Toen
Mestreechteneer Ik ben een Mestreechteneer, hoewel ik mijn accent ben verloren door de jaren die ik in Utrecht heb gewoond (achttien jaar). Mijn ouders woonden in een flatje in Belfort toen ze mij kregen. Later zijn we naar Berg en Terblijt verhuisd. Geen Maastricht meer, nee, maar ik ging hier stappen, zat op het Sint Maartenscollege en werkte iedere zaterdag in de supermarkt van mijn oom, in Pottenberg. Militaire Academie Ik kende iemand bij de marine en vond het een fascinerende gedachte om iets bij defensie te doen. Ik solliciteerde op mijn achttiende bij de Koninklijke Militaire Academie in Breda. Maar ongelooflijk, die hele sollicitatieprocedure hing van klungeligheid aan elkaar. Ik dacht: ‘Als het zo moet, hoeft het voor mij niet’. Ik werd aangenomen – en dat was helemaal nog niet zo makkelijk met al die selectierondes – maar zei uiteindelijk tegen de mevrouw die mij telefonisch het goede nieuws bracht dat ik er van afzag. Tja, en wat dan? Een studie biologie leek me wel wat. Ik bestelde alle gidsen van biologiestudies in het land en koos voor Utrecht (Groningen viel af: te ver, Amsterdam trok me niet). Ik was niet één keer naar een open dag geweest... Dat zou ik mijn studenten nu niet meer aanraden! Hommels Als student heb ik ooit 200 uur naar een bak met hommels staan kijken. Ik wilde weten hoe hommels hun nesten op temperatuur houden, analyseerde urenlang hun gedragingen, mat het zuurstofgehalte, et cetera. Wat bleek? Als het te warm is, zorgen ze voor koude lucht door met hun vleugels te klapperen. Is het te koud, dan laten ze hun vleugels juist hangen. Ze ontkoppelen hun spieren waardoor er hitte wordt geproduceerd. Dat waren leuke resultaten. Ik ben er nog mee naar een congres gestuurd in België. Uiteindelijk ben ik niets met dieren gaan doen, maar plantenbioloog geworden; dieren lopen weg, planten niet. Eigenlijk is het wel grappig: in Limburg ben ik opeens dé plantenbioloog. Als iemand iets moet weten, in de media, of daarbuiten, kloppen ze bij mij aan. De UM heeft geen bachelor biologie, maar ik hoop binnen het Science Programme een sterke biologiepoot van de grond te krijgen.
Nu
Het bos in Ik ben net terug van veldwerk in Colombia. Ik ben er twee weken lang op zoek gegaan naar een speciaal soort planten in de Amazone. Veldwerk betekent echt dat je de hele dag wandelt totdat je vindt wat je zoekt. Vervolgens knip je een stukje blad af, legt het tussen twee kranten, droogt het materiaal en verzamelt de losse zaden in een zakje. Die worden geanalyseerd. Ik wil graag weten hoe het Amazonebos is ontstaan, en één manier om daarachter te komen is door plantensoorten te bestuderen en onderlinge relaties te ontdekken op basis van DNA-studies. Colombia is niet mijn eerste reis. Ik ben eerder in landen als Costa Rica en Panama geweest. Frans-Guyana en Brazilië staan nog op het programma. De gebieden zijn niet altijd even veilig of toegankelijk; je moet goed navragen waar je wel en niet naartoe kunt. Pamperen Mijn kinderen krijgen veel vrijheid, net als ik vroeger, maar ik geef wel duidelijk de grenzen aan. Ik stimuleer ze om zelf dingen te doen, zoals het aantrekken van hun kleren of traplopen. Ik ben niet van het pamperen. Zo werkt het in de maatschappij ook niet. Ik wil dat ze sterke meiden worden. Wat het opvoeden betreft, merk ik dat ik vooral tegen mijn eigen ongeduld aanloop. En achteraf denk ik dan altijd: ‘hoe had ik het beter kunnen doen’, of ‘waarom werd ik eigenlijk zo boos’. Wat dat betreft houden ze me een goede spiegel voor. Muurtje betegelen Ik ben best handig. In Utrecht hebben we met z’n tweetjes een heel huis verbouwd, maar ik moet toegeven dat we het hier in Maastricht hebben laten doen, al plaatsen we zelf een keukenblok in de kelder of betegelen we een muurtje. Ik ben helemaal niet materialistisch. Het laatste dat ik heb gekocht is een GoPro camera die ik op mijn hoofd kan bevestigen. Tijdens mijn veldwerk heb ik allerlei filmpjes gemaakt. Positief Ik houd van biografieën; geschiedenis was een van mijn favoriete vakken op school. Het laatste boek dat ik las ging over Carl Linnaeus, een Zweedse wetenschapper die de naamgeving van dieren en planten heeft bedacht. Er staat iets van twee meter aan biografieën in mijn boekenkast, maar een deel moet ik nog lezen... Door de verhuizing en de ziekte van mijn vader ben ik daar niet aan toegekomen. Mijn vader wist al een tijd dat het niet goed zat, wilde niet naar de huisarts. In maart kreeg hij te horen dat hij longkanker had en was 64 toen hij overleed. Nog twee maanden en hij zou met pensioen gaan. Zijn laatste baantje had hij bij de UM als receptionist bij rechten en de UNS 50. Hij had 47 jaar in de schoenenbranche gezeten, maar wilde niet thuis gaan zitten. Hij was altijd heel positief en kon goed relativeren. Ik lijk op hem. Ik ben niet bang voor de toekomst. Angst vreet te veel energie. Natuurlijk moet ik dealen met zijn overlijden, en dat is niet altijd even gemakkelijk, het was een behoorlijke schok. Maar er kwam een einde aan zijn leven, niet aan ons leven.
Straks
Vooruitgang Ik houd van uitdagingen, van vooruitgang. Als ik dat in een baan vind, kan ik het er lang uithouden. Als ik naar de toekomst kijk, heb ik geen grote verwachtingen. Hoogleraar worden is natuurlijk wel leuk, maar tegelijkertijd is het ook maar een titel. Het is niet het belangrijkste. Ik haal veel voldoening uit het onderwijs. Als ik mijn studenten goed kan opleiden, ben ik heel tevreden. Weekendje weg Ik ga graag op reis, wil ook graag nog een paar trips maken, maar zolang mijn dochters nog zo klein zijn, ga ik zie niet vermoeien met een reis naar Parijs of een andere grote stad. Bovendien vind ik het dan zelf veel te stressvol. We gaan liever een weekendje naar Groningen, samen met de meiden in een huisje.