Ik hou van oude dingen. Ik ben opgegroeid in Sint-Geertruid, speelde veel buiten en sleepte altijd stenen mee naar huis, het gebied staat bekend om zijn prehistorische vuursteenmijnen. Mijn vondsten stelde ik tentoon in mijn kamer, als er een verjaardag was kwam de familie even kijken. Ik was een avontuurlijk kind met een grote fantasie. Opgroeien in een omgeving met zo’n rijke geschiedenis zet je op een spoor, er wordt een zaadje geplant. Het is anders dan wanneer je in de polder in het westen opgroeit, daar ben ik van overtuigd. Op de middelbare school werd ik wat meer een dromer, dacht nauwelijks na over de vraag: wat wil ik nu eigenlijk met de rest van mijn leven? Ik ging naar Maastricht om rechten te studeren, zo’n studie die je kiest als je niet echt weet wat je moet. Op een dag werd in de Maas onderzoek gedaan naar een oude Romeinse brug die in het water lag, uren heb ik ernaar staan kijken. Ik had er al eens aan gedacht om iets te doen met archeologie, die dag viel het kwartje. Mijn propedeuse heb ik nog afgemaakt, daarna ben ik naar Leiden vertrokken.
Het eerste wat ik doe als ik thuiskom… is knuffelen met Oskar. Hij is nu vier maanden, de eerste weken met een baby zijn heel abstract, zo’n kindje kan nog niet veel. Het wordt nu wat interactiever, hij reageert steeds meer. Wat voor vader ik wil zijn? Ik wil Oskar de ruimte geven om zijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen, zijn passies te ontdekken en kennis te maken met de wereld, maar zal daarin wel grenzen aangeven. In het boek How to raise a Viking wordt dat mooi uitgelegd, dat je altijd duidelijk moet maken waarom iets niet kan – blijf communicatief.
"Mijn vader heeft net als ik niet meer zoveel haar, we lijken op elkaar. Ook qua karakter"
Mijn favoriete muziek…is van alles wat. Mijn ouders luisterden naar klassieke muziek, ik heb mezelf opgevoed met Pearl Jam, Bob Dylan. Blues en country vind ik ook fijn. Ik zing nummers van Beppie Kraft voor Oskar en spreek in het dialect tegen hem. Dat is wel een beetje een mengelmoesje, met mijn wortels in Sint-Geertruid en ouders uit Nieuwenhagen en Kerkrade.
Op wie lijk je het meest? Ik denk toch mijn vader, hij heeft ook niet meer zoveel haar haha. Maar ook qua karakter zitten we wel op dezelfde lijn, al is hij misschien nog wel wat gereserveerder. Hij werkte bij de politie in Maastricht, in een mannenwereld, hield er niet van als mensen ten koste van anderen hogerop wilden komen. Hij zei daar dan wat van en dat is hem niet altijd in dank afgenomen. Ik heb me verder nooit echt aan iemand gespiegeld of een rolmodel gehad. Indiana Jones? Haha, maar dan zonder zweep.
Ik mis Limburg. Het is voor mij nog steeds mijn thuis, altijd als ik hier weer wegga krijg ik heimwee. Tien jaar geleden heb ik wat land gekocht met grote fruitbomen, een hoogstamboomgaard, om een stukje Limburg te hebben. Het is vlakbij mijn ouders, ik geniet er enorm van de natuur. Ik wil wel terugkeren naar het zuiden, maar wanneer? Ik heb een superleuke baan in Leiden, zit in het Rijksmuseum van Oudheden, dichtbij een universiteit. Dat zou allemaal anders worden, niet per se slechter, maar wel regionaler. Het is voor mij te vroeg om wat ik nu heb los te laten, maar tegelijkertijd weet ik ook dat het jammer is als ik wacht tot mijn pensioen. Misschien moet ik eerder die stap zetten, maar dat vind ik toch heel moeilijk.
"De opgravingen trokken me in eerste instantie naar dit vakgebied"
Wie is thuis de kok? Frederike, mijn lieve vriendin die zorgt voor rust en stabiliteit. Ik kan wel koken, doe het ook één tot twee keer per week, maar ben veel te gehaast en stop er minder liefde in. Dat compenseer ik hopelijk weer met andere werkzaamheden in en rond het huis.
Wanneer heb je voor het laatst hard gelachen? [Denkt even na]. Bij opgravingen, als je met een team intensief bezig bent, worden er nog wel eens flauwe grappen gemaakt en ontstaat er een apart soort humor. Die opgravingen doe ik jammer genoeg niet veel meer, ik heb het te druk met ander werk, maar in eerste instantie trok dat me juist naar dit vakgebied. Ik ben op veel plekken geweest, in het Midden-Oosten, de Cariben. Het was soms één groot avontuur.
"Ouder worden is niet eng, maar ik merk wel dat de tijd vat op me krijgt"
Wat is je grootste valkuil? Ik heb een sterk gevoel van FOMO, the fear of missing out. Mijn werk is mijn passie, ik vind zoveel leuk, ben ambitieus en denk al snel dat ik iets mis als ik dat allemaal niet doe. Daarom zeg ik snel ‘ja’ op dingen, de balans kan dan doorslaan. Mijn aanstelling als Dubois wisselhoogleraar is ook iets extra’s. Ik ben er wel erg blij mee, archeologie is heel multidisciplinair en ik wil mijn vakgebied gebruiken om op andere manieren naar de geschiedenis en samenleving te kijken.
Als ik in de spiegel kijk…zie ik iemand die verandert. Ik herken mezelf nog wel, maar merk wel dat de tijd vat op me krijgt. Ouder worden vind ik niet eng, maar soms vind ik dat het wel erg hard gaat en stel ik mezelf de vraag of ik alles wat ik nog wil beleven, wel kan beleven.
Als ik geen archeoloog zou zijn…Vroeger wilde ik ridder of astronaut worden. Op ruimtestation ISS wordt ook archeologisch onderzoek gedaan, dat had ik wel leuk gevonden. Maar eerlijk, ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders zou kunnen doen dan wat ik nu doe. Sporen vinden, onderzoeken en ontdekken, en soms een andere kijk krijgen op het verre verleden en zelfs het heden.