Een leven lang UM. Ik loop hier inderdaad al lang rond, sinds mijn twintigste. Ik studeerde biochemie in Turnhout en moest stagelopen. Mijn ouders zagen de bui al hangen, die dachten dat ik naar Antwerpen zou gaan en ze mij dan elke dag heen en weer moesten rijden. Mijn moeder is toen naar het ziekenhuis in Maastricht gegaan met het verhaal dat haar dochter een stageplek zocht. Ze werd doorverwezen naar de universiteit, een deurtje verderop. Een secretaresse daar belde de afdeling biochemie, vertelde tegen een dokter dat er een mevrouw aan de balie stond om haar dochter te promoten. Mijn moeder had zelfs ons hondje Pinky meegenomen. Dat brak het ijs. Ik mocht komen solliciteren, ben afgestudeerd en heb daarna even in een ziekenhuis in Bilzen gewerkt. Maar al snel kwam ik weer terug naar Maastricht, om er nooit meer weg te gaan.
Welk boek ligt er op jouw nachtkastje? Ik ben niet echt een lezer, maar ik heb genoten van De Zeven Zussen-serie van Lucinda Riley, zo mooi geschreven. En zo’n dikke pil van Dan Brown vind ik ook heerlijk, maar ik lees vooral graag boeken over persoonlijke ontwikkeling. Een aanrader is Volwassen worden voor volwassenen, dat inzicht geeft in hoe je reageert op bepaalde zaken. Zo woont mijn moeder nog zelfstandig in Kanne, mijn vader is overleden tijdens corona. Omdat ik alleen ben, voel ik me vaak de aangewezen persoon om naar haar toe te gaan als ze iets nodig heeft. Dat doe ik graag, in de weekenden, maar als ik eens niet ga, bekruipt me toch een schuldgevoel. Dit boek leert je dat dat niet nodig is, je mag best kiezen voor jezelf.
"Ik werkte hard op school. Een jaar overdoen kon niet, daarvoor was geen geld"
De Nijmeegse Vierdaagse of de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela? Santiago, twee jaar geleden heb ik de route vanuit Porto gelopen: 240 kilometer in dertien dagen. Vijf jaar geleden kreeg ik borstkanker, ik ben toen veel gaan wandelen om mijn hoofd leeg te maken en heb altijd gezegd dat ik die pelgrimstocht zou lopen als ik het zou overleven. Het was zwaar, met veel regen onderweg, maar als je eenmaal begint wil je niet meer stoppen. Ik was alleen, als ik zin had om onderweg te praten met iemand deed ik dat, maar als ik geen puf had, groette ik gewoon en liep lekker verder. Het begin van de tocht was nog spannend. Ik had drie apps geïnstalleerd voor de route, maar toen ik arriveerde in Porto had ik geen internet. Wat een stress, ik kon wel huilen. Aan mijn tas had ik zo’n schelp gedaan, het symbool van de pelgrimsroute, die heb ik er meteen afgehaald, ik dacht dat het over was. Ik wist gelukkig waar het vertrekpunt ongeveer was, daar ben ik naartoe gegaan. Toen ik aankwam, kreeg ik weer verbinding. Zonder zou het niet gelukt zijn, je moet onderweg steeds hotels boeken, dingen uitzoeken.
Hoe was jij als kind? Rebels, maar ook serieus. Ik kom uit een gezin met vier kinderen, twee jongens en twee meisjes. Mijn vader was een Nederlander, mijn moeder een Belgische. Ze ontmoetten elkaar in Kanne, waar meer cafés dan inwoners waren. Ik had al snel een vriendje, ging veel op stap, samen met mijn jongste broer. Ik ben de enige van het gezin die verder is gaan studeren, mijn moeder hechtte daar veel waarde aan. Zij was huismoeder, mijn vader werkte bij de ENCI, we hadden het niet breed. Ondanks mijn soms wat opstandige karakter werkte ik hard op school. Ik wist dat ik niet kon blijven zitten, dat zou geld kosten dat er gewoon niet was. Work hard, play hard is mijn motto.
"Reizen verbreedt je horizon, iedereen zou het moeten doen"
Voor mijn zoon doe ik alles. Ik heb hem alleen opgevoed, vanaf het moment dat hij een baby was, en mezelf vaak weggecijferd. Hij kwam op de eerste plaats, het is mijn beste beslissing ooit geweest om hem te krijgen. Ik heb hem altijd meegegeven zijn hart te volgen, veel te reizen en een open mind te hebben. Geef alles een kans en oordeel niet te snel, elk verhaal heeft twee kanten. Door te reizen leer je die ook te zien. Eigenlijk zou iedereen dat moeten doen, reizen verbreedt je horizon.
Ik ben vernoemd naar…Voluit heet ik Maria Christella Louisa Guillemine Désirée. Mijn vader dronk graag bier, je hebt de merken Cristal Alken en Stella Artois, vandaar mijn tweede naam [lachend]. Althans, dat is één versie van het verhaal. De andere is dat mijn ouders me niet wilden vernoemen naar mijn oma Christine, de moeder van mijn moeder, omdat ik al Maria heet, naar mijn moeder. In Kanne noemen ze mij Noella, ik ben op 23 december geboren. Maar ik ben zelf eigenlijk al snel Stella gaan gebruiken, ik hou ook wel van bier.
"Alleen the bravest of the brave konden die wandeltocht voltooien. Daar hoor ik mooi bij"
Film of serie? Ik kijk geen televisie meer sinds de watersnood in Heugem, de wijk waar ik woon, in 2021. Mijn huis staat langs de Maas, het water kwam tot vijf centimeter van mijn voordeur. Al mijn spullen moesten naar boven, de tv ook. Sindsdien staat-ie daar. Het was best spannend, ik werd geëvacueerd, ben naar mijn moeder in Kanne gegaan. Zij woont langs het kanaal en moest eigenlijk ook weg, maar we zijn gebleven. Ik ben de hele nacht op geweest, de volgende dag kon ik weer naar huis.
Mijn ziekte heeft me veranderd. Ik ben dankbaar dat ik het heb overleefd. Elke dag is een cadeautje, ik sta nu veel bewuster in het leven, het kan zo over zijn. Vorig jaar liep ik van Assisi naar Rome, het was in de zomer, zo heet en ook nog in de Apennijnen. Op Facebook stond dat alleen the bravest of the brave die tocht kunnen voltooien. Daar hoor ik mooi bij.