Laatst kreeg ik een uitnodiging van een vriend die ik al ken sinds de middelbare school. In de groepsapp van onze vriendengroep, die langzaam is doodgebloed na jaren van inside jokes en eindeloze spam, liet hij weer eens van zich horen: “Ik ben jarig! Tijd om weer eens samen te komen.”
Vroeger waren we spontaner. Iemand gooide op vrijdagmiddag een bericht in de groepsapp, en dezelfde avond zaten we met z’n allen op het terras of bij iemand thuis. Dat was typisch voor die tijd. We speelden kaartspellen op onze vaste pauzeplek en bleven na school hangen in de fietsenstalling om alles te bespreken wat er die dag was gebeurd: de laatste nieuwtjes, de cijfers van een toets of weekendplannen. Nu zijn we allemaal onze eigen weg gegaan, verspreid over alle uithoeken van het land. Een enkeling is zelfs op uitwisseling naar de andere kant van Europa.
Juist daarom vind ik zo’n feestje altijd leuk: dé uitgelezen kans om weer eens bij te praten met iedereen. Bij sommigen voelt het meteen weer als vanouds, terwijl het bij anderen wat stroever gaat. Het is dan aftasten, zoeken naar gespreksonderwerpen, maar we komen uiteindelijk niet veel verder dan de clichés: studie, werk en een nostalgische terugblik op onze middelbareschooltijd. Waarom kan je met de een de draad zo weer oppakken, en met de ander niet?
Ooit waren we als vriendengroep immers een belangrijk onderdeel van elkaars leven. We dwaalden samen door Londen, aten croissants op een bankje in Parijs en praatten hele lessen door over alles behalve het vak zelf. Een paar van deze vriendschappen zijn in de loop der jaren verloren gegaan. Niet uit onwil, maar omdat het leven nu eenmaal verder gaat. En dat moet ik accepteren. Dus als we elkaar toevallig tegenkomen, maken we een kort praatje om vervolgens weer onze eigen weg te gaan. Net zoals je oude lievelingslied dat je nu zelden meer hoort, maar wat je wel nog altijd moeiteloos kan meezingen.
Britt van Cruchten, derdejaars Rechtsgeleerdheid