Olivia Colman (Ivy) en Benedict Cumberbatch (Theo) spelen in The Roses, een zwarte komedie die losjes is gebaseerd op de roman The War of the Roses uit 1981. Regisseur Jay Roach besloot echter de oorspronkelijke genderrollen om te draaien. Na hun huwelijk en twee kinderen wordt Ivy, die vroeger chef-kok was, huisvrouw. Totdat Theo, een succesvol architect, een van zijn bouwprojecten ziet instorten en daarmee zijn carrière. Van de ene op de andere dag wordt Ivy de kostwinner; ze opent meerdere succesvolle restaurants, terwijl Theo thuisblijft om voor de kinderen te zorgen.
De plotselinge rolomkering maakt van Theo de ondergewaardeerde ‘huisvrouw’. Dat dit zijn gevoel van mannelijkheid aantast, merkt Ivy ook en ze geeft hem een stuk grond waarop hij hun nieuwe gezinswoning kan bouwen – een echo van het moment waarop Theo haar ooit aanspoorde een restaurant te openen. Maar zijn bewijsdrang maakt het huis tot een veel te duur prestigeproject, wat hun huwelijk verder onder druk zet.
Scherpe sartire
Een scheiding lijkt onvermijdelijk. Theo wil koste wat kost het huis – het is immers zijn project – maar Ivy benadrukt dat zíj ervoor heeft betaald en biedt een financiële regeling aan. Het ‘wie-krijgt-wat’-debat escaleert in steeds chaotischer en gewelddadiger pogingen om elkaar in verlegenheid te brengen. Roach’ scherpe satire over de veelvoorkomende huwelijksstrijd tussen tijd en energie versus geld zet het publiek aan het denken over wie er ‘recht’ heeft op het huis. Doordat ze zijn omringd door rare, net zo ongelukkig getrouwde mensen, wordt de dynamiek van het koppel genormaliseerd, waardoor scènes – zoals wanneer Ivy een taart in de vorm van hun huis over de tafel naar Theo slingert – minder zwaar aanvoelen dan ze zouden kunnen zijn.
De film maakt enkele vreemde keuzes. Zo worden de kinderen weggestuurd naar een sportkamp voor atletische wonderkinderen – een zijpaadje zonder echte functie, behalve dan dat ze het huis uit zijn zodat het publiek ongestoord kan toekijken hoe Ivy en Theo’s huwelijk ontspoort. Het ook al ongelukkig getrouwde personage van Kate McKinnon kan niet stoppen Theo lastig te vallen. Dit moet grappig zijn, maar voelt eerder ongemakkelijk en is een rare poging om de genderrollen om te draaien.
Hilarische woede
De grootste uitblinker is Colman, die de juiste dosis oprechtheid heeft en de perfecte komische timing. Haar woede is explosief en hilarisch, waardoor Cumberbatch’ spel er soms vlak bij afsteekt. Roach is uitstekend in het menselijk maken van beide personages, die allebei grote fouten maken. De film is een commentaar op de rol van gender en ego binnen een huwelijk – en hoe mensen het vermogen om elkaar iets te gunnen kunnen kwijtraken. Ze genieten van elkaars ellende en omdat ze getrouwd waren, weten ze precies hoe ze die ander zo miezerig mogelijk kunnen maken.
Favoriete citaten:
- “Ik denk dat ik je soms wel haat… sporadische haat.”
- “Toen we jonger waren wist ik wat ze ging zeggen voordat ze het zei. Nu weet ik niet eens wat ze zei nadat ze het heeft gezegd.”
Katya Mannar