Wie mij googelt… vindt veel verwijzingen naar mijn onderzoek. En als ze mijn mans achternaam kennen, ook linkjes naar mijn hobby’s, muziek en voorheen rolstoeltennis. Ik speel dwarsfluit en piccolo in een harmonieorkest. Als twaalfjarige wilde ik daar al bij, net als mijn zus. Ik speelde destijds saxofoon: dwarsfluitisten hadden ze al, dus kreeg ik een sax die ze nog hadden liggen in mijn handen geduwd. Toen ik in Utrecht ging studeren, ben ik alsnog overgestapt naar de dwarsfluit. Je stopt zo’n ding gemakkelijker in je tas als je de trein richting je kamer pakt.
"Aanvankelijk wist ik niet of ik het zou redden. Ik ben vooral blij en dankbaar dat ik nog leef"
Ik ben een dankbaar mens. Ja! Toen ik 32 was, 26 jaar geleden, bleek ik kanker te hebben. De behandeling heeft mijn ruggenmerg beschadigd, sindsdien zit ik een rolstoel. Die overgang was lastig, het duurde best lang voordat ik het kon accepteren, maar boos ben ik er nooit over geweest. Aanvankelijk wist ik niet eens of ik het zou redden, dat leert je relativeren: ik ben vooral blij en dankbaar dat ik nog leef. Daarbij had ik al een partner, en een carrière die ik kon voortzetten, dat hielp. Weliswaar werk ik niet meer in het lab [waar je veel moet staan], maar ik doe nog steeds onderzoek. Ik durf volmondig te zeggen dat ik een gelukkig mens ben.”
Dit moeten mensen horen. De Fifth Symphony van Alfred Reed, een Amerikaanse componist die veel symfonische blaasmuziek heeft geschreven. Het bevat heel mooi vervlochten melodieën. Ik luisterde er vaak naar toen ik ziek was, het gaf me troost en maakte me rustig.
Wat mijn vrienden in mij waarderen. Dat ik zorgzaam ben en altijd voor hen klaar sta. En dat ik eerlijk ben. Het mag af en toe best schuren in vriendschappen. Omgekeerd ook, ik vind het fijn als mensen mij af en toe een spiegel voorhouden.
"Ik was geen meisjes-meisje, ik hield van voetballen, auto's en hutten bouwen"
Mijn verslaving. Lezen. Ik las en lees alles wat los en vast zit. Medische thrillers, biografieën, noem maar op. Het meest recent Al het blauw van de hemel, over een jonge man die de ziekte van Alzheimer krijgt en er met een campertje op uittrekt. Er wordt heel mooi beschreven hoe hij uiteindelijk vrede vindt met zijn lot. Niet geromantiseerd, maar realistisch. Mocht ik ooit in zo’n situatie belanden, dan hoop ik er ook zo mee om te kunnen gaan. Al weet ik niet of ik dat kan – in tegenstelling tot de hoofdpersoon heb ik een partner en veel familie en vrienden. Die zou ik niet zomaar kunnen achterlaten, ze zijn heel belangrijk voor me.
Wat wil je aan jezelf veranderen? Dat ik altijd strak op mijn deadlines werk. En dat ik, als er maar een beetje ruimte in mijn agenda is, denk: er kan nog wel iets bij. Mijn man heeft dat ook, we hebben daarom afgesproken dat als een van ons ergens voor wordt gevraagd, het antwoord is: ik reageer morgen. Daar houden we elkaar aan, anders zeggen we te snel ‘ja’ op dingen.
Als kind was ik… heel nieuwsgierig, sportief, energiek en een beetje verlegen. Geen meisjes-meisje, ik hield van voetballen, auto’s en hutten bouwen. Dat stoere zat er toen al in. Liep ik na het spelen onder de modder door het dorp, vroegen de werklui die ergens bezig waren of mijn moeder niet boos zou worden als ik zo thuiskwam. Ik had een goede band met haar, hoor, maar met zulke interesses was ik toch eerder een vaderskindje.
Bid je weleens? Af en toe. Een gebed is voor mij een moment waarop ik reflecteer op mijn leven en mijn dankbaarheid uitspreek. Ik ben katholiek opgevoed, de figuur van Maria spreekt me aan: de warmte, het zorgende, het vergevende ook. Ik steek vaker een kaarsje aan in de Mariakapel van kerken waar ik binnenloop.
"Een vriendin zei dat ze het waardeert dat ik er voor haar ben. Dat vind ik best lastig, complimenten krijgen"
Het laatste compliment dat ik kreeg. Los van ‘Je bent lekker gek’? Een vriendin zei onlangs dat ze het waardeert dat ik er voor haar ben. Dat vind ik trouwens nog best lastig, complimenten krijgen, meestal bagatelliseer ik die. Geen idee waarom. Misschien heb ik impliciet toch een houding van ‘doe maar gewoon’ van mijn ouders meegekregen.
Liever rijk of liever beroemd? Ik moet kiezen? Dan liever rijk, maar ook dat hoeft voor mij eigenlijk niet. Ik heb ook geen idee wat ik zou gaan doen met het geld als ik rijk zou zijn – wij kunnen nu al alles doen wat we willen doen. Ik ben rijk aan relaties met andere mensen, dát vind ik echt belangrijk.
Dit bezorgt mij rode vlekken. Oneerlijkheid. Daar krijg ik létterlijk rode vlekken van! In de examencommissie geneeskunde krijgen we heel soms met een frauderende student te maken. Ik heb veel begrip voor het feit dat studenten onder hoge druk staan en daardoor soms de fout ingaan. Maar ontken dat dan niet, geef het gewoon toe en neem verantwoordelijkheid voor wat je gedaan hebt. Dan blijft je werk natuurlijk ongeldig, maar misschien kunnen we je helpen.
Ik ben gefascineerd door… hoe kinderen zich ontwikkelen. Door mijn ziekte konden wij helaas geen kinderen krijgen, maar ik heb veel neefjes en nichtjes en een aantal van hen heeft inmiddels ook kleine kinderen. Ik vind het mooi om te zien hoe onbevangen die zijn, ze leren je om weer met verwondering naar de dingen te kijken.