Ik ben vernoemd naar… Jadwiga van Polen, een koningin uit de late middeleeuwen. Omdat er geen mannelijke troonopvolger was, werd zij tot Poolse vorstin gekroond in een tijd waarin het ongebruikelijk was dat een vrouw regeerde. Ze stierf jong, maar werd na haar dood heilig verklaard. Ook mijn broer en zus kregen van mijn ouders namen van Oost-Europese heiligen; Witold en Agnieszka. Hoewel ik Jadwiga niet per se als een rolmodel zie, voelt mijn naam daardoor wel bijzonder.
Ik ben een goede vriend, omdat…ik heel loyaal ben. Ik kan goed geheimen bewaren en ga zorgvuldig om met vertrouwen. Als ik vind dat de ander fout zit, zeg ik dat gewoon. Maar wel altijd met respect en zonder de relatie te beschadigen. Zo blijf ik trouw aan mijn eigen morele kompas.
Nieuws waar ik boos van word. Ik word boos van de manier waarop grote geopolitieke kwesties worden geframed en uitgevochten. Als ik door het nieuws scroll en lees hoe Donald Trump dreigt Iran te vernietigen [dit interview heeft plaatsgevonden in april], maakt me dat machteloos en verdrietig. De manier waarop Trump zulke serieuze dingen zo nonchalant zegt, vind ik verontrustend. Ook vind ik het idee dat één persoon zoveel invloed heeft, conflicten aanwakkert én laat escaleren, moeilijk te verdragen. Zeker omdat wij daar als gewone mensen weinig tegenover kunnen stellen.
"Ik heb altijd mijn analoge camera bij me, je hebt maar één kans per foto"
Wat er altijd meegaat in mijn koffer. Ik heb altijd mijn analoge camera bij me. De charme van klassieke fotografie zit voor mij in de uitstraling van de beelden, maar vooral ook in het werken met de beperkingen ervan. Je hebt maar één kans per foto, dus je moet echt nadenken voor je klikt. En ik vind het spannend dat je nooit precies weet wat er op de film staat, tot je hem ontwikkelt. Heel soms krijg je toevallige effecten, zoals twee overlappende beelden. Visueel bijzonder intrigerend.
Wat is er moeilijk aan de liefde? Ik heb al tweeënhalf jaar een vriendin. Een groot coming-out moment heb ik niet gehad. Ik vertelde het een keer aan mijn vrienden en dat was het. Bij mijn ouders ligt het ingewikkelder. Ze weten dat ik een vriendin heb, maar ze kennen haar niet persoonlijk. Over mijn geaardheid praten we eigenlijk nooit, maar ze laten wel merken dat ze van me houden en dat voelt als een indirecte vorm van acceptatie. Idealiter zouden ze ooit met me meegaan naar een Pride-evenement. Maar ik probeer er geen druk op te leggen, omdat dat alleen maar spanning oplevert. Dit neemt niet weg dat het soms pijn doet; ik had graag gezien dat we er als gezin opener over konden zijn.
Waar ben je trots op? Op mijn voorzitterschap van UMPride [LHBTI+-netwerk]. Voor mij is dat een vorm van ‘klein activisme’: niet groots en zichtbaar, maar juist lokaal en concreet. Dat betekent niet dat grote systeemveranderingen niet nodig zijn, integendeel, ik geloof dat we die net zo hard nodig hebben. Maar waar politiek vaak ver weg voelt, ligt voor mij juist de kracht in initiatieven achter de schermen die direct invloed hebben op hoe mensen samenleven. Het legaliseren van het homohuwelijk in Polen zal ik waarschijnlijk niet eigenhandig realiseren, maar ik kan wél bijdragen aan een veilige en toegankelijke queergemeenschap in Maastricht.
Beste advies dat je ooit hebt gekregen. Dat ik niet te veel druk op mezelf moet leggen. Vooral in mijn studie merk ik hoe lastig dat soms is. Voor tentamens blijf ik doorleren tot het laatste moment en een vrije dag voelt dan alsof ik iets verkeerd doe. Als ik daarna een zeven of 7,5 haal, denk ik meteen dat het beter had gekund. Dan ben ik eerst verdrietig en boos, maar daarna komt er mildheid: het is oké zoals het is. Ik probeer nu ambitieus te blijven, maar niet ten koste van mezelf.
Wat is je grootste angst? Geen geld, eten of onderdak. Dat is eigenlijk best gek, want ik heb nooit financiële problemen. Toch voelt het alsof mijn situatie elk moment kan verslechteren. Dat komt waarschijnlijk door mijn opvoeding: mijn ouders waren altijd heel voorzichtig met geld, maakten verstandige keuzes en gaven weinig uit. Daardoor heb ik geleerd zuinig te leven en vind ik het nog steeds lastig om dingen te kopen die niet strikt noodzakelijk zijn.
"Wanneer we samen in Nederland zijn, voelen we ons vrijer dan in Polen"
Laatste appje? Naar mijn vriendin Magdalena. Ze is bezig met haar toelating voor de universiteit. Ze stelde me een vraag over haar Engelse examen, waar ik niet direct het antwoord op wist. Ik zei dat ik later even terug zou appen. Magdalena woont ver weg, in een kleine plaats in de buurt van Krakau. We appen vaak, maar proberen ook regelmatig te videobellen en als het lukt, bezoeken we elkaar. Wanneer we samen in Nederland zijn, voelen we ons vrijer dan in Polen. Als we in haar buurt bijvoorbeeld de hond uitlaten, merken we hoe andere mensen naar ons staren. Dat voelt ongemakkelijk en onveilig.
Wat zie je als je in de spiegel kijkt? Dat vind ik een lastige vraag. Ik worstel met mijn uiterlijk, vooral met mijn gewicht. Dat speelt al sinds ik ermee werd gepest op de basisschool, terwijl er eigenlijk niets mis mee is. Ik zie ook iemand die moedig is. Ik heb grote stappen gezet, zoals verhuizen naar Nederland. Daardoor leef ik soms in twee werelden. Ook ben ik trots dat ik met een therapeut werk aan mijn mentale problemen, waaronder die onzekerheid en mijn neiging om de lat steeds hoger te leggen. Soms hoop ik dat er een moment komt waarop al mijn problemen ‘opgelost’ zijn, maar realistischer is dat ik ze accepteer en ermee leer omgaan.
Karlijn van Oosterhout