Hond of kat? Hond, zeker weten. Ik ben opgegroeid met onze hond Socke, een Australian Shepherd, ik weet niet beter dan dat hij er altijd was. Afgelopen jaar is hij overleden, zeventien jaar oud. Ik heb niet zo heel veel met katten, die zijn me te eigenwijs. Ze springen op je bed, gaan erin liggen en zijn dan kwaad als je er zelf inkruipt. Honden zijn veel vriendelijker.
Mijn wortels liggen in…Duitsland, maar mijn tweede thuis is Namibië. Ik kwam daar als achtjarige voor het eerst, het was 2013 en mijn tien jaar oudere zus deed er vrijwilligerswerk in een opvanghuis voor kinderen. Toen haar tijd erop zat en ze eigenlijk terug zou moeten komen, hebben mijn ouders vanuit Duitsland een ngo opgericht, een non-profitorganisatie die onder andere onderwijsprojecten en voedselprogramma’s voor kinderen in Namibië ondersteunt. Ik ga er elk jaar naartoe, heb er zelfs een paar maanden gewoond en lesgegeven aan tien- en elfjarigen. Ik voel me daar altijd op mijn gemak, ik vind er innerlijke rust en ken elk bijzonder plekje. Mijn zus heeft uiteindelijk het land nooit meer verlaten, ze is inmiddels getrouwd met een Namibische man en ze hebben een zoon, mijn geweldige neefje Lio.
"Ik denk nooit eens niet na, daar zou ik wel mee willen stoppen"
Ik heb bewust gekozen voor Maastricht. Ondanks mijn liefde voor Namibië wilde ik er niet studeren. Het onderwijssysteem daar is niet goed en bovendien zie ik het land als een toevluchtsoord, de plek waar ik tot rust kan komen en juist niet hoef te leren. Ik heb nog wel even gedacht aan Zuid-Afrika, maar mijn vader drong erop aan om in Maastricht te gaan kijken. Hij heeft hier zelf ook even gestudeerd, als uitwisselingsstudent, en vindt de stad nog altijd geweldig. Net als ik.
Twintig zijn, het valt niet mee. Je moet vooral leren omgaan met verwachtingen van de buitenwereld, vaak wordt het toch als vanzelfsprekend gezien dat je na de middelbare school gaat studeren. Maar de werkelijkheid is dat iedereen zijn of haar eigen tempo bepaalt, ik heb zelf twee tussenjaren genomen. Als je twintig bent, mag je nog leren en fouten maken. Het is prima als je even uit de pas loopt en op een ander spoor belandt, je kan altijd nog terug. Als je ouder bent is dat moeilijker, alhoewel dertigers ook niet altijd weten welke kant ze opgaan. Ze hebben alleen meer geld, haha. Ik heb van mijn ouders veel vrijheid gekregen, ze hielden me altijd voor dat ik genoeg potentieel heb en stuurden me de wijde wereld in om erachter te komen wat ik nu wilde.
"Je moet als twintiger vooral leren omgaan met verwachtingen van de buitenwereld"
Wat maakt je boos? Er zijn zoveel mensen, ook politici, die maar wat roepen zonder na te denken, bijvoorbeeld als het gaat over migranten en de problemen die ze altijd maar zouden veroorzaken. Degenen die dat zeggen realiseren zich nauwelijks wat hun uitspraken teweegbrengen. Ik vind dat kwalijk.
Dit zou ik aan mezelf willen veranderen. Ik denk nooit eens niet na, daar zou ik weleens mee willen stoppen. Ik wil graag iedereen tevreden houden en maak me druk om van alles. Om mijn familie en vrienden en hun problemen, die ik dan wil oplossen. Het is vervelend, soms ook heel vermoeiend.
Ik ben bang voor…spinnen. Maar dat is niet mijn grootste angst. Ik ben bang om dingen te missen, niet de feestjes of andere sociale evenementen, maar gewoon het leven. Ik wil eruit halen wat erin zit en niet passief toekijken vanaf de zijlijn. Toen ik zestien was raakte ik in een depressie, ik kon niet meer genieten van het leven zoals ik dat zou willen. Terwijl ik als kind altijd zo vrolijk was, mijn vader zei altijd dat ik de kamer verlichtte zodra ik er binnenstapte. Ik danste door het leven, maar de laatste jaren van mijn middelbareschooltijd waren pittig, ik deed zoveel dingen die ik niet wilde om maar in dat ideaalplaatje te passen van een hardwerkende leerling. Ik legde mezelf heel veel druk op en stond op het punt te stoppen met school, vlak voordat ik examen zou doen. Mijn ouders vonden alles best, wat ik ook zou beslissen, ze wilden vooral dat ik weer gelukkig zou worden. Uiteindelijk heb ik dat examen gedaan en na twee jaar ging het beter, mede dankzij mijn tijd in Namibië. Daar kon ik zonder druk van buitenaf mezelf terugvinden.
"Falen is niet slecht, het hoort bij de reis die je aflegt"
Aantrekkelijkste eigenschap in een partner? Poeh. Ik denk niet dat ik er maar eentje zou kunnen noemen, het gaat om een mix van dingen die belangrijk zijn. Zoals vertrouwen, steun en empathie. En een goede partner is zeker niet egoïstisch. Ik neem niks voor lief, het leven is te kort om met te weinig genoegen te nemen.
Liever rijk of beroemd? Rijk. Met geld kan je dingen veranderen, hulp bieden aan mensen die het nodig hebben. Toen ik jonger was wilde ik actrice worden, maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik me realiseerde dat het fijn is om niet in de schijnwerpers te staan. Als je beroemd bent zijn er altijd wel mensen die over je oordelen en iets van je vinden, met geld kan je iets goeds doen en onder de radar blijven.
Wat zou je doen als je weet dat je niet kan falen? Niks. Falen is niet slecht, of een mislukking, het hoort bij de reis die je aflegt. Mijn grootouders drukten me altijd op het hart dat het er vooral om gaat dat je je best doet. Dat is waar het om draait, niet wat de uitkomst zal zijn. Maar als ik voor deze vraag dan toch iets zou moeten kiezen, wil ik misschien wel die actrice zijn waar ik vroeger van droomde.