2025 was best een goed jaar, als ze er even over nadenkt. De 23-jarige Bulgaarse Lucy rondde haar bacheloropleiding af in Amsterdam, vond een baan bij een evenementenbureau en begon een master European Law in Maastricht. Niet slecht.
Maar de overgang van de hoofdstad naar het zuiden viel haar wel tegen. “Maastricht is zo anders dan Amsterdam. Het is een veel kleinere stad, minder dynamisch en de mensen zijn minder open. Ik heb me op bepaalde momenten echt wel eenzaam gevoeld.” Haar vrienden liet ze achter, heen en weer reizen is onbegonnen werk. “Met al die werkzaamheden aan het spoor ben je zo vier uur onderweg.”
Nu ze meer op zichzelf is aangewezen, bekruipt haar ook wat vaker het gevoel van FOMO, Fear of Missing Out. “Het idee dat je toch veel leuke dingen mist, of er niet bij bent. Het is hard werken hier, de overgang van een bachelor naar een master is pittig. Gelukkig ga ik bijna naar Bulgarije voor de kerst, dat is tot nog toe elk jaar gelukt. Ik heb een goede band met mijn familie, het is fijn ze straks weer te zien.”
“Veel eten proeven – daar ga ik wel goed op”
De excursies naar voedingsbeurzen in onder meer Parijs en Keulen staken er dit jaar bovenuit voor Lisanne, bezig aan het tweede jaar van de master Health Food Innovation Management in Venlo. Ze ging ‘vrijwillig’ mee - de tripjes zijn alleen verplicht voor eerstejaars. “Maar als de universiteit zoiets organiseert, sla je dat natuurlijk niet af.”
Met een bus vol studenten afreizen naar een bruisende stad is natuurlijk “heel gezellig”. Maar leerzaam is het ook. “Je ziet er allerlei nieuwe ingrediënten en producten. En die mag je vaak ook proeven – daar ga ik wel goed op. Lunch meenemen is eigenlijk niet nodig.” Bovendien kwam ze bij enkele stands ontbrekende ingrediënten tegen voor een koffiesiroop die ze momenteel ontwikkelt voor een vak. “De bedrijven daar helpen graag, ze nemen je echt serieus.” Oftewel: niet alleen de theorie leren, maar ook in de praktijk bezig zijn – precies waar ze op hoopte toen ze na haar bachelor in Wageningen naar Venlo trok.
Wat ze niet gaat missen aan 2025? “Het groepswerk”, klinkt het stellig. “En dan vooral: miscommunicatie.” Want dat ligt op de loer als studenten met allerlei achtergronden, “zowel qua opleiding als cultuur”, moeten samenwerken. “Als er iets niet goed loopt, is het soms lastig dat over te brengen.” Aangezien in het nieuwe jaar alleen nog een stage rest, kan ze dit voorgoed achter zich laten. Alhoewel? “Je hoort natuurlijk wel vaker: dit zijn dingen waar je tegenaan loopt als je gaat werken. Dus in die zin is het wel leerzaam.”
"De bergen kalmeren me, het is daarboven minder stressvol"
Of Observant hem wat mag vragen? Zeker, zegt de 19-jarige Ambroise, afkomstig uit Frankrijk en eerstejaars European Studies. Hij zit voor een lokaal in de faculteit Arts and Social Sciences te wachten op zijn tutor. Zijn hoogtepunt van 2025? “De trektocht die ik deze zomer met mijn zus in de Franse Alpen maakte. We sliepen daar naast een bergmeer.”
Hij houdt van de hoogtes, klinkt het, en bestijgt in zijn vakanties liever een helling dan dat hij aan het strand ligt. “Ik ga graag hiken, of in de winter skiën. Vroeger woonden we in Lyon en trokken we in de weekenden de bergen in.” Wat die zo aantrekkelijk maakt? “Daarboven is het minder stressvol, ze kalmeren me.”
Hij heeft het niet van een vreemde, vertelt hij: ook zijn grootvader hield van de bergen. Diens dood, afgelopen augustus, was dan ook het dieptepunt van Ambroises jaar: “Hij was 81. We waren close, ik heb mijn andere opa nooit gekend. Ik kan het accepteren omdat hij al lang ernstig ziek was, het kwam dus niet onverwacht, maar erg verdrietig is het wel. We hebben hem, zoals hij wilde, in de bergen begraven.”
“Van mijn afscheidsfeestje heb ik echt genoten”
De 23-jarige Sára uit Tsjechië arriveerde deze zomer in Maastricht, “precies op tijd om mee te doen aan de INKOM en aan de stad te wennen. Mijn afscheidsfeest met mijn vrienden, vlak voordat ik vertrok, vond ik geweldig. Dat is me echt bijgebleven.”
De rechtenstudente vindt het prettig wonen in Maastricht, de stad bevalt haar goed. “In Praag, waar ik studeerde, was het altijd vol, druk. Hier is het leger, maar kom je toch altijd mensen tegen. Ik vind het ook fijn om rond te fietsen.”
Sára doet mee aan het Europese uitwisselingsprogramma Erasmus+ en blijft tot juli. In die tijd wil ze zich onder andere verdiepen in het strafrecht. Het is hard werken, moet ze toegeven, en daarmee heeft ze meteen het dieptepunt van het jaar wel te pakken. “In Tsjechië ben ik toch een wat andere aanpak gewend. Hier wordt zoveel meer van je gevraagd, het voelt alsof je vier keer zoveel moet doen, vrije tijd is schaars.”
Zo vlak voor de kerstdagen wacht ook nog een tentamen, het zijn de laatste loodjes van 2025. “Zodra dat achter de rug is, ga ik dezelfde dag nog naar huis, naar Tsjechië. Daar heb ik heel veel zin in, ook al kan ik niet heel lang blijven. Vanaf januari volg ik weer een nieuw vak, over het Nederlands recht.”
“Nog even en dan zie ik eindelijk mijn familie weer”
Eerstejaars economie Zuzana verhuisde dit jaar van haar thuisland Slowakije naar Maastricht en met die beslissing is ze heel gelukkig. “Hier is alles zoveel beter geregeld. Niet alleen vanuit de overheid, ook op de universiteit. De UM geeft echt om studenten, om hoe het met hen gaat. Als ik dan de verhalen hoor van mijn vrienden die in Slowakije zijn gebleven… Dat hoef je daar echt niet te verwachten.” Als kers op de taart haalde ze voor haar eerste tentamen een tien. “Dat had ik echt niet verwacht.”
Een dieptepunt bedenken, vindt ze moeilijk. Stralend: “Het was een heel goed jaar.” Toch zit er ook een keerzijde aan haar nieuwe avontuur: ze mist haar familie vreselijk. “Ik heb mijn ouders en broer voor het laatst gezien in augustus, voordat ik naar Maastricht kwam. Ik kijk dus enorm uit naar de feestdagen. Ik heb komende woensdag mijn laatste tentamen en dan is het eindelijk zover.”
“De zoektocht naar een huis viel me tegen”
“Dat ik mijn eerste jaar heb gehaald.” Op de vraag wat haar hoogtepunt was van het afgelopen jaar, hoeft de 20-jarige Hanna uit Finland niet heel lang na te denken. En ja, het was wat moeilijker dan ze had gedacht, maar uiteindelijk kon ze in de zomer toch maar mooi met een goed gevoel naar huis.
De studente European Law School moet nu nog wel even blokken op een examen over Europese wetgeving. “Dat is zeker niet mijn favoriete onderwerp, het is lastig om precies te begrijpen hoe het allemaal zit met die regels. Ik heb meer met privaatrecht.”
Hanna koos bewust voor een opleiding in Maastricht, mede vanwege het probleemgestuurd onderwijs waar ze op school in Finland al bekend mee raakte. “En de universiteit leek me wel leuk.” Net als de stad zelf overigens, al is ze minder te spreken over het vinden van woonruimte. “Ik heb niet echt dieptepunten gekend het afgelopen jaar, maar de zoektocht naar een kamer viel me wel echt tegen. Ik was verbaasd over hoe moeilijk dat ging.” Ze vond uiteindelijk een plekje in een studentenhuis, maar dat is onlangs verkocht. Hanna zal op zoek moeten naar een nieuw dak boven haar hoofd.
Het zijn zorgen voor later, eerst wachten de feestdagen met haar familie en vrienden. “Op de 18de vlieg ik naar huis. In januari zijn er geen lessen, dus ik kan even wat langer in Finland blijven. Ik ga skiën, wat werken, bijpraten met iedereen. En uitrusten natuurlijk.”
“In Oost-Europa zag ik zowel de goede als de slechte kant van mensen”
Tweedejaars UCM Ashley ging dit jaar voor het eerst alleen op reis. Zes weken lang zwierf hij door het oosten van Europa. “Ik begon in Berlijn, ging toen naar Polen, Oostenrijk, Tsjechië, Slowakije en Kroatië. Ik kende dit deel van Europa nog niet goed, met mijn ouders ging ik meestal naar Italië of Frankrijk. Ik ben eens met de scouting in Polen geweest, maar dat is heel anders.”
Wat is hem het meest bijgebleven? “Ik ben naar Auschwitz geweest, dat was heel heftig, maar ik heb er veel van geleerd. Hoe wreed en onmenselijk sommige mensen anderen kunnen behandelen. Tegelijkertijd zag ik ook de mooie kant van mensen. Ik verbleef in jeugdherbergen en overal waar ik kwam, was iedereen ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Ik heb veel nieuwe vriendschappen opgedaan.”
Zijn dieptepunt is het verlies van een aangetrouwde oom en een goede vriend van zijn ouders. “Eind vorig jaar is er ook een tante van mij overleden, dus voor ons gezin is het nu best veel na elkaar. Voor mij is het de eerste keer dat ik een verlies heel bewust meemaak.”
Deborah Blekkenhorst, Peter Doorakkers, Cleo Freriks en Dennis Vaendel