“Dat wordt 2500 euro alstublieft.”
Ik struikel bijna over mijn woorden en voel mijn wangen gloeien. De vrouw tegenover me, met in haar hand een designertas en glimmende autosleutels van een Maserati, knikt alleen maar en tikt de cijfers in op de pinautomaat. Achteloos, alsof het om een pakje kauwgom gaat. Ik glimlach vriendelijk, maar in mijn hoofd reken ik uit wat ik met dat bedrag zou kunnen doen: een nieuwe laptop kopen, kleding shoppen en collegegeld betalen.
Welkom in het Arresthuis, een vijfsterrenhotel in een voormalige gevangenis. De originele indeling is behouden, net zoals de zware celdeuren. Alleen leiden die niet meer naar een cel, maar naar een kamer met een regendouche, fluwelen stoelen en een extra kingsize bed. Bij aankomst staat er zelfs een glaasje cava klaar, om het verblijf in stijl te beginnen. En ik? Ik werk achter de receptie. Dit is mijn studentenbaantje.
Ik heb hier BN’ers, politici en zelfs een sultan mogen verwelkomen. Luxe, klasse en gastvrijheid. De hele kamer vol met rozen? Geen probleem. Of liever Mailly champagne met kleine kunstwerkjes van chocolade. “Wat zijn dat eigenlijk?” vroeg ik ooit. “Friandises,” zei een collega. “En nee, die zijn niet voor ons.”
In ons fine dining restaurant worden gerechten geserveerd waarvan ik de ingrediënten eerst moet opzoeken. Thuis eet ik gewoon wat de pot schaft. En eerlijk: daar kijk ik soms meer naar uit dan naar dit chique gedoe.
Iedere keer als ik moet werken, parkeer ik mijn kleine Suzuki tussen de Porsches en de Mercedessen, en ruil ik mijn studentenleven in voor een wereld van kaviaar, kapitale horloges en dure parfum. In mijn jurk en op hakken verwelkom ik mensen die veel geld betalen om vrijwillig te worden opgesloten in een luxe cel. Maar zodra ik uitklok, trek ik met net zoveel plezier mijn sneakers en spijkerbroek weer aan en rijd ik terug mijn eigen wereld in. In mijn Suzuki.
Britt van Cruchten, derdejaars rechtsgeleerdheid