Ik ben een bolleboos. [Lacht] Ik hou er vooral van om druk te zijn. Daarom ben ik naar Maastricht gekomen, dit is de enige plek waar je een dubbele bachelor kan doen met European Law en Nederlands recht. Die combinatie klinkt indrukwekkender dan ze in werkelijkheid is. Je begint met European Law en halverwege het tweede jaar krijg je er Nederlands recht bij. Dat is even aanpoten en heel intens. Je hebt geen leven meer en woont als het ware in de bibliotheek, maar na een half jaar is dat weer voorbij.
Vaders- of moederskindje? Ik heb een goede band met beide ouders. Bijna elk weekend ga ik naar huis, naar Helvoirt, waar ze nu wonen. Dat doe ik graag, mijn zussen komen dan ook altijd. Ik ben de oudste van drie, een zus studeert in Amsterdam, de andere woont nog thuis. We kunnen het heel goed met elkaar vinden, sloegen elkaar vroeger niet de hersens in. Af en toe gaat mijn vriend mee en komt de partner van mijn zus ook. Dan is het heel gezellig, gelukkig hebben mijn ouders genoeg ruimte.
"Ik heb veel privileges als witte Nederlander met twee ouders die hebben gestudeerd en goed verdienen. Ik wil graag iets terugdoen"
Iedereen moet kunnen studeren. Absoluut. Het zou wel heel tegenstrijdig zijn om als voorzitter van Students for Equality iets anders te zeggen. Wat we doen? We zamelen geld in om daarmee het collegegeld te betalen van mensen die zich een studie aan de UM niet kunnen veroorloven. Vorig jaar deden we dat voor studenten in Limburg, dit jaar voor jongeren van buiten de Europese Unie die naar Maastricht willen komen. Wie wil, kan ons steunen. We proberen daar iets voor terug te doen door evenementen te organiseren zoals een pubquiz of een spelletjesavond. Ik heb veel privileges als witte Nederlander met twee ouders die hebben gestudeerd en goed verdienen. Voor degenen die dat geluk niet hebben gehad, wil ik graag iets terugdoen.
Wat is er moeilijk aan de liefde? Er zullen altijd wel wat kleine dingen zijn, maar in het algemeen vind ik de liefde niet heel erg lastig. Jochem en ik zijn verschillend, leiden heel andere levens, maar we vullen elkaar goed aan. Hij studeert aan de Pabo in Helmond, loopt stage in de groepen één en twee, dat vindt hij het allerleukste. Ik zit vooral achter mijn laptop. We zijn al samen sinds mijn dertiende, leerden elkaar kennen op de badmintonclub. Door de jaren heen groei je met elkaar mee, dat schept wel een band. Het gaat heel gemakkelijk tussen ons, als je in de basis ook goede vrienden blijft, volgt de rest vanzelf.
Hoe was je als kind in vijf woorden? Pfoeh. Vijf? Nou, in ieder geval een babbelaar, vrolijk, eigenwijs. Even nadenken, mis ik wat? Als ik mijn ouders mag geloven was ik een makkelijk kind. Ik herinner me ook geen heel gekke dingen, ik had helemaal geen reden om moeilijk te doen.
"Jochem is heel relaxed, dat is zijn grote kracht. Hij weet me wel af te remmen"
Ik ben een goede vriendin…omdat ik er ben voor mensen. Ik moet altijd denken aan de uitspraak Everyone wants a village, but no one wants to be a villager. Dat betekent dat je er ook moet zijn als het wat minder gaat en soms door het ongemak heen moet om voor elkaar klaar te kunnen staan. Ik vind het belangrijk om die moeite te doen en niet alleen voor mezelf te kiezen.
Nooit meer vliegen of nooit meer vlees eten? [Denkt even na] Ik ben niet zo’n goede vegetariër, maar zou dan toch het vlees laten staan. Er zijn nog heel veel plekken op de wereld die ik wil zien, bijvoorbeeld Australië en Nieuw-Zeeland. Daar kan je alleen maar naartoe met het vliegtuig. Die ervaringen wil ik niet op voorhand opgeven, al zal ik mijn speklapje wel missen.
Grootste angst? Dat het leven te snel gaat en ik vergeet te genieten. Ik ben zo gefocust op wat nog komt, dat ik het heden soms vergeet. Ik moet af en toe gewoon even stoppen en om me heen kijken. Jochem weet me wel af te remmen, hij is heel relaxed, dat is zijn grote kracht. Mijn grootste valkuil is dat ik altijd beter wil, meer wil. Ik zou het heel erg vinden als ik doodga en ergens niet van heb genoten, terwijl dat wel had gekund.
"Ik verwacht soms nog een 15-jarige te zien als ik in de spiegel kijk, dan ben ik verbaasd dat er een volwassen vrouw terugkijkt"
Waar geef je het meeste geld aan uit? Boeken! En de huur. Als je vijfhonderd boeken hebt, heb je je eigen bibliotheek, daar fantaseer ik over. Ik doe nooit iets weg, heb zelfs een stempel met de tekst This belongs to the library of Milou Scholten. Zo bouw ik een eigen collectie op. Op dit moment lees ik Breasts and Eggs, over drie Japanse vrouwen rond de veertig die nadenken over hun bestaan en de vraag of ze kinderen willen. Zware materie, ik lees ook wel luchtiger werk, maar nooit thrillers.
Ik droom van een eigen gezin. Ik weet het niet. Jochem houdt wel van kinderen, maar ik werk heel hard voor mijn carrière. Een gezin heeft impact daarop, het vergt wat aanpassingsvermogen.
Wanneer heb je voor het laatst gehuild? Na mijn examenweek, van opluchting. Alle opgekropte spanning kwam eruit. Huilen was nooit een taboe bij ons thuis, het is heel normaal voor mij. Ik zie het niet als een bijzonder moment of iets om lang bij stil te staan. Ben ik het kwijt, dan is het ook klaar.
Als ik in de spiegel kijk, zie ik….veel wallen, en hoeveel concealer ik nodig heb om die weg te werken [lacht]. Buiten dat zie ik een vrouw. Ik verwacht soms nog een 15-jarige, maar dat ben ik allang niet meer. Dat vergeet ik soms, dan ben ik verbaasd dat er een volwassen vrouw terugkijkt.