Welk boek herlees je? The basic laws of human stupidity van Carlo Cipolla, een Italiaanse historicus die in de VS werkte. Het is erg grappig. Hij deelt de mensheid in vier soorten mensen in, die allemaal op hun eigen manier dom zijn. Je moet dingen dus in perspectief zien: als student weet ik best veel over het recht, maar in vergelijking met iemand die al jaren advocaat is, weet ik niets. Ook leert het me dat je theorieën en gedachten van mensen kritisch moet bekijken.
Ik voel me Italiaan als ik… Altijd! Ik heb sinds mijn vijfde in Brussel gewoond, waar mijn moeder voor de Europese Commissie werkt, maar de Belgische cultuur heb ik nooit opgepikt. Thuis spraken we Italiaans, en op school zat ik tussen Italianen en andere internationals. Vakanties bracht ik altijd door in Rome bij mijn vader – mijn ouders scheidden toen mijn zus en ik nog jong waren. Misschien ben ik het meest Italiaans als het over eten gaat. Ik haat het als mensen onze keuken niet op 1 zetten, of denken dat die alleen om pizza en pasta draait. Elke Italiaanse regio heeft zijn eigen gerechten, er zijn zoveel variëteiten dat ik die zelf niet eens allemaal ken.
Mijn vrienden noemen mij… hyperactief. Dat ben ik ook wel, ik plan mijn dagen altijd erg vol, ben blij als ik veel kan doen. En ze vinden dat ik zoek naar het positieve in mensen. Ik lach sowieso altijd, als ik een slechte dag heb gehad ben ik dat de volgende ochtend alweer kwijt. Want wat is er eigenlijk om verdrietig over te zijn? Mijn moeder hield ons altijd voor: er zijn kinderen die geen huis en geen eten hebben, die zijn met recht verdrietig, maar jullie hebben alles. Ze had gelijk. Ik heb mijn familie, mijn vrienden, kan doen wat ik wil… ik ben gelukkig.
"Ik heb mijn familie, mijn vrienden, kan doen wat ik wil... ik ben gelukkig"
Ik was voorbestemd om rechten te studeren. Niet echt. Mijn moeder is econoom, mijn vader kunstenaar en architect. Ik heb een jaar economie gedaan in Rotterdam. Heel uitdagend en ik hou van die stad, maar ik zag mezelf niet werken voor een investeringsbank of een accountantskantoor. Ik lees en schrijf graag, los graag conflicten op, zocht een studie die mijn horizon verbreedt. Rechten doet dat, die studie past bij wie ik ben.
Verliezen doet pijn. Ik ben erg competitief, zeker als ik voetbal. Tegenwoordig kan ik een nederlaag wel accepteren, maar vroeger was dat anders, dan sprak ik de rest van de dag niet als we verloren hadden. Ik dacht toen nog dat ik prof zou worden, speelde in België op het tweede en derde niveau, clubs op het hoogste niveau wilden me hebben. Maar prof worden is moeilijk, je moet het geluk hebben dat je opgemerkt wordt, dat een coach het in je ziet zitten, dat je op het juiste moment goed speelt… en de voetbalwereld is corrupt, ik wilde daar op dat moment geen deel van uitmaken. Al zou ik in de toekomst geen nee zeggen als er een goede club komt.
Momenteel speel ik voor Maastricht West. Als ik gefrustreerd ben, bijvoorbeeld omdat tentamens niet goed gingen, dan helpt voetballen me om weer in balans te komen. Ik kan al die negatieve gevoelens kwijt op het veld, ga vol de duels aan. [Grinnikt] Ik sta dan in het Italiaans te roepen en zie andere mensen denken: wie is die gast?
Als ik kon tijdreizen, ging ik naar… de jaren negentig. Die lijken zorgelozer dan onze tijd, en er waren toen nog geen smartphones om ons af te leiden. Ook ik ben te veel tijd kwijt aan dat ding, je hebt hem ook altijd nodig om dingen te regelen. Gesprekken voeren via apps of een paar reels bekijken is natuurlijk prima, maar het gif zit in de hoeveelheid tijd die we eraan besteden. Als ik familie bezoek, neem ik mijn telefoon daarom niet mee. Zodat ik echt bij hen kan zijn.
"Ik vind de energie die iemand uitstraalt belangrijk. Die zie je niet via een app, ik wil in het echte leven iemand tegenkomen"
Best ingewikkeld, de liefde. Ja, toch wel. Ik heb nog geen langere relatie gehad. Dat wil ik wel, maar ik ga dat niet plannen, het komt zoals het komt. Dating apps? Hell no, dat nooit. Ik wil niet oordelen over een meisje op basis van een foto, dat voelt zó nep. Vrienden maak je toch ook niet via een schermpje? Nee, ik vind de sfeer die iemand meedraagt, de energie die ze uitstraalt, belangrijk. Die zie je niet via een app, ik wil in het echte leven iemand tegenkomen. ‘s Ochtends wakker worden en beseffen dat je verliefd bent. Dat je diegene ziet en denkt: wauw!
Het beste advies dat ik ooit kreeg… kwam van mijn oma. Zij zei altijd: als er ergens een deur dichtgaat, gaat er ergens anders een raam open. Sommige dingen moeten gewoon gebeuren. En Socrates’ uitspraak dat een echte intellectueel vooral weet dat hij niets weet. Blijf nieuwsgierig, leid ik daaruit af, luister naar mensen, lees dingen, probeer die onwetendheid op te vullen. Ik probeer daarnaar te leven: the more you mess around, the more you learn about yourself.
Over tien jaar… heb ik hopelijk een leuke baan, wellicht in de voetbalwereld. Als zaakwaarnemer bijvoorbeeld, of talentenscout. Misschien kan ik daar wat veranderen, die wereld wat minder corrupt maken. Op persoonlijk vlak? Poeh, dan ben ik dertig. Een relatie? Dat komt vanzelf. Mijn moeder zegt altijd: help jezelf en God helpt jou. Voor mij betekent dat: doe alles zo goed mogelijk en zie wat er gebeurt. Uiteindelijk overwint het goede.