Het ging om José de Groot, 35 jaar, secretaresse en volgens iedereen de spil van het faculteitsbureau bij cultuurwetenschappen (CW), tegenwoordig FASoS. Om haar kon niemand heen en niemand wilde dat ook, omdat ze gewoon een capabel en vooral zeer prettig mens was. Ook in de relatie met journalisten van Observant deed ze niet ingewikkeld; elders was dat wel eens anders.
Met haar werk had het drama niets te maken: ze lag in scheiding, haar man kon dat moeilijk verkroppen maar tot dan toe was er van gewelddadigheid geen sprake geweest. En hij kwam wel vaker langs op de faculteit, ook in die periode, de mensen kenden hem. Maar die morgen sloegen kennelijk de stoppen door, hij pakte een groot mes, vertrok naar de Kapoenstraat, ging het kantoortje vlak naast de achteringang binnen en stak zijn vrouw “in vitale organen”, zo meldde de politie de volgende dag na sectie op het lichaam. Ze was nagenoeg op slag dood. Daarna ging hij op een stoel zitten, met gebogen hoofd, aldus getuigen die op het lawaai waren toegesneld, en wachtte af.
Verdriet
Op de redactie hoorden we vrij snel, hoe weet ik niet meer, dat er iets ergs gebeurd was bij CW, een steekpartij, dus daar ga je als verslaggever van het universiteitsblad op af. Om daar een ingehouden pandemonium aan te treffen, rood-witte politielinten, verbijsterd verdriet bij facultaire medewerkers, een decaan die alles in het werk stelt om zijn mensen op te vangen, te begeleiden en pottenkijkers buiten de deur te houden. En als journalist ben je nu eenmaal zo’n pottenkijker, een indringer, en des te hinderlijker als je ook nog vragen stelt aan mensen. Decaan Wiel Kusters - tevens dichter, diezelfde avond nog schreef hij een prachtig In Memoriam, de faculteit kon zich op dat moment geen betere leidsman wensen - hield de boot af, zei jaren later dat hij toen “wel boos” op me geweest was maar voegde daar meteen aan toe dat hij begreep dat we ons werk moesten doen.
Dat was met een zwaar gemoed, kan ik nu wel zeggen, want het is ook pijnlijk om mensen die na zo’n drama totaal uit het lood zijn, vragen te stellen. Daar ben ik dan ook maar snel mee opgehouden en heb daarna een reportage geschreven over wat er ter plekke te zien en te horen was.
Sensatiejournalistiek
Toch kreeg Observant later het verwijt te horen dat we sensatiejournalistiek bedreven, een universiteitsblad onwaardig. Dat was even slikken want het hele streven was er juist op gericht er geen ‘vet’ verhaal van te maken. Het kwam (via via) niet van de minste: hoofddocent José van Dijck, voormalig docent journalistiek in Groningen en later nog president van de KNAW geworden. Maar met alle respect: het was een onheus verwijt en het werd door anderen gelukkig ook niet herhaald. Zo’n gebeurtenis niet verslaan, ook al was het met lood in de schoenen, was geen optie. Maar dan wel zo sec mogelijk, en in de hoop dat het de eerste en meteen ook de laatste keer zou zijn.