“Ik weet niet eens hoe het daar heet. Het is meer een gemoedstoestand. Maar als ik het zou moeten omschrijven, is het dat gebied op de grens van Sint Pieter en Kanne. Ik ga er hardlopen. Er zijn velden, lange wegen, zelfs een boerderij met lama’s. Het ligt zo ver van de stad dat je het gevoel hebt een andere wereld binnen te stappen.
“Ik ontdekte het pasgeleden tijdens het hardlopen met een vriendin. We trainden voor een marathon. Het is er rustig, ruim, en er staat een prachtig huis langs de route. Elke keer als ik erlangs kom, vraag ik me af of het een museum is, of dat er echt mensen wonen. Het geeft het hele gebied een soort magische sfeer.
“Maastricht kan soms wat druk aanvoelen, vooral als je buiten iets wil doen. Maar dit gebied is anders. Gewoon rechte wegen, vlak land en stilte. Je zondert je af, maar op een goede manier. Het is waar ik heen ga om uit mijn hoofd te komen. Je bent alleen met je ademhaling, de weg en je gedachten. Het is perfect voor mensen die ruimte nodig hebben – om hun gevoelens te voelen, of gewoon even te pauzeren.
“Ik ben er met verschillende mensen geweest – mijn vader, vrienden, huisgenoten. Elke keer wordt het waardevoller. Ik weet nog dat ik de lama’s aanwees aan mijn vader toen hij op bezoek was. Ik denk niet dat hij me eerst geloofde. Maar ze zijn echt. Er is een boerderij met echte lama’s.
“Nu ik al een paar jaar in Maastricht woon, zit ik in een soort routine, en zie ik de schoonheid niet altijd meer. Maar ik weet dat ik het enorm ga missen als ik weg ben. Sommige dingen mis ik nu al – zoals toen ik in Wyck woonde. Nu woon ik in het centrum en kom ik er nog zelden, maar als ik er ben, krijg ik een nostalgisch gevoel. Het is er nog steeds, maar toch mis ik het al.
“Binnenkort vertrek ik naar België voor mijn master, maar ik kom terug. Ooit wil ik mijn kinderen deze plek laten zien. Maastricht is een deel van mij geworden."
Line-Marie Eichhorst