Toeval… bestaat. Alles is toeval. Je kunt keuzes maken, maar je weet nooit wat er daarna gebeurt. Schijnbaar kleine keuzes kunnen onvoorzien grote gevolgen hebben. Neem mijn ouders. Mijn moeder is Amerikaanse, mijn vader Limburger. Ze ontmoetten elkaar in een hostel in Buenos Aires, Argentinië. Mijn moeder was op fietsvakantie en mijn vader besloot mee te gaan. Hij moest daarna terug naar Nederland, terwijl mijn moeder verder reisde. Toen ze een keer naar India vloog en in Amsterdam moest overstappen, is ze hem in Geleen gaan opzoeken. En nooit meer weggegaan. Ze zeggen dat als Tripadvisor destijds had bestaan, dat hostel slechte reviews zou hebben gehad en ze er geen van beiden naartoe zouden zijn gegaan. Dan waren mijn twee jongere zusjes en ik er nooit geweest.
Wanneer huilde je voor het laatst? [Denkt lang na] Ik huil niet zo vaak. Toen mijn Amerikaanse oma overleed wel, dat was in 2019. En na mijn eindexamen, ik zat er toen even helemaal doorheen.
"Misschien zou het wel goed zijn als ik wat bewuster bezig zou zijn met de grote vragen: wat doe ik hier eigenlijk, en waarom?"
Limburger of Amerikaan? Beide. Ik ben geboren in de Rocky Mountains, in de staat Montana. Ik ga daar elke zomer heen maar heb er nooit echt gewoond. Destijds was George Bush jr. aan de macht, mijn moeder wilde weg, dus verhuisden mijn ouders naar Heerlen-Noord. Het zijn gescheiden werelden: in Limburg heb ik weinig contact met mensen in de VS, ben ik daar, dan is het andersom. Thuis spreek ik vooral Engels met mijn moeder en zusjes, en Limburgs met mijn vader. Nederlands is dus niet mijn eerste en zelfs niet mijn tweede taal. Maar op school was het altijd de norm, ook al spraken veel kinderen Limburgs. Jammer, want in het Nederlands kan ik sommige dingen toch minder goed omschrijven.
Als kind was ik… stil, redelijk slim, nieuwsgierig. En verlegen, op mezelf. Ik voelde me anders dan mijn klasgenootjes, vanwege mijn Amerikaanse achtergrond en omdat ik andere interesses had. Ik leerde graag dingen, mijn ouders kochten boekjes voor me over wetenschap, geschiedenis, aardrijkskunde… dat vond ik leuk. Of ik gepest werd? Dat niet, maar ik voelde me soms wel geïntimideerd door klasgenootjes. Op de middelbare school werd dat minder, misschien ook omdat ik naar een gymnasium buiten de wijk ging. Daar voelde ik me ook meer thuis – al is er niet één plek waar ik me helemáál thuis voel.
Bid of mediteer je weleens? Eigenlijk niet, ik ben weinig bezig met dat soort dingen. Mijn ouders zijn allebei niet religieus in de institutionele zin, we gingen nooit naar de kerk of zo. Misschien zou het wel goed zijn als ik wat bewuster bezig zou zijn met de grote vragen: wat doe ik hier eigenlijk, en waarom? Maar ik ben altijd bezig, vlieg overal vol in en vind het lastig om tot rust te komen, even niets te doen. Al verlang ik ergens wel naar echte rust, ik maak het vaak te druk voor mezelf. Daar lijd ik wel onder, ja.
"Mensen willen vanwege de regering-Trump niet naar de VS. Dat vind ik jammer, al ben ook ik boos over de politieke situatie"
Ik stond altijd al op de barricades. Nee, dat kwam in Maastricht pas. Ik vond politiek altijd al interessant, maar dacht nooit dat ik iets kon doen aan de dingen waarmee ik het oneens was. Ik dacht dat ik er alleen voor stond. Door de protesten tegen de onderwijsbezuinigingen ontdekte ik dat dat niet zo is, en hoeveel kracht er uitgaat van samen tegen iets opstaan. Daarom heb ik de nieuwe studentenvakbond MOSA mee opgericht.
Deze muziek móeten mensen horen. Rock uit de jaren zestig en zeventig, zoals de band Creedence Clearwater Revival. Ik ken die via mijn moeder. Toen ik tien was, maakten we in een tweedehands camper een rondreis door de VS. Op de snelweg kwam er rook onder haar stoel vandaan en we strandden in een dorpje, Lodi. CCR heeft een liedje Stuck in Lodi, dat vond ik erg grappig. Later ben ik meer van ze gaan luisteren. Ze hebben een aparte sound die ik goed vind.
Op mijn bucket list… staat reizen, onder meer door Amerika. Dat is een heel divers land, vol vriendelijke mensen, verschillende culturen en mooie natuur waarvan ik nog meer wil zien. Als ik zeg dat ik erheen ga, reageren mensen met ‘Oeh, oké…’. Ze denken dan aan de huidige regering en willen er om die reden niet naartoe. Dat vind ik jammer, al ben ook ik boos over de politieke situatie.
"De studie is niet onbelangrijk, maar de universiteit is niet de plek waar je het meeste over het leven leert"
Welk boek herlees je? Ik lees sinds de middelbare school nog maar zelden boeken, en zeker geen romans. Mijn vriendin wel, maar ik zie er het plezier niet van in, ben er ook te ongeduldig voor: ik vind het tijdverspilling. Ik lees wel veel op mijn telefoon, ook voor de vakbond. En voor mijn studie natuurlijk. Juist omdat we op UCM veel moeten lezen, doe ik het daarbuiten niet. Ik kijk liever tv of luister muziek.
Liefde is simpel. Eh… ik vond het altijd wel ingewikkeld. Op de middelbare school was vrienden maken al lastig, dan is meisjes aanspreken nóg een stap verder. Mijn vriendin sprak míj vorig jaar met carnaval aan, ik had lang haar en een baard, dat viel haar op. Dit jaar kregen we wat. Ze is een jaar jonger en zit nog op school in Heerlen. Het is fijn om iemand te hebben die buiten alle hectiek van studie, politiek en studentenvakbond staat, met wie ik gewoon samen kan zijn. Bij haar kan ik afschakelen, hoef ik even niks.
Beste advies ooit. Een zus van mijn oma is hippie en zegt altijd: Drop out of school and start your life. Daar leer ik van dat we ons heel druk maken over school en studie, maar dat die eigenlijk niet zó belangrijk zijn. Ook niet onbelangrijk, maar de universiteit is niet de plek waar je het meeste over het leven leert.