Calatrava had in 1999 een project van grootsteedse allure in gedachten voor het terrein rondom de containers en de sporthal (inclusief parkeerplaatsen) en ontwierp in opdracht van Woningstichting Servatius een campus waar menige Nederlandse universiteitsstad een puntje aan kon zuigen: een langgerekt gebouw met rondom water, eindigend in een toren van 63 meter hoog met daarachter een schelpvormige constructie. Ruimte genoeg voor een ultramoderne sporthal, in totaal vijfhonderd studentenkamers en - studio’s en 22 appartementen. Opvallend detail: een spectaculaire koperen beplating van de gebouwen. Heel mooi, maar het protest was al snel luid: slecht voor het milieu, en veel erger, de winning van koper is vaak dubieus. Beraamde kosten van de Calatrava campus: ongeveer 165 miljoen. In 2004 zou het klaar zijn.
Gesteggeld
Met de nadruk op zou. Want het liep allemaal anders. Er werd vijf jaar lang onderhandeld en gesteggeld over wie wat zou gaan betalen. In december 2004 waren de UM, gemeente Maastricht en Provincie Limburg eruit: ze zouden ieder één miljoen bijdragen, de rest kwam voor rekening van Servatius. Ook zou de universiteit haar grond (ongeveer 30 duizend vierkante meter) in erfpacht geven. In 2005 zou de oude sporthal worden afgebroken, in 2007 zouden de eerste studenten de campus betrekken.
Zou. Het liep opnieuw uit, maar in oktober 2008 ging dan toch de eerste paal de grond in. Een paar maanden later echter, in maart 2009, de kredietcrisis is inmiddels een feit, komt naar buiten dat Servatius in zware financiële problemen zit. In juni worden de werkzaamheden aan de koperen campus stilgelegd, al blijft men hoopvol. Die hoop verdwijnt in het najaar als de minister ingrijpt en steeds duidelijker is dat de woningstichting de stijgende bouwkosten - van 165 naar uiteindelijk 235 miljoen – niet kan betalen. Servatius zit zwaar in de rode cijfers en ontsnapt uiteindelijk ternauwernood aan een faillissement.
Rechtszaak
‘Koperen campus van de baan, sporthal gaat wel door’ kopt Observant in november 2009. Vicevoorzitter van het college van bestuur André Postema is verbijsterd over de “ernstige rekenfouten” van Servatius, en vertelt aan Limburgse media dat de UM “regelmatig haar bezorgdheid heeft geuit, het duurde allemaal heel lang, en de keuze voor Calatrava als architect was een controversiële, want die meneer heeft overal ruzie en alle projecten komen veel duurder uit dan voorzien.” Het bureau van die meneer pikt deze kritiek niet en dreigt met een rechtszaak. Het blijft bij dreigen.
En de sporthal waar heel universitair sportend Maastricht al jaren en jaren naar uitkeek? Die opende op 12 april 2016 dan toch haar deuren. Met een fitnessruimte, een Sportcafé, klimhal, squashbanen, spinningruimte, kleinere en grotere sportzalen maar ook studieplekken. Inmiddels is het sportcomplex door het toenemend aantal studenten en medewerkers alweer te klein en kampen de sportverenigingen met wachtlijsten. Een oplossing is nog niet in zicht. Calatrava nog een keer vragen?