Wie mij googelt… [pakt telefoon] vindt mijn eigen website die ik maakte voor mijn master Industrial Design in Eindhoven. We moesten een digitaal portfolio aanleggen. Ik heb die site aangehouden toen ik ging solliciteren, maar er de afgelopen tien jaar niets meer aan gedaan.
Ik ben een beetje een nerd. Mijn vriendin zal dit beamen. Ik wil altijd weten hoe dingen werken en vind het leuk om ergens diep in te duiken. Daarnaast kan ik ook genieten van de Star Wars-reeks , of de driedelige verfilming van Tolkiens Lord of the Rings. Dan krijg je langzaam het stempel van nerd. Al ga ik niet zover als een goede vriend van me: hij kent die films zin voor zin uit het hoofd. Vorig jaar rond deze tijd zag ik de extended editie van Lord of the Rings, die is nog beter dan de bioscoopversie.
Ik heb spijt van… weinig dingen, het leven loopt zoals het loopt. Als ik iets moet noemen, dan misschien dat ik niet echt gitaar heb leren spelen? Ik had te weinig geduld en heb nu een haat-liefde-verhouding met dat instrument: er staat er wel een in de kamer, maar ik speel er weinig op. Of ik foute levenskeuzes heb gemaakt? [Lacht] Misschien de volgorde van onze relatie: we zijn eerst gaan samenwonen, hebben toen een kind gekregen en moeten nog gaan trouwen. Volgens mijn vriendin de verkeerde volgorde. Ik ga de grote vraag nog wel een keer stellen. Voor mij is dat een mooie bevestiging van onze relatie, die we dan vieren met onze naasten. Een religieuze betekenis heeft dat voor mij niet. Ik ben van huis uit katholiek, maar geloof niet dat ik moet trouwen omdat God anders boos op me is.
“Hoe ouder ik word, hoe meer ik me bewust ben van dingen die mis kunnen gaan, misschien ook omdat ik nu vader ben”
Naar Maastricht verhuizen was een stap. Een kleine stap, maar toch wel ja. Ik ben geboren en getogen in Bunde en ben daar ook tijdens mijn studie blijven wonen. Mijn vriendin daarentegen is een echte Maastrichtse. Toen we een huis zochten, trok ze op de kaart een cirkel rond het centrum: ‘Daarbinnen wil ik wonen.’ Dat is gelukt, gelukkig. En na tien jaar in de stad kan ik zeggen: ik vind het hier heerlijk.
Niets zo saai als… routine. Ik zoek altijd nieuwe prikkels, wil mezelf uitdagen. We wonen nu een jaar in ons huidige huis en daar vind ik nog altijd dingen die nog moeten gebeuren. Vaak zijn dit klussen die ik nog nooit eerder gedaan heb en dan zoek ik uit hoe ik ze zelf kan doen. Bungeejumpen voor de kick? [Lacht] Hoe ouder ik word, hoe meer ik me bewust ben van dingen die mis kunnen gaan, misschien ook omdat ik nu vader ben. Dat ik me toch ergens afvraag: ‘Wat als dat elastiek breekt?’
Deze boeken herlees ik graag. 1984 van George Orwell en Brave New World van Aldous Huxley. Twee mooi geschreven doemscenario’s die je laten nadenken over de huidige tijd: in 1984 worden mensen via schermen tot gehoorzaamheid gemanipuleerd, in Brave New World stompen ze af door een kunstmatig opgewekt geluksgevoel. Je ziet dat om je heen ook terug, als we willen, kunnen we voortdurend afgeleid zijn. Thuis op de bank doomscroll ik zelf soms ook, maar het is belangrijk om moeite te doen om even stil te staan en te reflecteren. Het zou zonde zijn om later te moeten vaststellen: ik had dit of dat nog willen doen, maar was voortdurend afgeleid of te druk met andere dingen.
Mijn grootste opvoedfrustratie. Dat onze zoon de laatste tijd niet sneller wil eten. Het zou alles zoveel gemakkelijker maken als hij dat wel deed. Wij vinden het belangrijk om samen te eten, gaan ook niet van tafel voordat iedereen klaar is. Eten met hem erbij is nu een soort mindfulness-training van een uur, zó traag gaat dat.
“Ik hou van mijn ouders, maar spreek dat niet echt uit. Geen idee waarom niet, ik wil dat wel meer gaan doen”
Wanneer huilde je voor het laatst? Afgelopen november. Ik zat op een zaterdag te ontbijten toen mijn broer belde: onze vader was acuut in het ziekenhuis opgenomen met hartfalen. Toen heb ik wel een paar traantjes gelaten. We hadden moeilijke gesprekken met hem, over de dood, wat zijn wensen waren. Dat móest, want we wisten het niet. Achteraf gezien had ik dat liever eerder gedaan, met minder druk, maar bij ons thuis spraken we daar niet open over. Het gaat nu weer beter met hem, al heb ik nog steeds van alles niet gevraagd, we zitten allemaal weer in de rat race van het leven. Ik hou van mijn ouders, maar spreek dat niet echt uit. Geen idee waarom niet, ik wil dat wel meer gaan doen.
Met een teletijdmachine ga ik naar… Rome in de Romeinse tijd, om te zien hoe het leven daar toen ging. En ik zou naar de jaren zestig willen, om Jimmy Hendrix live te zien.
De aantrekkelijkste eigenschap van mijn partner. Ze is heel direct en gepassioneerd, bij haar hoef ik me nooit af te vragen wat ze denkt. Dat zíe ik gewoon. We zijn nu 10 jaar samen en maken het altijd leuk samen, waar we ook zijn. Tijdens de coronalockdowns merkten we dat pas goed: we hadden nooit het gevoel dat we op elkaars lip zaten.
Beste beslissing ooit? Industrial Design studeren in Eindhoven. Na mijn bachelor werktuigbouwkunde heb ik een jaar gewerkt. Mijn eerste opdracht was voor het bedrijf waarvan ik altijd had gezegd dat ik er wilde werken, maar ik merkte al snel: iedere dag achter je pc in je eigen bubbel berekeningen zitten maken en technisch tekenen? Shoot me, dat wil ik niet tot mijn pensioen doen. Bij Industrial Design daarentegen leerden we over innovatie, interactieve technologie, de business-kant en hoe je de gebruikers bij de ontwikkeling van een product of dienst betrekt. We kregen een opdracht en dan was het: succes ermee. Die mix van creativiteit en technologie toepassen heeft me uit mijn comfortzone gehaald en zelfstandig gemaakt.
Mijn grootste angst. Dat er iets met mijn naasten gebeurt, met mijn ouders, vriendin of kind. Dat we in een nachtmerrieachtige situatie belanden waarin hen iets slechts overkomt en ik dat niet kan voorkomen. Dat zou echt een doemscenario zijn.