Ik voel me…een Limburger. Ik ben in Duitsland geboren, omdat mijn ouders daar destijds woonden vanwege hun werk, maar ik heb de Nederlandse nationaliteit. Mijn vader is een Brabander, mijn moeder komt uit Limburg. Toen ik een paar jaar oud was, zijn we terugverhuisd naar Nederland. Inmiddels wonen mijn ouders in België, ik ben naar Maastricht gekomen voor mijn studie.
Zwemmen, hardlopen of fietsen? Ik doe het allemaal, als triatleet, al ben ik wel voorzichtig om mezelf zo te noemen, dat voelt heel officieel. Ik ben eigenlijk bij toeval in de sport gerold, ik speelde American football, maar kreeg na vijf jaar het advies om daarmee te stoppen. Ik had een scheve nekwervel, de pijn was niet te verdragen. Ik was 19, liep bij de fysiotherapeut, en begon wat meer te hardlopen. Fietsen deed ik ook al, mijn vader en opa zijn groot liefhebbers van wielrennen. Zo is het balletje verder gaan rollen en ben ik triatlons gaan doen. Er zijn verschillende varianten, maar officieel is het 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42,2 kilometer lopen, dat is wat ze de klassieke Ironman noemen. Wat er zo mooi aan is? Je moet er keihard voor werken, niks komt je aanwaaien. Ik was niet gewend om in open water te zwemmen, dat is echt lastig vanwege de stroming en heb je niet zomaar onder de knie. Die uitdaging, daar hou ik van.
"Hoe leuk ik mijn sport ook vind, mijn studie gaat voor"
In de friettent bestel ik…gewoon een frietje met mayonaise. Ik eet vrij veel groenten en koolhydraten om in vorm te blijven, en moet op mijn voeding letten, maar zo af en toe een frietje moet kunnen.
Ik droom van een professionele sportcarrière. Mijn sport is belangrijk, ik heb sinds enige tijd zelfs een professionele coach uit de triatlonwereld. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet train, ik werk veel aan mijn zwemtechniek en ik hoop zo goed te worden dat ik misschien competitief kan meedoen. Ik richt me nu vooral op halve triatlons, een hele zou nog meer trainingstijd vergen en hoe leuk ik het ook vind, mijn studie gaat voor. Ik zie voor mezelf een toekomst weggelegd in de academische wereld. Het liefst word ik klinisch neuropsycholoog, ik ben een praktijkjongen, kan niet hele dagen achter de laptop zitten. Toen ik jonger was, wilde ik piloot worden bij Defensie, maar ik pas niet in een straaljager met mijn lengte van 1.84 meter. Dat valt nog mee, de verwachting was dat ik twee meter zou worden. Een alternatief was gelukkig zo gevonden, ik ben gefascineerd door de hersenen en twijfelde alleen nog tussen biologie of psychologie. Het werd dat laatste, ik heb er nooit spijt van gehad.
Mijn zus is mijn beste vriendin. We hebben een goede band. Ze heeft het Ehlers-Danlos Syndroom (EDS), een zeldzame bindweefselziekte. Daardoor heeft ze veel pijn en weinig energie. In 2024 heb ik geld ingezameld voor onderzoek door mee te doen aan de Ironman in Duisburg, ik wilde graag iets betekenen voor haar en andere patiënten.
"We hebben een goede band, ik ben mijn ouders dankbaar voor mijn opvoeding en de waarden en normen die ik heb meegekregen"
Wat is het moeilijkste gesprek dat je ooit met je ouders hebt gehad? [Denkt even na]. Poeh. Ik praat heel veel met mijn ouders, maar dat is nooit moeizaam. We hebben een goede band, ik ben ze dankbaar voor mijn opvoeding en de waarden en normen die ik heb meegekregen, zoals respect. Waren ze streng? Tja, dat vind ik een subjectieve vraag. Wat is streng? Ze hebben me weleens tot de orde geroepen, zoals dat gaat bij alle pubers. Ze wilden graag dat ik mijn best deed en goede cijfers haalde. Nu ik wat intensiever bezig ben met mijn sport, hebben we het daarover. Mijn ouders staan altijd achter me, behalve als ik zou gaan roken.
Falen is geen optie. Zo zie ik dat niet. Ik ben perfectionistisch, zeker, en dat is meteen mijn grootste valkuil. Tegelijkertijd vind ik dat als je iets doet, je het ook goed moet doen. Maar het hoort er wel bij om af ten toe op je snuit te gaan. Ik ben tenslotte ook maar een mens.
Wie vindt jou niet aardig? Ik ben niet bang om mijn mening te geven. Ik zal altijd respectvol blijven, maar ik kan niet iedereen te vriend houden. Nederlanders zijn vrij direct, dat realiseer ik me wel. Ik probeer daarop te letten in het contact met buitenlandse studiegenoten. Soms is het gewoon nodig om even hard te zijn en iemand aan te spreken, bijvoorbeeld als diegene er bij een groepsopdracht met de pet naar gooit, maar ik probeer dat dan wel op een zachte manier te brengen.
"Ik hoop mijn leven ten volste te kunnen leven en iets waardevols achter te laten"
Mijn ideale partner is…Ik heb geen bepaald type of eisen waaraan iemand zou moeten voldoen, ik vind het niet netjes om zo te praten, in die termen. Iemand past bij je of niet, en dat gaat verder dan de kleur van iemands haar of ogen. Het gaat in een relatie ook om leven en laten leven, elkaar de vrijheid geven om eigen dingen te blijven doen. Zo groei je samen in een relatie. Als je die ruimte niet krijgt en voortdurend op elkaars lip zit, ontstaan er irritaties. Ik zou het fijn vinden als ik iemand tegenkom die mijn liefde voor sport begrijpt, maar als dat niet zo is, kan ik ook water bij de wijn doen. Het is dan niet meteen over en uit.
Wat hoop je dat God bij de hemelpoort tegen je zegt? Dat ik mijn leven ten volste heb geleefd en dat ik iets waardevols heb achtergelaten, bijvoorbeeld voor mensen met EDS. Daar gaat het om, aan spullen heb ik daarboven toch niks meer.