Het leven is geen solo non-stop wereldreis, maar eerder een expeditie langs een reeks havens waar je kunt aanmeren voor proviand, reparaties en het delen van sterke verhalen, om uiteindelijk gezond en wel je doel te bereiken.
Je mag me geloven als ik zeg dat ik een voorbeeld ben van iemand die vrijwel nooit steun van anderen vraagt. Te vaak ben ik aantrekkelijke havens voorbijgevaren omdat ik dacht dat het zwak, ongepast of veel te omslachtig zou zijn om aan te leggen voor noodzakelijke hulp.
Het is niet dat ik de hulp niet aangeboden heb gekregen, kijk bijvoorbeeld naar de introductieperiode hier op de universiteit. Ik ben naar alle informatiesessies geweest over digitale tools voor studenten, kreeg uitleg over de rol van studentadviseurs, ongewenst gedrag en wie er allemaal voor me klaarstaan bij lichamelijke of geestelijke problemen. Ik weet wat er te krijgen is.
Misschien komt het doordat ik ben opgevoed in een tijd waarin volledige zelfstandigheid voor een man het hoogst haalbare was. Je mocht vooral geen andere mensen met jouw problemen lastigvallen en wanneer het moeilijk werd, moest je gewoon nog harder werken. Maar vanaf nu doen we het anders.
Mijn voornemen werd op de proef gesteld toen ik de eerste versie van mijn research paper klaar had. Ik had tot zover alles zelf gedaan en nu kwam het moment om onze schrijfcoach te vragen wat hij van mijn werk vond. Het resultaat was een brutaal eerlijk stukje feedback en een waslijst aan verbeterpunten. Dat deed wel even pijn.
Na de initiële schok bedacht ik me dat als ik geen hulp had gevraagd, het resultaat een dikke onvoldoende geweest zou zijn. Dat maakte het een stuk minder vervelend en een gevoel van dankbaarheid nam het over.
Natuurlijk, studeren is keihard buffelen, lelijk afzien en soms ronduit falen – vaak in je eentje. Niks mis mee en dat zal ook de kern blijven. Maar vanaf nu ga ik het solozeilen toch wat vaker onderbreken voor de broodnodige hulp, om van mijn reis een echt succes te maken.
Louis Urlings