Joe Cross (Joaquin Phoenix), de sheriff die door zijn astma geen mondkapje kan dragen, gaat de strijd aan met burgemeester Ted Garcia (Pedro Pascal), die juist áltijd een mondkapje op heeft. Als Joe ’s avonds thuiskomt zijn daar zijn schoonmoeder, die in slaap valt met op de achtergrond filmpjes over complottheorieën, en zijn psychisch instabiele vrouw, die een onsuccesvol Etsy-winkeltje met poppen runt, die alleen Joe stiekem koopt.
Mislukte campagne
Hij besluit zich kandidaat te stellen als burgemeester, met als speerpunt het afschaffen van de mondkapjesplicht. De campagne loopt niet al te best. Tijdens een evenement slaat zijn tegenkandidaat Ted hem in het gezicht, terwijl het liedje Firework van Katy Perry op de achtergrond speelt. Het is een van de grappigste scènes in de film, waarin de vernedering van Joe – wiens bril door de klap scheef aan zijn oor bungelt – duidelijk voelbaar is.
Dan verschuift de toon van de film plotseling van moderne western naar misdaaddrama. Om zijn campagne nieuw leven in te blazen, pleegt Joe een reeks brute moorden. De schuld legt hij bij de antifascistische beweging Antifa om zo zijn conservatieve opvattingen kracht bij te zetten.
Afleiden van het echte probleem
Opportunisme en mensen die maatschappelijke kwesties gebruiken om er zelf beter van te worden – dat lijkt Aster aan de kaak te willen stellen. Zo zien we dat de strijd om de mondkapjes de mensen in het stadje verdeelt én afleidt van het echte probleem: het nieuwe datacentrum slurpt alle middelen van de gemeenschap op. Op kleinere schaal zien we een jongen die zich anders voordoet dan hij is om indruk te maken op een meisje. Hij pretendeert een gepassioneerde Black Lives Matter-demonstrant te zijn, omdat hij haar een boek over feminisme en activisme heeft zien lezen, maar groeit uiteindelijk uit tot een conservatief boegbeeld, populair op tv-zender Fox News.
Toch gaat de film nooit de diepte in. Aster maakt geen onderscheid tussen een echte activist en een jongen die doet alsof om indruk te maken op een meisje. De dialogen zijn opvallend algemeen en lijken gebaseerd op hoe conservatieven denken dat activisten praten. Heeft Aster eigenlijk wel een nieuw perspectief te bieden? Het lijkt het alsof de Hereditary-regisseur zijn stem kwijtraakt als hij zich buiten het horrorgenre begeeft.
Online subculturen
Wat wél goed werkt, is hoe Eddington online subculturen neerzet. In plaats van verzonnen sociale media te gebruiken, toont Aster Twitter, Facebook en Instagram precies zoals ze er in het echt uitzien. Als de personages door bizarre feeds scrollen, wordt de kijker herinnerd aan de absurditeit van onze huidige onlinewereld, waarin algoritmes zijn ontworpen om ons te polariseren. De cinematografie creëert een passend ongemakkelijke sfeer, waarbij de hitte voelbaar door het scherm straalt, ondersteund door Daniel Pembertons meesterlijke soundtrack. Joaquin Phoenix’ ingehouden spel schittert, juist doordat sommige andere personages wat te karikaturaal aanvoelen.
Katya Mannar