Ik zag ze overal de afgelopen maand: de vingerhartjes. Normaal kijk ik geen sport op tv. Voetbal, Tour de France, Formule 1; ’t interesseert me allemaal geen bal. Maar dit jaar heb ik de Olympische Winterspelen eens een kans gegeven. Of nou ja, het werd me opgedrongen via grote schermen in de restaurantjes en cafeetjes in het Franse plaatsje waar ik op wintersport was. En daar zag ik ze dus. Na de sportieve prestatie, keken veel atleten genereus lachend in de camera terwijl ze zo’n hartje maakten met hun vingers. Ook als resultaten tegenvielen of als ze verloren. Mooi, die sportieve mentaliteit in de topsport tegenwoordig; liefde voor alles en iedereen verzacht ook het eigen leed.
Het verbaasde me daarom ook toen ik afgelopen week in het nieuws las dat een tennistoernooi in Austin vanaf dit jaar met een “rage room” komt. Een tent waar gefrustreerde tennissers, buiten het zicht van publiek en camera’s, zich even goed kunnen laten gaan. Hoewel ik ‘ragen’ toch echt minder sportief vind dan een vingerhartje, kan ik me goed voorstellen hoe ontzettend lekker het moet zijn.
Dus bij deze, een oproep. Ik wil ook zo’n rage room aan de UM. Want laat ik het zo zeggen: ik ben echt vóór betrokkenheid. Voor inspraak. Voor dialoog. Echt waar. Maar laten we in godsnaam ophouden te doen alsof voor elk besluit een referendum nodig is. Niet iedereen hoeft altijd overal over mee te beslissen. Kan ook niet. En ‘t is ook nooit goed: besluit je te snel, dan zijn mensen "onvoldoende betrokken" en neem je iedereen mee, dan is het "te veel overleg". Hetzelfde geldt voor studentenbeoordelingen. Na uren nakijkwerk en cijfers-naar-Excel-geknutsel krijg je onmiddellijk “I disagree with the grade”-mailtjes van studenten. Een cijfer is geen mening, geen voorstel of uitnodiging tot debat of onderhandeling. Het is het eindresultaat van een genomen beslissing. Bij dit soort gepolder probeer ik het echt—maar ik voel dat een vingerhartje simpelweg mijn leed niet verzacht. Soms moeten er dingen gesloopt. Dus hoe fijn zou het zijn als je dan met je toetsenbordje onder de arm even naar de rage room kunt? Om daarna weer vrolijk verder te gaan met polderen.
Thomas Frissen, universitair docent Digital Technology and Society (FASoS)