“Dit deel van het Stadspark is mijn favoriete plek omdat iedereen daar z’n verjaardag viert. Zodra de temperatuur stijgt, wordt het automatisch dé picknickplek. Dat heeft iets liefs. Het is maar een klein stukje van het park, maar het voelt als het begin van iets – van de ‘mooie’ kant van Maastricht.
“Daar kom ik minder vaak, omdat ik psychologie studeer in Randwyck, aan de andere kant van de Maas. Daardoor voelt het als een poort. Je fietst door het park, langs de stadsmuur en ineens ben je in een andere versie van Maastricht. Eentje met gezellige filmavonden bij het University College en rustige schattige straatjes. Ik heb er veel mooie herinneringen aan. Eén avond fietste ik er met huisgenoten op weg naar een filmavond bij het UCM en alles klopte gewoon: de mensen, het licht, het zomerse gevoel.
“Volgens mij ontdekte ik deze plek al tijdens mijn allereerste week op de uni. Ik liep naar Tapijn voor de INKOM, door het park, en de stad voelde zo groot, het overweldigde me helemaal. Dat komt ook doordat ik toen ik hier net woonde overal lopend naartoe ging, omdat ik nog geen fiets had. Alles voelde enorm en onbekend, ik was steeds de weg kwijt. Nu loop ik langs dezelfde plekken en herinner ik me hoe verward ik me toen voelde. Grappig hoe dingen veranderen, nu voelt het als thuis.
“Ik ben echt dol op het beekje dat er stroomt. Er is een piepklein bruggetje overheen dat naar een ander deel van het park leidt, vlak bij die grote muur. Daar merk je echt dat je een oude stad binnenloopt. Een keer stond er een man oude volksliedjes te zingen. Zomaar, spontaan. Het was net een film.
“Zou ik het anderen aanraden? Eigenlijk gaat iedereen er al naartoe, het is geen geheim. Eerlijk gezegd is het ook niet de mooiste plek van Maastricht, het ligt pal naast de weg. Maar de sfeer, de mix van mensen die er komt, dat maakt het tot wat het is.”
Line-Marie Eichhorst