Stad of natuur? Het liefste heb ik het half/half: een beetje meer richting de natuur wonen, maar wel met een grote stad in de buurt. Toen ik negen maanden in IJsland werkte, woonde ik eerst in een buitengebied. Dat was een beetje té veel natuur, ik voelde me erg geïsoleerd. In Reykjavik had ik het meer naar mijn zin. Het grappige is dat ik er bewust voor had gekozen om er in januari naartoe te gaan, zodat ik er vooral in de lichtere maanden zou zijn, maar dat ik door deze ervaring juist het donker meer ben gaan waarderen. Als het tot heel laat licht blijft, raak je het natuurlijke ritme van wanneer het tijd is om rust te nemen kwijt.
Als kind was ik… nogal verlegen en heel onhandig. Dat laatste ben ik nog steeds, haha. Ik was ook al creatief, toen ik zes was ging ik voor het eerst naar tekenles. Mijn vier jaar oudere zus ging al langer en ik was jaloers. Schilderen is nog steeds mijn favoriete kunstvorm. Later kreeg ik van mijn broer een boek over kunstgeschiedenis dat ik stuk heb gelezen. Uiteindelijk ben ik naar de kunstacademie gegaan, eerst in Krakau en later in Warschau, waar ik onder andere, naast andere freelance opdrachten, als kunstdocent heb gewerkt.
"Als je als kunstenaar in opdracht werkt, loop je het risico dat je altijd compromissen moet sluiten"
Laatste boek? Normale mensen van Sally Rooney. Ik heb mezelf ervan moeten overtuigen dat ik boeken ook gewoon alleen voor de lol mag lezen. Ik luister ook graag naar audioboeken. Een van mijn favoriete schrijvers is Haruki Murakami, ik hou van het dromerige universum dat hij creëert, het inspireert me. Ik zou vooral De Opwindvogelkronieken aanbevelen.
Beste beslissing ooit? Om na mijn stage in Parijs naar IJsland te gaan. Ik had tijd nodig om uit te vogelen wat ik wilde met mijn leven. Als kunstenaar aan de slag, met als risico dat wanneer je in opdracht werkt je altijd compromissen moet sluiten? Een kunstmaster? Of een andere kant op? Ik ben blij dat ik mezelf de rust heb gegund om te vertragen en te reflecteren. Nu ben ik derdejaars psychologie, daar was ik altijd al in geïnteresseerd. Een universitaire studie voedt mijn hersenen en leert me nieuwe vaardigheden, zoals hoe je wetenschappelijke artikelen moet lezen. Later hoop ik een stabiele baan als psycholoog met werk als onafhankelijk kunstenaar te kunnen combineren.
"Als jongste had ik vroeger mijn eigen dynamiek met mijn broer en zus"
Kleine ergernis? De hoeveelheid plastic verpakkingen in de supermarkt. Je hoeft niets geks te doen om na een paar dagen alweer een vuilniszak vol te hebben. Ik denk dat het ook anders kan.
Mijn broer en zus waren vroeger mijn beste vrienden. We waren hecht, maar beste vrienden…? Als jongste had ik mijn eigen dynamiek met hen: was ik boos op de ene, dan was de ander mijn vriend en als ik daar dan ruzie mee kreeg, trok ik weer meer naar de ene. Nu we volwassen zijn, hebben we weliswaar allemaal een ander leven, maar zijn we het eens over wat we belangrijk vinden. Bijvoorbeeld met elkaar in contact blijven, wat soms best moeilijk is, omdat we allemaal in een ander land wonen.
Favoriete eten? Soep, vooral Poolse soepen. Dat maak ik altijd als vrienden komen eten. Puur alleen al de aanwezigheid van een pannetje op het vuur geeft me een huiselijk gevoel. Polen maken van alles soep, de basis is hetzelfde en dan voeg je toe wat je in huis hebt.
Ik lijk op… qua uiterlijk op mijn moeder. Qua persoonlijkheid heb ik iets van beide ouders. Mijn moeder houdt ervan om zichzelf uit te dagen, om nieuwe ervaringen op te doen – dat heb ik ook. Mijn vader en ik zijn allebei mensen die onze gedachten vaak voor onszelf houden, we hebben een rijk innerlijk leven, haha.
"Ik voel niet de behoefte om mezelf onder de supervisie van een religieus instituut te plaatsen"
Wat zoek je in een partner? Iemand met wie ik mijn dagelijks leven kan delen, aan wie ik kan vertellen hoe mijn dag is geweest en die me steunt.
Wat mis je uit Polen? Weten hoe alles werkt. Als je naar een ander land verhuist, moet je opnieuw je weg leren vinden binnen je vakgebied. Je moet vechten voor elke kans, omdat er van je verwacht wordt dat je zonder hulp een geheel nieuw netwerk opbouwt. Ik merkte dat het, ondanks dat ik al veel ervaring had in het onderwijs en met administratief werk, buitengewoon moeilijk was om een langdurige samenwerking met een kunstacademie in de regio op te zetten.
Bid je wel eens? Ik mediteer, het is mijn goede voornemen om meer aanwezig te zijn in het nu. Ik ben katholiek opgevoed en er zijn aspecten van het geloof die ik nog steeds kan waarderen, maar ik voel niet de behoefte om mezelf onder de supervisie van een instituut te plaatsen.
Favoriete kunstenaar? Dat is een moeilijke. De eerste die bij me op komt is de Spaanse schilder en beeldhouwer Joan Miró, hij heeft stukken gemaakt waar je helemaal in kunt opgaan. Maar ik ben nu alweer aan het twijfelen over mijn antwoord, want de laatste keer dat ik een tentoonstelling van zijn werk zag, vond ik het een beetje tegenvallen.