Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Bier is een mannenwereld, dus Laura’s bier verkoopt niet"

"Bier is een mannenwereld, dus Laura’s bier verkoopt niet"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder


Laura Nieboer (1996, Mendrisio, Zwitserland) / masterstudent Public Policy and Human Development/  relatie met Pieke/ woont in Maastricht

Wat kun je missen? Je kunt beter vragen wat ik niet kan missen: dat zijn mijn familie en vrienden. Bij hen ben ik het gelukkigst. Aan dingen hecht ik niet echt waarde. Ik ga voorzichtig met mijn spullen om, maar ik heb ze niet nodig. Hoe ouder ik word, hoe meer ik dat besef. Ik houd daarom ook meer van cadeaus als een dagje weg, uit eten of een avondje theater. Of gewoon samen koken, wandelen, fietsen of kamperen: heerlijk!

Mijn idee om de wereld te verbeteren: Je kunt in je eentje de wereld niet verbeteren. Je moet je concentreren op één ding. Voor mij is dat afval. In een ideale wereld bestaat afval niet; dan is het de grondstof voor iets nieuws. Ik wil mensen de waarde van afval laten zien. Dat doe ik met mijn eigen onderneming: Innowastion. Pieke Broodbier is mijn eerste product. Bier spreekt aan en in Limburg heerst een grote biercultuur. Voor de productie van mijn bier wordt een deel van het graan vervangen door brood dat anders weggegooid zou worden. Ik ben thuis begonnen met experimenteren. Mijn eerste bier smaakte nergens naar. Via mijn netwerk kwam ik in contact met de Maastrichter Maltezer brouwerij. Met hun tips heb ik daar na lang proberen tweehonderd liter gemaakt, inmiddels allemaal verkocht.

Waar ben je over vijf jaar? Dan hoop ik dat ik kan leven van mijn bedrijf en dat ik kan laten zien dat afval echt waarde heeft. Ik wil nog meer bier maken en ik heb nog andere ideeën. Ik ben nu aan het kijken of ik van ‘bostel’ – de mout die overblijft na het bierbrouwproces – energierepen kan maken. Ik heb nog geen plan voor na mijn studie. Ik zie wel welke kansen er op mijn pad komen. Als ik een mooie baan ergens kan krijgen, zeg ik niet meteen ‘nee’. Het is fijn om daarin een beetje flexibel te zijn.

Wat geeft je rust? Constant mijn brein verrijken. Ik vind studeren echt heerlijk, behalve tentamens dan, haha. Ik lees veel: boeken over management, maar ook historische romans. Ook tv-kijken geeft rust, maar geen Netflix. Daar word ik niet gelukkig van; ik heb een groot keuzeprobleem. Ik zap naar MTV of TLC en kijk wat er op is. Het liefst kijk ik reality shows; verstand op nul en kijken. Vroeger vond ik dat zonde van mijn tijd. Nu ik het zo druk heb, kan ik het meer waarderen.

Een vrouw aan de top maakt het verschil. Het gaat om individuen. Er moet een leider zijn. Of dat een man is of een vrouw, dat maakt niet uit. Wel zie je in de huidige maatschappij dat de top van een bedrijf en de laag daaronder hoofdzakelijk uit mannen bestaan. Bijzonder, want op universiteiten studeren vooral vrouwen. Talent is er dus wel. Als ik naar mezelf kijk, denk ik niet dat vrouwen minder kansen krijgen. Vrouwen hebben vaak andere ambities, maken andere keuzes. Veel vrouwen werken bijvoorbeeld liever parttime. Ik ben daarom ook niet voor quota. Als je meer vrouwen op hoge functies wilt, moet je zorgen dat ze zelf kiezen voor carrière, zonder dat dat betekent dat ze geen moeder kunnen worden. Dat moet te combineren zijn. In Zweden bijvoorbeeld mogen ouders zelf kiezen hoe ze het zwangerschapsverlof verdelen. Dan kijk je naar de oorzaak in plaats van symptomen.

Ik lijk op mijn vader, want: hij is er altijd voor mensen. Hij werkt voor DSM en als er Indiase collega’s op bezoek zijn, dan neemt hij ze mee naar een leuk terras in Maastricht of zelfs naar de Ardennen. Hij helpt graag; ik heb dat ook. Ik maak altijd tijd voor andere mensen in mijn agenda. Voor hen, maar ik haal daar zelf ook veel voldoening uit. Niets is mooier dan een ander helpen. Mijn vader is mijn grootste criticus. Vroeger had ik daar moeite mee, toen hadden we veel ruzie. ‘Waar bemoeit hij zich mee’, dacht ik toen. Nu waardeer ik het enorm; voor mijn bedrijf, maar ook voor mezelf.

Er hangt een poster van GroenLinks-leider Jesse Klaver boven mijn bed. Echt niet. Jesse Klaver is vooral een grote prater, ik zie nog weinig gebeuren. Ik zou daar eerder een poster hangen van Malala Yousafzai, de mensenrechtenactivist die in 2012 door de Taliban werd neergeschoten en het overleefde. Prachtig hoe zij zich inzet voor waar ze in gelooft; toegankelijk onderwijs voor alle vrouwen. Ik heb haar boek gelezen en ik kan me zo vinden in haar idealen. 

Ik ben zo verliefd. Ja! Pieke en ik zijn al zeven jaar samen. Hij heeft mijn bier naar zichzelf vernoemd, haha. Ik was op zoek naar een naam en hij stelde voor om het Pieke Broodbier te noemen. Het klinkt misschien raar dat ik mijn bier naar een man vernoem, maar Pieke is echt een Maastrichtse naam en het is een streekproduct. Bier is een mannenwereld, dus Laura’s bier verkoopt niet. Daarnaast heeft de naam Pieke helemaal niets met duurzaamheid te maken. Dat is belangrijk, omdat ik wil dat mensen zelf die associatie maken. Het product als duurzaam of feministisch neerzetten vind ik ontzettend fout. Mensen moeten het kopen omdat het lekker is.

Als ik ziek ben, dan: kijk ik tv in bed met een kopje thee. Ziek zijn is een teken van je lichaam dat je rust moet opzoeken. Ik heb niet veel zorg nodig als ik ziek ben. Hoe ziek ik ook ben, ik wil alles zelf doen. Ik vind het wel gezellig als iemand er is; ik kan niet goed lang alleen zijn. Nu ik op mezelf woon, bel ik mijn moeder wel om te vertellen dat ik niet lekker ben. “Veel water drinken”, zegt ze dan. Echt moedersraad.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)