“Ik hoop zo dat u iets voor ons kunt betekenen”

“Ik hoop zo dat u iets voor ons kunt betekenen”

Emotionele online townhall meeting over kamercrisis

16-09-2021

“Sta ik er alleen voor? Is er echt geen oplossing nu?” Julia Menezes, student aan de faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen, weet zich geen raad meer. Ze heeft de afgelopen weken in hotelkamers geslapen, op de bank bij vrienden en is uiteindelijk in een woonruimte in Heerlen beland. Gisteravond deelden studenten tijdens een online bijeenkomst met onder anderen wethouder Vivianne Heijnen hun ervaringen over de kamercrisis in Maastricht. Soms in tranen.

Het was gemeenteraadslid Alexander Lurvink (eenmansfractie Groep Lurvink) die het initiatief nam tot de townhall meeting. Op Facebook deed hij een aantal weken geleden een oproep aan studenten om hem te e-mailen over hun ervaringen op de overspannen Maastrichtse kamermarkt. Voor hem is het duidelijk: er moet iets gebeuren, de politiek moet nu in actie komen.
“Sorry”, excuseert studente Eloïse Perche zich. Ze huilt. “De afgelopen twee maanden heb ik elke dag gezocht naar een kamer. Het is mijn eerste keer in het buitenland en ik voel me zo gestrest.” Ze verblijft momenteel in een hotel, maar weet dat ze er over twee weken weer weg moet. “Waar moet ik dan heen? Ik hoop zo dat u iets voor ons kunt betekenen.”

Zorgen

Bij menig (vooral) internationale student stapelen de zorgen zich op: waar slaap ik morgen, kan ik aanbellen bij een vriendin, moet ik terug naar mijn ouders, de studie stopzetten, zal ik die huur van duizend euro per maand op de koop toe nemen, moet ik in zee gaan met deze verhuurder en z’n rare illegale eisen? De Amerikaanse Marie Herrera betaalt maar liefst tweeduizend euro voor een tweekamerappartement – “geen idee hoe ik het financieel rond moet krijgen” – maar haar tweede slaapkamer mag ze niet ‘onderverhuren’ van haar huisbaas. “Als ik dat wel doe, moet ik 10 duizend euro boete betalen.”

Uitgebuit en gediscrimineerd

Verhuurmakelaars vragen hoge inschrijfkosten. Studenten voelen zich uitgebuit. Sommigen hebben al 500 euro uitgegeven bij verschillende bureautjes, alleen om überhaupt mee te mogen dingen, zonder dat ze ook maar één huis van binnen hebben gezien. Dan zijn er op sociale media nog de vele oplichters, ‘boeven’ die buitenlandse studenten onder druk zetten en geld aftroggelen voor een nepkamer. Die groep kan vanwege de afstand onmogelijk checken of de woning echt bestaat. En last but not least: discriminatie. Volgens student Mathis Cayuela is dat het grootste probleem. Nog groter dan het kamertekort. Hij woont nu in Heerlen, “ik kon mijn hotel in Maastricht niet meer betalen”. Hij ergert zich groen en geel aan de ‘Dutch only’ advertenties op sociale media. “Zijn wij minder dan de Nederlandse studenten? De UM heeft toch de reputatie dat ze internationaal is? Waarom worden we dan zo behandeld? Ik voel me niet welkom hier.” En over discriminatie gesproken: hij is per maand 170 euro kwijt aan treinkaartjes. “Waarom kunnen wij niet gratis reizen zoals Nederlandse studenten?”

Terug naar huis

Studenten die geen kamer vinden of de hoge huurprijs simpelweg niet kunnen betalen, gaan noodgedwongen naar huis, naar hun ouders in Duitsland bijvoorbeeld. Om vervolgens op en neer te reizen met de auto. Met verplichte onderwijsgroepen en geen online onderwijs zijn ze soms wel vier uur op een dag onderweg. “Ik heb nergens meer tijd voor”, zegt Alessandra Lobo, student aan de School of Business and Economics geëmotioneerd: “Ik ben alleen maar bezig met zoeken, reizen en studeren. Ik mag vier onderwijsgroepen missen en zit al op drie.” Haar verzoek aan de faculteit of ze online mag aanschuiven, werd beantwoord met een ‘nee’. Ze zou kunnen overwegen om het eerste blok te laten vallen, was de mededeling. “Maar ik wil mijn studie niet stopzetten.” En jazeker, er zijn studenten die er de brui aan hebben gegeven, klinkt het. “Ze hadden geen andere optie meer.”

Snelle oplossing

Een snelle oplossing? Wél online onderwijs toestaan, menen velen. De UM mag zich volgens de studenten sowieso veel meer aantrekken van deze misère: “Hoe kan het dat de universiteit geen verantwoordelijkheid neemt?” “Dit probleem was al zichtbaar in mei, waarom is de UM studenten blijven inschrijven?” En: “Ik ben geschrokken van het gebrek aan hulp. Internationale studenten komen op deze manier op achterstand.” Ook wordt de UM verweten dat ze voor oplossingen naar de gemeente kijkt, terwijl de gemeente op haar beurt naar de universiteit wijst.

Vivianne Heijnen, verantwoordelijk wethouder: “Het is het belangrijkste dat jullie veilig zijn”, reagerend op de extremen: studenten die in hun auto slapen, de aanbiedingen van seks in ruil voor een kamer. “Ik ga vanavond nog met de universiteit bellen", zegt ze deze woensdagavond. Ze noemt het in huis nemen van studenten, zoals de aanwezige professor Ramani, verbonden aan UNU-Merit en initiatiefnemer van Site4Society, heeft gedaan, als voorbeeld. “Misschien moeten we dat ook communiceren met de rest van de stad.”