De master psychologie is van oudsher erg op onderzoek gericht, vertelt programmadirecteur Sjir Uitdewilligen. “En nog steeds is het een kerncomponent van de studie, maar toen was de helft van alle studiepunten voor de scriptie en het bijbehorende onderzoeksproject.” Dat betekende een intensief proces voor zowel student als begeleider. Maar tijden veranderen: er kwamen (veel) meer studenten bij, het aanbod onderzoeksmasters aan de faculteit psychologie en neurowetenschap groeide én zowel vanuit de arbeidsmarkt als in studentenevaluaties werd om andere, meer praktische, vaardigheden gevraagd. “We kregen vaak te horen: ‘dat opleiden tot onderzoeker doen jullie heel goed, maar hoe zit het met andere banen?’”
Twee opties
Dus werd de afgelopen jaren de scriptie al ingedikt en kwamen er keuzevakken bij, maar nu staat er een grotere verandering op de rol. Studenten kunnen straks kiezen. Optie een: ze doen een ‘verlengd onderzoeksproject’, vergelijkbaar met de huidige scriptie. “Je wordt dan echt door een wetenschapper meegenomen in zijn of haar onderzoek, gaat bijvoorbeeld het lab in of schrijft mee aan een wetenschappelijk artikel”, zegt Uitdewilligen.
Of optie twee: ze besteden de helft van hun tijd aan een ‘basis onderzoeksproject’, een korter groepsproject dat uitmondt in een individueel verslag (de thesis) en de andere helft gaan ze – individueel of in groepsverband – aan de slag met ‘veldwerk’, een vraag vanuit de maatschappij. “Dat kan bijvoorbeeld via een stage zijn, waarbij een student zelf op zoek gaat naar een probleem binnen de organisatie waarvoor vanuit psychologisch oogpunt een oplossing te vinden valt. Of bedrijven en andere partijen komen zelf met een vraag, waar een groep van onze studenten zich op kan storten. Denk bijvoorbeeld aan een gemeente die een bepaalde gedragsverandering onder haar inwoners wil bewerkstelligen.”
Noodzaak
Voormalig vice-decaan onderwijs Anke Sambeth wees er tijdens de faculteitsraadsvergadering van november vorig jaar op dat de wijziging ook deels uit noodzaak geboren is. De master heeft – in tegenstelling tot de vele tweejarige onderzoeksmasters van de faculteit – geen numerus fixus en kan dus onbeperkt groeien. Inmiddels komen er jaarlijks zo’n vijfhonderd studenten op af, waardoor het steeds moeilijker wordt om voor iedereen een begeleider te vinden. “Dus de optie voor een korter project is simpelweg nodig”, aldus Sambeth.
Klopt, zegt Uitdewilligen, “maar onder de studenten zelf is er ook echt behoefte om meer toepasbaar onderzoek te doen. Ik verwacht dat er veel interesse voor de nieuwe optie zal zijn. Dat betekent ook dat wij voldoende vraagstukken moeten verzamelen, daarvoor moeten we echt aan de bak.”