Ik weet echt wel dat er een wereld buiten de academie bestaat. Toch is er een groot verschil tussen weten en beseffen, iets wat mij kortgeleden opnieuw werd ingewreven.
Een van de bonussen van opnieuw gaan studeren is dat je op plekken komt waar je anders misschien zomaar aan voorbij zou zijn gegaan. In het kader van ons eerste thema (Policy & Politics) onderzoeken we samen de waarde van kunst en erfgoed, ook buiten de beschermende muren van onze faculteit.
We hadden natuurlijk al gediscussieerd over subsidies voor kunstenaars en culturele organisaties, over de niet-monetaire waarde van hun werk, en we hadden aandachtig gelezen wat eminente denkers daarover te zeggen hadden. Maar dat deden we op afstand, zonder veel gevoel, als nuchter observerende academici in de dop.
Vervolgens gingen we op pad: we wandelden binnen bij de jonge makers van het Fine Art Department van de Kunstacademie, luisterden naar de ambities en worstelingen van de mensen van kunstboekhandel Limestone, en hoorden uit eerste hand de uitdagingen achter kunstruimte De Meldkamer. Daarna keerden we terug naar onze eigen faculteit, waar twee leegstaande bovenverdiepingen zijn omgetoverd tot indrukwekkende expositieruimtes – een ambitieus project van de makers.
Toen het lawaai en de indringende beelden van de tentoonstelling Protest langzaam wegzakten, zat ik stil in een hoekje van de FASoS-tuin. Wat had ik vandaag eigenlijk gezien en gehoord?
De bevlogen studenten en docenten van het Fine Art Department die, met een erg klein budget en nog steeds onder dreiging van uitzetting uit het bijzondere Stuers-gebouw, alles willen geven voor hun kunst, vanuit hun thuis. Een kunstboekhandel die het hoofd boven water houdt door allerlei subsidiepotjes aan elkaar te knopen, zoals zovelen in de cultuursector. Dat was geen theorie, geen politiek debat of kille economie. Wat ik zag was vlees en bloed: mensen met een passie om, ondanks alle obstakels, hun kunst te laten zegevieren. Echte mensen met een echte missie.
En ik, als toeschouwer, hoefde nauwelijks een inspanning te leveren om de fraaie vruchten van hun werk te mogen proeven. De hele ervaring bleef lang rondzingen in mijn hoofd.
Het voelde uiteindelijk alsof weten was omgezet in beseffen.
Louis Urlings