Wie zijn de eerstejaars van 2025?

“Ik hoop dat ik het komende jaar mezelf beter leer kennen”

Nee, naar het MECC-feest vanavond gaat ze niet meer, zegt de Poolse Kinga Szczembara dinsdagavond in het Bonnefantenmuseum, waar het cultuurevenement Live at the Museum gaande is. “Ik ben al sinds acht uur vanochtend op pad.” De INKOM vindt ze tot nu toe erg leuk, maar ook “intens, ik kan me geen grotere variëteit aan activiteiten voorstellen.” Haar groep is wat te groot – meer dan twintig mensen – om alles gezamenlijk te doen, “maar ik praat bij iedere activiteit met andere leden, ik hoop iedereen aan het einde van de week beter te kennen. Het is leuk om ook vrienden buiten mijn eigen studie te maken.”

Een stad waar van alles te doen is voor studenten, is ook de eerste indruk die ze van Maastricht kreeg toen ze hier afgelopen mei was. “Heel levendig, dat trok me aan. Ik wil uiteraard hard studeren, maar ik wil ook een vol studentenleven hebben – de hele ervaring.” Szczembara was hier in het voorjaar om naar een kamer te kijken. Die heeft ze inmiddels gevonden. “Tegen de Belgische grens aan, met zes anderen in een huis. Het is een stukje lopen – 40 minuten naar het centrum – maar het is te doen. En ik wil een fiets kopen. Het is een fijne plek, naast ons is een wei met lammetjes, heel lief.”

Wat hoopt ze dat het komende jaar haar brengt? “Ik ga Global Studies studeren, maar dat was een vrij spontane keuze. Jarenlang wilde ik psychologie studeren, totdat ik me meer bewust werd van wat er allemaal gaande is in de wereld. Toen besloot ik dat ik op een bredere manier wil helpen dingen te veranderen. Misschien ga ik de politiek in of de richting uit van de diplomatiek. Ik hoop dat ik het komende jaar mezelf beter leer kennen en ontdek wat ik later wil doen.”

Het grootste verschil met haar leven tot nu toe? “Hoe internationaal het hier is. Geweldig, ik hou ervan nieuwe talen te leren en andere culturen te ontdekken.”

Cleo Freriks

 

Te druk om het thuisfront te missen

Vanmorgen had ze haar moeder nog aan de telefoon. Even bellen hoe het feest in het MECC - INKOM LIVE - gisteravond was. Erg leuk, luidt het oordeel. Haar ouders zijn belangrijk, maar de afgelopen dagen had ze het zo druk dat er geen tijd overbleef om ook maar iets of iemand te missen. “We hebben een heel goede band, ik kan alles zeggen wat ik wil. Zij gaan mij ook missen. Ik ben de eerste van de drie kinderen die het huis uit gaat.” Ze is vast van plan om ieder weekend naar haar ouderlijk huis in Boxmeer af te reizen.

Lianne Vullings, 18 jaar, gaat Circular Engineering studeren. Een studie die alleen in Maastricht bestaat, dus de keuze voor deze stad (“kleiner dan ik dacht, alles dicht bij elkaar, leuk”) was eenvoudig. Dat de studie Engelstalig is, schrikt haar niet af. “Ik heb Cambridge gedaan, proficiency.”

Ze heeft sinds een maand een kamer in een studentenhuis. “Ik had via FaceTime een gesprek met mijn nieuwe huisgenoten. Online is veel fijner dan wanneer je met een aantal kamerzoekers tegelijk naar zo’n huis gaat. Het was een echt gesprek en het klikte goed.”

Haar mentorgroep is flink uitgedund. Alleen haar buurvrouw met wie ze deze woensdagmiddag de Dutch Dimensions op Tapijn (een nieuw evenement waarbij de internationale studenten kennismaken met Nederland: ze krijgen onder andere taallesjes, mogen spijkerpoepen, een ‘nepkoe’ melken en ranja en stroopwafels proeven) bezoekt, is er nog van over. Ze zijn al bevriend geraakt. Het komend half jaar hoopt ze nog meer vrienden te maken, en uiteraard haar studie goed te doen.

Riki Janssen

 

“Ik ben verliefd op Maastricht”

Of hij al een kamer heeft? “Ja”, zegt de achttienjarige Twan Hulshof. “Sinds gisteren, na een half jaar flink zoeken en veel bezichtigingen.” Hij klinkt opgelucht. Niet gek, want nog even op en neer reizen vanaf thuis zou lastig worden. “Ik kom uit Doetinchem, toch een eindje weg.”

De kersverse student International Business – “Ik vind grote bedrijven leuk en wil misschien zelf ook iets beginnen” – kwam uit op Tilburg en Maastricht als potentiële studiesteden. Het werd Zuid-Limburg. “Ik kreeg al tweetalig onderwijs op de middelbare school, wilde in het Engels studeren en de opleiding hier staat hoger op de ranglijst.” Daarbij: “Maastricht is een toffe stad, ik ben er verliefd op.”

En de INKOM? “Leuk”, klinkt het – al stapte hij na een dag al over naar de Maasweek, de introductieweek van studentenverenigingen Circumflex en Tragos. “Ik kreeg contact met wat mensen van Circumflex. Heel gezellig, ik heb me meteen ingeschreven, en ook al een paar vrienden gemaakt.” Afgeschrikt door de berichten over misstanden bij onder meer die vereniging is hij niet. Dat speelde, klinkt het, bij de disputen. En of hij bij een dispuut gaat, weet hij nog niet.

Peter Doorakkers

 

“Hopelijk kan ik mijn Nederlands weer wat opvijzelen”

Nee, dat hij opeens mensen uit allerlei culturen ontmoet in het “super internationale” Maastricht is zeker niet wennen, vertelt de 19-jarige Sören Hens Guatama aan het begin van de derde INKOM-dag. Hij is niet anders gewend. Zijn vader is Vlaams, zijn moeder Colombiaans, hij woonde de eerste jaren van zijn leven in het Belgische Mechelen en daarna veertien jaar in Wenen, met een uitstapje van drie jaar naar Abu Dhabi. “Ik ging daar naar internationale scholen. Die waren Engelstalig, waardoor mijn Nederlands wel wat roestig is geworden. Dat kan ik hier hopelijk weer opvijzelen.”

Dat Maastricht “klein en gezellig” is, was een andere reden om voor de stad te kiezen. “Dat past bij mij. Wenen voelt ook erg gezellig – ja, het is een grote stad, maar nog geen Londen.” Bovendien wonen zijn grootouders in de buurt en ook het probleemgestuurd onderwijs binnen de bachelor waaraan hij begint, European Law School, sprak aan. “Zelf aan de slag gaan vind ik leuker dan urenlang naar een college luisteren of een boek lezen.”

Het maken van nieuwe vrienden verloopt soepel. “Op de eerste INKOM-dag ging dat nog niet zo goed, het was druk en overweldigend. Maar op de wat rustigere evenementen heb ik al meerdere leuke contacten gelegd. Ook wonen er een stuk of vijf, zes mensen in Maastricht die ik ken van mijn school en voetbalclub in Wenen. Ja, Maastricht is best populair daar.” Hij hoopt dit jaar ook een bijbaantje te vinden, misschien wel als jeugdvoetbalcoach. “Ik ben zelf gestopt met voetbal, onder meer vanwege blessures, sindsdien train ik jeugdspelers. Ik zou graag een coachlicentie bij de UEFA halen.”

Overigens wordt het de komende tijd wel pendelen vanuit Duitsland voor Hens Guatama. “Een kamer vinden in Maastricht was heel lastig. Uiteindelijk heb ik maar een appartement genomen in Aken. Een fijne plek, ik denk dat ik er zeker het eerste jaar blijf wonen. Verhuizen is zo’n gedoe. De reistijd is wel fors – meer dan een uur – maar gelukkig is het dankzij een studentenabonnement wel te betalen.”

Dennis Vaendel

 

Geen ellenlange colleges en zelf nadenken

Wat hun doel is komend jaar? Alle tentamens halen. Het antwoord klinkt woensdagmiddag eensgezind uit de monden van de Duitse vriendinnen Lotti Bauer (20) en Caroline Gronholz (19). Ze hebben zichzelf een momentje rust gegund, voordat ze richting Tapijnkazerne vertrekken waar de studentensportverenigingen zich zullen presenteren. Bauer denkt erover zich aan te sluiten bij de cheerleaders, Gronholz weet het nog niet.

De twee hebben de stad al aardig leren kennen – “we komen uit Aken, dus Maastricht was altijd al dichtbij” - en ze hebben op tijd een kamer gevonden. “Daar kan ik alleen pas op 1 september in, dus ik logeer tot die tijd bij Lottie”, aldus Gronholz. Samen proberen ze deze week zoveel mogelijk te zien en te doen. “We hebben dinsdagavond het grote feest in het MECC overgeslagen, maar donderdag gaan we zeker naar een borrel.” De INKOM bevalt ze goed, net als de universiteit. “We houden van de Maastrichtse aanpak, we denken dat het probleemgestuurd onderwijs wel bij ons past.”

Bauer en Gronholz hekelen de Duitse universiteiten waar volgens hen niet veel ruimte is voor eigen inbreng. “Je hebt er ellenlange colleges waarin je leert wat de professor zegt wat je moet leren. Dat reproduceer je op een tentamen en dat is het dan. Je leert niet zelf na te denken.”

Bauer verwacht dat dat bij haar studie Global Studies wel anders zal zijn en er meer initiatief wordt verwacht. “Ik moest zelfs een motivatiebrief schrijven voor de universiteit, dat was best pittig, ik heb een betoog gehouden voor gelijke kansen in het onderwijs.” Gronholz had het daarentegen een stuk makkelijker, zij hoefde geen proeve van bekwaamheid af te leggen om aan de studie Arts and Culture te mogen beginnen. “Ik denk dat bijna niemand dat wil studeren”, zegt ze lachend. “Het fijne van deze studie is dat je er heel veel kanten mee op kan, ik hoef me niet vast te pinnen op een exact onderwerp. Als je geneeskunde studeert, studeer je geneeskunde en dat is het. Ik heb meer opties."

Die vrijheid is ook de reden waarom Bauer koos voor Global Studies. “Mijn familie heeft een maatschappelijke organisatie opgezet in Namibië, ik heb daar zelf een paar maanden gewoond en al toen ik klein was, wist ik dat ik iets wilde gaan doen in de diplomatie. Onderwerpen als racisme, gelijkheid en onderwijs raken me.”

Deborah Blekkenhorst