“Ik ben in 2019 naar Maastricht verhuisd, om een bachelor psychologie te doen. Maar eerlijk gezegd was dat geen fijne periode. Iedereen was vooral met zichzelf bezig, ik vond de mensen niet erg sociaal. Je gaat ’s avonds naar de supermarkt, thuis eten koken – en dat was het dan. De psychologiefaculteit ligt ook een eind buiten het centrum, ver van die oude romantische sfeer van de binnenstad.
“Dus toen corona begon en ik terug naar Duitsland moest, was ik daar eigenlijk blij om. Uiteindelijk ben ik met mijn studie gestopt. Toen ik me afvroeg wat ik dan zou willen doen, was het antwoord al snel: University College Maastricht (UCM). De studie en de mensen daar vond ik altijd al leuk. Ik dacht vaak: ‘daar zou ik wel bij willen horen.’ Ik meldde me aan, verhuisde dichter naar het centrum, en mijn leven veranderde. Nu voel ik me echt verbonden met Maastricht. Ik leer graag nieuwe dingen, dompel me helemaal onder in verschillende kleine gemeenschappen van mensen met dezelfde interesses. Of het nu om paddenstoelen koken, tuinieren of astrologie gaat.
“Ongeveer een jaar geleden ontdekte ik de Jan van Eyck Academie. Ik kwam hier met een vriend. Normaal duurt het vaak een tijdje voordat ik me ergens echt op mijn gemak voel, het gevoel heb dat ik een plek begrijp. Maar hier voelde ik me meteen thuis. Veel mensen hier zijn ook queer of neuro divergent. Dat vind ik belangrijk en het maakt mijn leven een stuk makkelijker.
“Ik kom hier om te studeren of om met vrienden af te spreken, want ik haat bibliotheken. Ze zijn echt verschrikkelijk, ik snap niet hoe je vrijwillig je dagen kunt doorbrengen op zo’n stressvolle plek. Het is er nooit écht stil – het is er te groot, te druk en altijd een beetje rommelig.
“Bij de Jan Van Eyck is het ook soms luidruchtig, maar het voelt nooit rommelig. Ik hou van de architectuur van het gebouw, het is zo open en licht, en de tuin is in ieder seizoen prachtig. Het ligt ook heel dicht bij het UCM en heeft prettige studieplekken. Maar wat ik het allerfijnste vind, is dat ik hier altijd wel een vriendelijk gezicht tref. Als ik denk: ‘Ik wil op een mooie plek zijn, omringd door fijne mensen’, dan kom ik hierheen.”
Line-Marie Eichhorst