In 2016 werd bekend dat een journalist van De Limburger een taakstraf van twintig uur had gekregen voor het in het geheim opnemen van een besloten commissievergadering in het stadhuis van Kerkrade. Uitspraken die gedaan waren in een vertrouwelijk overleg (een reddingsplan voor voetbalclub Roda JC) vonden zo hun weg naar buiten. De krant had de journalist inmiddels al de deur gewezen vanwege deze ‘doodzonde’.
Wat niet voor de oren en ogen van de buitenwereld is bedoeld, is altijd interessante kost. Zeg je tijdens een oudergesprek tegen je kind dat hij ‘even buiten moet gaan spelen’, omdat je iets wil bespreken met de meester, nou, dan weet je dat ie rondjes gaat draaien op de gang, in de hoop nog iets op te vangen.
Als de deuren sluiten, dan moet het toch wel belangrijk zijn? Die gedachte heeft de redactie ook als ‘het vertrouwelijke deel’ van vergaderingen van de universiteitsraad en faculteitsraden aanbreekt. Dat blijkt overigens vaak tegen te vallen, dan gaat om een hoogleraarsbenoeming bijvoorbeeld. Er worden namen genoemd en dan wil men geen pottenkijkers.
Bij de fusieplannen tussen de universiteit en het ziekenhuis was het anders. Daar hadden we graag meer van willen weten (net als vele anderen op de werkvloer). Wat hebben we vaak geroepen: ‘Konden we maar een muisje zijn’. Of, gekscherend: ‘Ga met je oor tegen de deur van de vergaderkamer hangen’. Wees gerust, dat hebben we nooit gedaan. Een opnameapparaat laten liggen? Dat is nog nooit bij ons opgekomen.
Balen deden we vorige week toen we hoorden dat de raadsleden van de faculteit Health, Medicine and Life sciences achter gesloten deuren besloten te stemmen over de fusie. In eerste instantie zei de FHML-raadsvoorzitter dat “ieder raadslid vrijuit moet durven spreken”, maar dat kan er bij ons niet in. Het is een democratisch gekozen orgaan, net als de gemeenteraad, de Tweede Kamer. Stel je voor dat kiezers de discussies daar niet mogen volgen.
In Groningen had de hoofdredacteur van ‘zusterblad’ UKrant overigens ook een akkefietje met geheimhouding. Het college van bestuur had een vertrouwelijke mail rondgestuurd (aan een beperkte groep leidinggevenden) over een grote vacaturestop. UKrant publiceerde erover. De redacteuren wordt nu verweten dat ze ook werknemers zijn en zich moeten houden aan de Gedragscode Integriteit (verplicht tot geheimhouding van hetgeen hem of haar uit hoofde van de functie ter kennis komt). Maar ja, niemand bij UKrant heeft de mail rechtstreeks van het college ontvangen; ze werden gewoon getipt.
Mag de lezer niet juist journalistieke onthullingen verwachten van ons, zaken die aan de kaak moeten worden gesteld? Journalistiek, zeker onderzoeksjournalistiek, drijft voor een deel op vertrouwelijke stukken, mits niet via diefstal (of zoals in Kerkrade: geheime opnames) verkregen. Observant hoort regelmatig iets, per mail, brief of ‘live’. Vervolgens checken we en vragen we na. Of er dan wat uitkomt is de vraag, soms is het alleen een roddel, soms is het een publicatie waard. En dat moet dus mogen.
De hoofdredacteur geeft een kijkje achter de schermen op de redactie