Elders in de stad werd ook wel “één Beppie afstand” aanbevolen, een knipoog naar de Maastrichtse volkszangeres van klein statuur, maar die boodschap zou ongetwijfeld vooral voor verwarring hebben gezorgd bij het overgrote internationale en ‘Hollandse’ deel van de UM.
Wie goed zoekt, komt in de universiteitsgebouwen hier en daar nog een versleten stuk lint of afgetrapte sticker tegen, of een nooit verwijderde waarschuwingsposter om de handen goed te wassen. Relieken uit een recent verleden, dat ergens toch als langer dan vijf jaar geleden voelt. De vragen van toen – ‘wordt thuisonderwijs het nieuwe normaal?’, ‘is het schudden van handen voorgoed verleden tijd?’ – klinken inmiddels weer vrij absurd, de beelden van de uitgestorven collegezalen en lege fietsenstallingen vervagen langzaam. Woorden als ‘thuisexamen’ en ‘avondklok’ duiken niet meer op in Observant-artikelen. Het lint dient als tastbaar bewijs dat het niet gewoon een koortsdroom was. Wat overigens wel is gebleven: het hybride werken, deels thuis, deels op de universiteit.
Of het terecht is om dit corona-relict te classificeren als ‘meuk’? De tijd zal het leren. Wie weet denkt de vogelgriep of een virus waarvan we de naam nu nog niet kennen daar in de toekomst anders over. Wie maar vast voorbereid wil zijn, mag het lint komen ophalen.