Ik weet niet beter dan dat zowat iedereen in mijn geboortedorp op het CDA stemde. Niet dat mijn familie het veel over politiek had, maar als het ter sprake kwam, viel altijd de naam van de partij die veel Limburgse katholieken al decennialang steunen. Of ik zelf als achttienjarige ook een rood bolletje zette voor de naam van de christendemocratische lijsttrekker? Ik heb er geen actieve herinnering aan. Waarschijnlijk wel, ‘omdat iedereen het deed’. Bovendien, wat wist ik veel van maatschappelijke thema’s als zorg, onderwijs en armoede en hoe partijen erover dachten?
Op de redactie hebben we het gek genoeg niet heel veel over de verkiezingsprogramma’s. Te druk met schrijven (zoals over polarisatie en extremisme), printproblemen, studentfreelancers, eindredactie. Toch ontgaat niemand wat er op televisie, sociale media of in de krant voorbijkomt, welke lijsttrekker nu weer iets controversieels heeft geroepen of wie boos is op wie.
Collega Cleo Freriks riep dinsdagochtend: “Heb je gelezen hoeveel politieke partijen een programma hebben dat botst met de rechtsstaat? Twaalf!” Het rapport van een onafhankelijke commissie van de Nederlandse orde van advocaten is menig redacteur niet ontgaan – voor sommigen is dit anti-rechtsstatelijke aspect misschien wel doorslaggevend volgende week woensdag 29 oktober, als er gestemd moet worden. Andere thema’s die de collega’s belangrijk vinden (ik maakte een kort rondje): een partij die pro Europa is – “Volt ja, maar die is zo klein, gooi ik mijn stem dan niet uit het raam?”, die echt iets doet aan het klimaat en een goed vangnet biedt voor mensen die het minder of moeilijker hebben. Een ander kiest voor een partij die in elk geval níet snijdt in het hoger en basisonderwijs (“stop kinderen aub niet met 33 anderen in een klas”). “Ik hoop vooral op een stabiel kabinet,” klinkt het een deur verder.
“En wat houdt de hoofdredacteur bezig?”, wil zijn kamergenoot weten. “De zorg, dat sommige politici het basispakket op slot willen gooien waardoor nieuwe medicijnen of betere behandelingen niet meer worden vergoed.” Deze week luidden meerdere patiënten- en cliëntenorganisaties de noodklok over deze bezuinigingsplannen. Drie jaar geleden had ik er waarschijnlijk nooit bij stilgestaan, maar als iemand in je gezin afhankelijk wordt van dure medicijnen, sta je er anders in. Volgende week stem ik niet strategisch en zeker niet uit gewoonte (omdat iedereen in het dorp het doet). Ik stem deze keer met het hart.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie.