Er gaat niets boven het studentenleven in Venlo. [Lacht] Dat misschien niet, maar het heeft zeker z’n voordelen. Het University College heeft zo’n 150 studenten, verdeeld over drie jaar, dus we zijn een kleine gemeenschap en daardoor heel hecht. Dat maakt het makkelijk om evenementen te organiseren of iemand te vinden als je samen wil sporten of gewoon kletsen. En er valt genoeg te ontdekken, het is ook weer niet zó rustig. Toen ik erachter kwam dat deze opleiding niet in Maastricht zat, ben ik eerst plaatjes van Venlo op gaan zoeken. Later heb ik met mijn vader en broer de stad bezocht. Ik zag mezelf hier wel wonen, het is mooi en veilig.
Wat wilde je vroeger worden? Ik had veel verschillende fases, maar een tijd lang wilde ik graag bakker worden. Vooral omdat ik een enorme zoetekauw ben. Ik hou nog steeds van bakken, van creatief met eten bezig zijn, maar als een hobby.
"Voor mijn scriptie ben ik een blok over vrouwelijke gezondheid aan het opzetten"
Laatste boek? Rebel bodies van Sarah Graham, het gaat over het verschil in gezondheidszorg voor mannen en vrouwen. Medicijnen zijn vaak alleen op mannen getest, vrouwen worden soms minder serieus genomen bij de dokter en van vrouwelijke gezondheidsproblemen bijvoorbeeld bij voortplanting weten we eigenlijk nog heel weinig. Ik vind dit een heel belangrijk onderwerp, daarom ben ik voor mijn scriptie een blok over vrouwelijke gezondheid aan het opzetten. Wij mogen zelf onze vakken kiezen, maar zo’n blok bestaat nog niet binnen onze opleiding. Terwijl die zich richt op gezondheid en voeding en 95 procent van de studenten vrouw is. Ik zou het als eerste hebben gekozen als het bestond. Hopelijk komt het er in de toekomst – wie weet, mede dankzij mijn scriptie – wel.
Ik lijk op… mijn moeder. Volgens mijn oma en mijn tante zit het ‘m in bepaalde gezichtsuitdrukkingen en gebaren die ik maak. Ik heb ook haar sterke wil en onafhankelijke houding. Ze overleed toen ik dertien was, ze had een auto-immuunziekte die plots erger werd, waardoor er complicaties ontstonden. Misschien dat ik daardoor wel zo geïnteresseerd ben in vrouwengezondheidszorg. Mijn leven stond op z’n kop. Gelukkig had ik veel steun van mijn familie: mijn vader en broer, maar ook mijn oom en tante. Ik ben bij hen ingetrokken, omdat mijn vader veel moest reizen voor zijn baan bij de Verenigde Naties. Mijn broer studeerde toen al.
"Als het vertrouwen er eenmaal is, ben ik er voor je"
Hoe was je als kind? Heel nieuwsgierig, ‘mag ik een vraag stellen?’ vroeg ik de hele tijd aan mijn moeder. Ik kon heel verlegen zijn, waardoor ik soms moeilijk vrienden maakte want we verhuisden vaak. Maar ik was ook vaak blij en vrolijk, lachte veel – behalve dan als ik ruzie had met mijn broer, dan was ik heel agressief. Ik was echt het kleine zusje, hij is zes jaar ouder, en zorgde ervoor dat hij in de problemen kwam. Nu zijn we heel hecht, hij is mijn beste vriend. Hij woont ook in Nederland, doet een master in Groningen. Ik kan altijd bij hem terecht, of het nu voor een praktische vraag over wonen in Nederland is of voor een goed gesprek. Maar we kunnen ook nog steeds kibbelen, haha.
Ik ben een goede vriendin omdat… ik heel loyaal ben. Als het vertrouwen er eenmaal is, dan ben ik er voor je, maakt niet uit wat er is. Ik ben heel beschermend. Vrienden zeggen ook dat het helpt om met mij te praten als ze ergens mee zitten, ik denk dat ik een goede schouder ben om op uit te huilen.
Wat moet je nog leren? Zelfverzekerder worden en realiseren wat mijn waarde en potentieel is. Ik ben vaak geconfronteerd met racisme en die ervaringen hebben me wel eens onzeker gemaakt. Toen ik jong was, woonden we vaak in witte wijken – mijn broer en ik waren de enige kinderen van gemengde afkomst. Mensen maakten opmerkingen over mijn huidskleur en haar.
"Ik denk wel dat er een hogere macht is, maar dat is niet per se God"
Moeilijkste aan de liefde? Jezelf echt helemaal openstellen voor de ander. Mijn vriend en ik zijn nu bijna een jaar bij elkaar, dit is mijn eerste relatie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog heel jong was, dus ik heb geen voorbeeld gehad van hoe een gezonde relatie eruitziet. Hoe je het samensmelten van je levens, van je culturen – hij is Venloos, ik Portugees – navigeert. Dat vind ik wel eens spannend en moeilijk, maar ik denk dat we het tot nu toe goed doen. Hij maakt me heel gelukkig.
Droomreis? Ik heb het geluk dat ik met mijn ouders al op veel plekken ben geweest. Ik zou nog wel eens terug willen naar Thailand of Bali. De omgeving is prachtig en deze plekken stralen een soort spiritualiteit uit die ik heel vredig vind. Ik ben katholiek opgevoed, maar na mijn moeders overlijden ben ik mijn geloof een beetje verloren. Nu denk ik wel dat er een hogere macht is, maar dat is niet per se God. Ik bid niet, maar doe wel dingen die andere mensen misschien in het kader van hun religie doen, zoals mediteren, een dagboek bijhouden en positieve affirmaties opzeggen.
"Ik hoop dat ik een verschil kan maken in de wereld"
Over tien jaar… wil ik graag een verschil maken in de wereld, een positieve impact hebben. Op welke manier dan ook, maar het zou heel mooi zijn als ik mijn studie daarbij kan gebruiken. Ik zou graag een eigen bedrijf hebben op het gebied van voedingsgezondheid. Hoe het er precies uit zou zien, weet ik nog niet, maar ik hoop dat ik mensen zo kan helpen een gezonder, beter leven te leiden. Ik hoop ook dat ik tegen die tijd financieel stabiel ben en mijn eigen huis heb. Waar dat staat weet ik nog niet, het kan Nederland of Portugal zijn. Als ik mijn familie maar regelmatig kan zien. Zeker met mijn vader wil ik graag een nog sterkere band. Hij was altijd veel weg vanwege zijn werk, maar nu ik ook volwassen ben, kunnen we beiden moeite in onze relatie stoppen.