Ik voel me... voornamelijk Grieks. Omdat ik daar geboren ben en er mijn hele leven heb gewoond, tot ik vorige zomer naar Maastricht verhuisde. Mijn vader is half Grieks, half Syrisch. Mijn moeder komt uit Libanon. Maar in dat land ben ik nooit geweest, alleen een keer op het vliegveld, als tussenstop richting Syrië. Daar is de familie van mijn moeder namelijk ooit naartoe verhuisd. En een deel van mijn vaders familie woont er ook nog. Als kind kwam ik er regelmatig, maar dat is minder geworden toen de burgeroorlog uitbrak, ik was er voor het laatst in 2018. Gelukkig woont mijn familie in een veilig gebied.
Vroeger ruziede ik altijd met mijn broer en zus. Ikzelf niet zo vaak, maar mijn broertje en oudere zus hingen elkaar wel constant in de haren, om onnozele dingen. Daar hield ik me meestal buiten. We zijn alle drie compleet verschillend, zowel qua persoonlijkheid als interesses. Dat botst weleens. Zelf lijk ik erg op mijn moeder: ik zit vol energie, praat en lach heel veel. Vooral mijn zus kan daar soms slecht tegen. Zij studeert toevallig ook in Nederland, in Wageningen, maar we hebben elkaar nog niet opgezocht. Het komt nooit echt uit. [Lachend] De laatste keer dat we elkaar zagen was in de vakantie, bij onze ouders.
"Ik vond het leuk om carnaval te vieren, maar die muziek was zó slecht"
Ik wilde altijd al in het buitenland wonen. Ja, ik wist al vrij vroeg dat ik uiteindelijk zou vertrekken uit Griekenland, omdat daar niet echt een toekomst voor mij is. Er zijn weinig banen, weinig plekken waar je kunt studeren wat je wil en het niveau van het onderwijs is laag. Ik stond wel een tijdje ingeschreven bij de opleiding verpleegkunde, maar ik ging nooit – zoals veel Griekse jongeren doen. Je betaalt toch geen collegegeld, maar met een studentenpas krijg je wel op veel plekken korting. In de tussentijd zocht ik naar een studie in het buitenland. Eerst in Italië, maar daar werd ik niet toegelaten bij geneeskunde. Op aanraden van mijn zus werd het Nederland.
Ik luister graag naar… bands als Scorpions, Nirvana, Guns N’ Roses. Maar bijvoorbeeld ook muziek uit de jaren 2000 of klassieke muziek. Het hangt heel erg af van mijn gemoedstoestand. Waar ik trouwens niet van hou is de carnavalsmuziek in Maastricht. Ik vierde het afgelopen jaar en het was leuk, maar die muziek was zó slecht. Ik dacht alleen maar: mijn oren!
Athene of Maastricht? Het zijn allebei mooie steden, maar de overgang van Athene naar Maastricht was wel groot en best lastig. In Athene woonde ik vlakbij het centrum. Daar was er constant rumoer en achtergrondgeluid. Dat heb ik nodig, het voelt bruisend en levendig. Nu woon ik in Heer, daar is het vaak zó stil en uitgestorven. Ik kan er maar moeilijk aan wennen. Gelukkig heb ik hier goede vrienden gemaakt, waar ik veel tijd mee doorbreng. Dankzij hen voel ik me hier steeds meer thuis.
Het nieuws volg ik altijd op de voet. Nee, eigenlijk totaal niet. Ook niet als het gaat over wat er allemaal gebeurt in Libanon en Syrië. Er gebeuren zoveel nare dingen op de wereld, landen worden verwoest. Ik kijk daar niet graag naar. Ik kan er toch weinig aan veranderen.
"Als ik teken ben ik enorm gefocust; normaal heb ik daar veel moeite mee"
Ik ben kunstzinnig. Niet per se, al kan ik best goed tekenen. Vooral iets natekenen. Het menselijk oor, hart, brein: dat helpt me om dingen te onthouden voor mijn studie. Ik doe het ook als ik me bijvoorbeeld verdrietig voel. Dan begin ik soms willekeurige dingen te tekenen. Een paddenstoel, een clown, bekende stripfiguren. Dan ben ik enorm gefocust en raak ik niet snel afgeleid. Dat voelt fijn, want over het algemeen kost het me veel moeite om me ergens op te concentreren.
Dit mis ik aan Griekenland. Het eten, het weer, mijn ouders en broer. En het goedkope OV, fietsen is niet echt mijn ding. Ik mis zelfs de vieze straten met kakkerlakken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het fijn dat in Nederland alles zo goed verzorgd is, maar het heeft een bepaalde sfeer. Wat ik trouwens niet mis zijn de vele toeristen in Athene. Ze lopen heel langzaam, terwijl ik dingen te doen heb maar nergens snel kan komen. Zo irritant. Ja, hier in Maastricht heb je ze ook wel, maar het is niet te vergelijken. Of ik ooit terug wil naar Griekenland? Ja, voor vakanties, maar niet om er te werken.
Favoriete film? Lastig, ik kijk veel films en er staan er ook nog een hoop op mijn lijstje. Als ik er toch een moet noemen: What Dreams May Come uit 1998, met Robin Williams. Over een man die na zijn dood in het hiernamaals op zoek gaat naar zijn overleden vrouw. Een verdrietige film, maar ik vind het een heel mooi idee dat ze door hun liefde ook verbonden blijven in een volgend leven.
"Op YouTube kijk ik soms naar filmpjes van operaties, dat vind ik leuk om te zien"
Liefde komt aanwaaien. Dat denk ik wel. Ik zit ook niet op datingapps. Je moet niet gaan zoeken naar de liefde, het moet jou vinden.
Droombaan? Chirurg, liefst op het gebied van hart en longen. Op YouTube kijk ik soms naar filmpjes van operaties. Ik vind het leuk om te zien hoe die mensen binnen enkele uren een fout repareren, en op die manier het leven van de patiënt veranderen. Dat zou ik zelf ook graag doen. Na deze studie wil ik daarom graag nog geneeskunde doen. Eigenlijk de Engelstalige track, maar ik kwam er vorig jaar achter dat die verdwijnt in Maastricht. Dus ben ik nu maar hard Nederlands aan het leren.
Over tien jaar... Heb ik misschien een relatie, maar geen kinderen. Daar heb ik niks mee. Die hebben aandacht nodig, want ze groeien niet vanzelf op, maar daar heb ik niet het geduld voor, denk ik. En ook niet echt de tijd, als ik het wil combineren met mijn droombaan. Waar ik dan woon? Misschien wel in Canada. Ik hou heel erg van sneeuw.