Ik realiseerde me vanmorgen dat ik deze week al mijn laatste college en laatste onderwijsgroep van het pre-masterjaar mee ga maken. Je voelt de opmerking: “Ach wat vliegt de tijd” al aankomen en terecht, de tijd is inderdaad omgevlogen.
Klaar ben ik nog niet, er moeten nog bijna negenduizend woorden aan papers geschreven worden in de komende weken, maar een terugblik is toch al op zijn plaats. De volgende dooddoener is natuurlijk de opmerking dat ik veel geleerd heb in het afgelopen jaar. Uiteraard; je bent student aan een universiteit, leren is doel nummer 1. Dus heb ik veel geleerd over zaken waar ik mij als bèta nooit zo mee bezig heb gehouden: Filosofie, sociologie, politiek, geschiedenis, museologie, macht en democratie.
Maar minstens even interessant was wat ik geleerd heb (als 58-jarige) over de wetenschappers, beleidsmakers en leiders van de toekomst; mijn collega-studenten. Aangezien mijn partner en ik geen kinderen hebben en ik ook in mijn sociale netwerk vrijwel geen twintigers tegenkom, was mijn beeld van deze generatie voornamelijk door de media gevormd en ik moet toegeven dat dit beeld niet geheel positief was. Ik had dus wat vooroordelen over mijn medestudenten bij aanvang.
Tot ik zag hoe een 20-jarige Amerikaan probleemloos de essentie van het werk van Nietzsche kon verwoorden of een 19-jarige Italiaanse kort en bondig kon verdedigen wat kapitalisme uiteindelijk tot een onhoudbaar model maakt (terwijl de stof geen onderdeel van het blok was). Ik heb mogen discussiëren, samenwerken aan opdrachten en lachen met jonge mensen van alle continenten (behalve Antarctica) en ik was enorm onder de indruk.
Van de algemene kennis, het vermogen om kritisch te denken, de interesse in literatuur en het rechtvaardigheidsgevoel van deze jonge mensen.
Natuurlijk hebben andere studenten enkele vooroordelen waargemaakt en ikzelf waarschijnlijk ook. Maar ik heb met plezier mijn beeld van de twintigers in positieve zin bijgesteld en eerlijk gezegd kijk ik uit naar onze gezamenlijke toekomst. Die waardering voor de capaciteiten van deze twintigers en vertrouwen in hun bijdrage aan een betere wereld is de grootste bonus voor mij.
Hoewel er nog drie papers in de pen zitten ben ik toch in gedachte aan het afronden, maar ook aan het vooruitkijken naar volgende jaar. Na een korte periode van twijfel ben ik er inmiddels van overtuigd dat de master Art & Heritage voor mij een bijzonder avontuur gaat zijn.
Louis Urlings