“Iedereen komt zo slim over, lijkt al zoveel van allerlei zaken te weten.” In het eerste half jaar van Global Studies raakte de Belgische Nour Rigo meer dan eens geïmponeerd door haar medestudenten. Het bracht haar aan het twijfelen: had zij wel genoeg kennis in huis? Voldeed haar Engels? Hoe ging ze dit alles inhalen?
Maar toen ze in het tweede semester op kamers ging, veranderde dat. “Ik wilde heel graag op mezelf wonen, wilde de complete ervaring. Ik was die eerste zes maanden helemaal niet betrokken bij het studentenleven, ging na het onderwijs vrijwel meteen naar huis net over de grens in Zichen-Zussen-Bolder.” Ze kwam in een studentenhuis in de binnenstad terecht, genoot van haar “eigen huishoudinkje”, voelde de vrijheid en de verantwoordelijkheid die bij het op jezelf wonen hoort (“doe je de was een week niet, ja, eigen schuld”) en maakte vrienden. “Veel mensen van de studie, heel internationaal.” In gesprekken met hen ontdekte ze dat iedereen momenten van twijfel heeft. Dat stelde gerust.
Nour
Nour Rigo is een kwart Italiaans, vandaar die achternaam. “Mijn grootvader komt uit de buurt van Venetië, hij vertrok naar België om in de mijnen te gaan werken, maar nam als snel met mijn oma het café van haar ouders in ons dorp over. Mijn vader is daar geboren. Mijn moeder komt uit Maastricht.” Haar voornaam? Ze lacht: “Mijn moeder was zwanger toen mijn ouders in de auto een operazangeres hoorden. Dat was Nour. Het is een Arabische naam, betekent ‘licht’, staat voor hoop en positiviteit; ze vonden hem mooi.”
Ze wilde een brede studie na haar middelbare school. “Ik houd ervan om telkens iets nieuws te ontdekken, de studie moet spannend blijven, ja, misschien ben ik snel verveeld, ik houd in ieder geval niet van sleur.” Ze ging naar de open dag in Leuven en in Maastricht waar haar moeder ooit psychologie studeerde. Die vertelde over het probleemgestuurd onderwijs, dat haar goed was bevallen. “In België ben je een nummer in de grote collegezalen. Je hebt daar twee periodes examens waarvoor je een maand keihard moet studeren. Je moet veel van buiten leren en dat letterlijk kunnen reproduceren. Hier moet je kritisch nadenken en mag je je eigen mening geven tijdens discussies in de onderwijsgroep.”
Goed gekozen
Ze koos voor Global Studies omdat de inhoud in haar ogen “nog grootschaliger” is dan van bijvoorbeeld European Studies. Is hij zo breed als gedacht? “Ja, we behandelen problematiek over heel de wereld. Dit blok richten we ons op vrede en justitie en komen conflicten in Soedan, Congo, Palestina en de Verenigde Staten langs. Je leert veel over de geschiedenis, over internationale relaties.”
Nour voelde in dat eerste jaar dat ze goed gekozen had. Wel had ze gedacht dat ze gaandeweg zou ontdekken waar haar hart het meeste naar uitgaat en de juiste master zich vanzelf zou aandienen. “Maar het is niet zwart-wit. Ik dacht dat het makkelijker zou zijn om dingen af te strepen. Zo kregen we een semester lang veel over rechten, ik dacht vooraf: dat is niets voor mij, maar ik vond het superleuk. Of neem economie. Ik deed op de middelbare economie en talen en dacht dat ik dat nu wel had gezien. Maar ook dat was boeiend.”
Parijs
En dan zijn er nog de gastcolleges waarin genodigden verhalen vertellen over zaken waar ze nog maar weinig van weet. “Niyalic Khun maakte een film over het leven na het schrikbewind van de Rode Khmer in Cambodja: Three legs in the Evening. Zijn verhaal was indrukwekkend. Ik merk dat ik het mooi vind om op zoek te gaan naar verhalen die niet snel in het nieuws komen, zoals persoonlijke verhalen van migranten bijvoorbeeld. Die laten op een laagdrempelige manier aan een grote groep zien hoe de wereld in elkaar zit. Of ze nu op film staan of op papier.”
Met name dit laatste bracht haar op het spoor van een tweejarige master internationale betrekkingen en journalistiek. “In Parijs. Een dubbele master, je studeert af in de journalistiek én internationale betrekkingen. Het is een heel traject om daar binnen te komen: je moet gemiddeld een 7,8 hebben, een motivatiebrief schrijven en aanbevelingsbrieven meesturen.” Dat moet ze binnenkort gaan doen.
Zichen-Zussen-Bolder
Nee, ze heeft geen moeite om voor twee jaar naar Parijs te verkassen. Al gaat ze nu nog ieder weekeinde naar huis omdat ze in een brasserie in Zichen-Zussen-Bolder werkt. Ze lacht: “Parijs zal goed zijn voor mijn Frans, ook al is het een Engelstalige studie. Mijn familie heeft zich erbij neergelegd dat ik niet bij hen in de straat kom wonen. Ik hoef straks ook niet per se in België of Nederland te werken. Ik houd van avontuur, van reizen. Ik ben heel nieuwsgierig. Mijn opa van moederskant werkte op een schip, hij was veel in de VS. Mijn vader leidde een tijd toeristen rond in Amerika, mijn moeder beklom na haar afstuderen de Kilimanjaro, mijn oudste broer (hij is achttien jaar ouder) heeft gewerkt op een jacht en daardoor veel van de wereld gezien. Deze zomer ging ik zes weken backpacken in Thailand. Alleen ja. Het was mijn tweede solo-reis. Twee jaar geleden ben ik veertien dagen met de trein naar Kopenhagen, Oslo en Stockholm geweest. Ik heb het enorm naar mijn zin gehad. Daarvoor stapte ik niet op mensen af, ik was niet echt verlegen maar liet het initiatief bij de ander. Nu moest ik wel, dat heeft me enorm geholpen, ik durf veel meer op sociaal vlak. In het begin is het niet altijd leuk. Die eerste reis greep ik snel naar een boek of mijn gsm om me achter te verstoppen. Later die weken zocht ik minder afleiding. In Thailand dit jaar had ik al meer rust, vond ik het leuk om mensen te ontmoeten, wat heel makkelijk gaat als je alleen bent en in hostels logeert, maar ik vond het ook fijn om met mezelf te zijn. Mijn interesses te ontdekken en na te denken over wat ik nu echt wil.”