In films en stripverhalen wordt een regenjas regelmatig opgevoerd als het geijkte uniform van journalisten die, gestoken in een veelal bruine en knielange variant, met een kladblok in de hand naar een scoop snellen. De laatste persoon die het ding bij ons om de schouders heeft gehad is Wammes Bos, doorgewinterd redacteur die inmiddels met pensioen is. Zijn jas liet hij achter, samen met verhuisdozen vol - onder andere - aantekeningen en paperassen als stille getuigen van verhalen. ‘Wat moeten we ermee’, roepen we regelmatig uit als het hok weer eens opengaat en het stof omlaag dwarrelt. Het kledingstuk is inmiddels voer voor vele grappen – en de motten – maar het weggooien lukt maar niet. Alsof daarmee onze rijke historie ook in de prullenbak verdwijnt. Geen zorgen, die verhalen blijven we wel schrijven, ook zonder regenjas. Die voorlopig maar gewoon op dat hangertje blijft bungelen, wachtend op de regen en een paar nieuwe schouders. Wie denkt de komende tijd een beschermend kledingstuk nodig te hebben voor de natte Hollandse herfst is meer dan welkom om ‘m op te halen. Ik zou ‘m wel even wassen.