“Ik ontdekte het Severenpark twee jaar geleden, toen ik in het tweede jaar van mijn bachelor zat. Het was winter, en ik zat er mentaal helemaal doorheen. Ik voelde me depressief en angstig, en tegelijkertijd ging het fysiek slecht met mijn vader in Canada. Hij kan nog maar beperkt bewegen, en tot nu toe weten de artsen niet precies wat er met hem aan de hand is. Dat nieuws kwam toen voor het eerst écht binnen. Maar ik had nauwelijks tijd om het te verwerken – elke dag was vol met colleges en verplichtingen. Ik kon geen rust vinden.
“Op een gegeven moment begon ik gewoon te wandelen. Eerst door de stad, maar dat was het niet. Ik zocht echt stilte. Toen ben ik via Google Maps gaan zoeken naar groene plekken verder buiten het centrum. En zo vond ik het Severenpark. Vanaf mijn appartement, vlak bij het station, kon ik er naartoe lopen. Er waren bijna nooit mensen. Het was alsof die plek voor mij alleen bestond. Mijn favoriete moment is als ik over het bruggetje loop over de vijver bij de Lourdesgrot. De bomen, het geluid van de wind, dat beeld – het herinnerde me aan thuis. Ik kom van de westkust van Canada, een klein stadje bij Vancouver. Ik groeide op in de natuur en wandelde veel. Dat zit in me.
“Later, toen het warmer werd, nam ik mijn huisgenoot mee. Zij was benieuwd, omdat ik altijd over het park vertelde. Het werd onze plek, we vertelden het aan niemand. Toch heb ik soms wel een Instagram Story gepost. Ik ben fotograaf - heb als student ook voor de UM gewerkt, en maak vlogs op mijn YouTube-kanaal Ariel’s Journal. In een van mijn video's ging het over hoe ik weer aanwezig kon zijn in mijn leven, mezelf mentaal uit dat dal kon trekken. Veel mensen herkenden zich daarin. De Lourdesgrot is bijzonder voor me. Ik ben niet katholiek, maar wel christelijk. Soms zat ik er gewoon in stilte. Ik heb er gebeden, gepraat met God. Dat heeft me geholpen. Het leven blijft moeilijk, maar juist daardoor besef je waarom liefde zo belangrijk is. Ik weet nu: je hebt zulke plekken nodig. Om even stil te staan. Om door te kunnen.”