In 2024 produceerde de Universiteit Maastricht 247.586 kilo restafval. Dat gaat direct de verbrandingsoven in en dus is het jammer als daar materialen in zitten die ook prima gerecycled kunnen worden, zoals plastic of papier.
Vooral bij elektronica is het zonde, zegt duurzaamheidsadviseur Rabbe Dormans, terwijl hij tussen de studenten en medewerkers in oranje hesjes staat die zakken vol vuilnis openscheuren en op de juiste wijze scheiden. “Daarin zitten zeldzame dure metalen.” Nu zijn de opties om elektronica weg te gooien op de universiteit ook wel beperkt, geeft hij toe. “Medewerkers moeten het melden en dan komt de interne verhuisdienst het ophalen, ik kan me voorstellen dat ze dat veel moeite voor één kapotte muis vinden. We zijn dat aan het verbeteren, sinds kort hebben we een bak voor elektronica op UNS 50 staan.”
14 duizend kilo etensresten
Verder komt men veel etensresten tegen. Die mogen inderdaad bij het restafval, maar worden sinds vorig jaar september ook apart ingezameld en dan vergist. “Er staan bakken op ‘hotspots’, drukke plekken waar vaak gegeten wordt, zoals bijvoorbeeld de mensa. Van januari tot eind oktober hebben we al ruim 14 duizend kilo opgehaald, tegenover zo’n 6200 kilo het jaar ervoor toen de etensresten nog vooral uit de keukens van de mensa kwamen.”
Andersom is er ook een probleem: mensen die afval dat niet gerecycled kan worden, wel in de daarvoor bestemde bakken gooien. Soms met de beste bedoelingen, zegt Dormans. “Denk bijvoorbeeld aan een huismeester die piepschuim uit de restbak vist om het bij het plastic te doen. Maar piepschuim mag niet bij het plastic, die bolletjes breken af en gaan overal tussendoor zitten. Dat is een crime voor het verwerkingsproces.”
Ingewikkeld
Bij het oud papier gaat het vaak mis met pizzadozen (mag niet, te vet), bekertjes met een dun plasticlaagje (zijn niet te recyclen) en papieren handdoekjes. Die zijn nat en kunnen dus voor schimmel zorgen die de papiervezel aantast. Zit er te veel van het ‘foute’ vuilnis tussen, dan wordt de lading afgekeurd door de verwerker en belandt het alsnog in de verbrandingsoven.
Afvalscheiding is soms gewoon ingewikkeld, verzucht Dormans. Ook donderdag gaat het af en toe mis. “Jongens, die horen wél bij het restafval”, roept hij naar een paar studenten die met handenvol wegwerphandschoenen, die niet goed te recyclen zijn, naar de plastic stapel lopen. “Oei, goed dat je ons corrigeert”, klinkt het. De UM wil in 2035 volledig circulair zijn, waarbij het meeste afval wordt gerecycled of hergebruikt. “Daarvoor hebben we nog een lange weg te gaan.”