“Dit is niet waarvoor ik naar Maastricht ben gekomen”

“Dit is niet waarvoor ik naar Maastricht ben gekomen”

Vijf studenten vertellen over hun helse zoektocht, oplichters, hoge huurprijzen en discriminatie

22-09-2021

Tja, wie als student geen geschikte kamer kan vinden, moet iets anders bedenken. Er doen verhalen de ronde over slapen bij vrienden op de bank, in een hotelkamer zonder keuken, een dure vakantiewoning, zelfs in de auto. Observant sprak met enkele studenten.

“Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoud”

In een Airbnb in Berg en Terblijt woont ze nu. Voorlopig dan, want eind september moet de Italiaanse Beatrice Maiaroli eruit. Goedkoop is het niet, maar gelukkig kan ze de kosten delen. Ze heeft een jongen uit Kroatië leren kennen die op de bank slaapt. “Ik heb gelukkig het bed.”

Maiaroli arriveerde pas op 30 augustus in Maastricht. “Ik kon niet eerder komen, omdat ik corona had en in quarantaine moest. Wel ben ik al in mei gaan zoeken, omdat ik wist dat het weleens moeilijk zou kunnen worden. Ik heb op verhuurwebsites gekeken en een account aangemaakt op Facebook.” Die zoektocht op sociale media is haar tegengevallen. Ze stuurde veertig reacties in verschillende groepen van kameraanbieders, maar kreeg nul antwoorden. “Het is lastig, je moet er bovenop zitten. Wat ik wel heb ontdekt, is dat je moet uitkijken voor oplichters die een bla bla-verhaal ophangen en geld willen.” Daarnaast gokte de Italiaanse op het aanbod van verhuurmakelaars. “Ik ben 300 euro kwijt aan inschrijvingen bij die bureautjes. Maar ja, in die vijver vist dus ook iedereen.”

“Ik ben wanhopig.” En dat was ze al toen ze in Maastricht arriveerde – “ik had voor de zekerheid een Airbnb geregeld in Randwyck”. Alles heeft ze geprobeerd, zegt ze. Ze is restaurants en winkels afgegaan in de hoop iemand te treffen die haar een kamer aanbiedt, ze heeft haar telefoonnummer achtergelaten bij ‘wildvreemden’ die ze tegenkwam op het station, op straat en bij een taxichauffeur, ze klampt studenten aan op haar faculteit. De stress is enorm, en ja, ze denkt er soms zelfs over om te stoppen met haar bachelor aan de School of Business and Economics. “Ik weet niet hoe lang ik het nog volhoud.”

 

Een kamer in ruil voor seks

Het is niet de eerste keer dat ze in het buitenland een woning zoekt: de Braziliaanse Júlia Menezes studeerde eerder in Portugal en Polen. In mei begon ze al met zoeken naar een kamer in Maastricht. De opbrengst van die zoektocht bestaat vooralsnog echter alleen uit slechte ervaringen. “Een situatie als deze heb ik nog in geen enkel land meegemaakt. Omdat de nood hoog is, krijgen verhuurders een machtige positie. Het ergste dat ik meemaakte: een jongen zei dat ik de kamer kreeg wanneer ik met hem op date zou gaan. Toen ik dat weigerde, merkte hij op: ‘Alleen seks is ook goed’.”

Van haar studiegenoten hoort ze vergelijkbare verhalen. Acht van de 24 internationale studenten die ook aan de master European Public Affairs zijn begonnen, zoeken nog steeds een woning. “Het zou me niks verbazen als mensen gaan stoppen met hun studie. Je gaat jezelf afvragen: is dit het nog waard? Het constant wisselen van slaapplaats, het internet afstruinen naar advertenties, het reizen, de stress en teleurstellingen: het is allemaal zo overweldigend. Mentaal ben ik ontzettend moe. Aan studeren kom ik nauwelijks toe. Het lukte me deze week niet om een opdracht in te leveren. Binnenkort heb ik een tentamen, maar daar heb ik nog niet voor kunnen leren.”

Op dit moment kan ze in iemands huis in Heerlen verblijven, maar daar moet ze eind deze week weer weg. “Mijn vriend woont in Brussel, dus waarschijnlijk ga ik naar hem toe. Mijn studieadviseur vertelde mij zojuist dat ik mijn colleges online mag volgen, al moet ik daarvoor wel eerst toestemming vragen aan de professoren. Ik begrijp niet waarom dit zo moeizaam gaat. In de eerste week volgde ik door omstandigheden de colleges ook online en dat werkte prima.”

Toch haalt ze ook nog een positief punt uit de woningnood: “Ik zit eraan te denken om mijn scriptie over dit onderwerp te schrijven.”

Knikkebollen achter het stuur

Benjamin Allstedt schreef zich in bij verschillende universiteiten. Toen hij besloot om voor het University College Maastricht te gaan, was het eind juli. “Véél te laat om een kamer te vinden”, realiseert hij zich nu. Hij heeft er nog altijd geen en reist daarom elke lesdag op en neer vanuit Keulen, waar zijn ouders wonen.

Op een goede dag anderhalf uur heen en anderhalf uur terug, op een slechte twee uur per rit. Tijd die hij liever aan zijn studie zou willen besteden. “In de eerste twee weken deed ik al het werk dat ik moest doen, maar dat was niet vol te houden. Ik kwam thuis, ging studeren en dan sliep ik vijf of zes uur. Ik ben een keer bijna tegen een vrachtwagen gereden op de snelweg, omdat ik in slaap viel.” Nu doet hij minder voor zijn studie en “voor nu geeft dat meer rust, maar ik weet dat ik dat werk ooit een keer moet inhalen.”

Ook zijn ambitie om hoge cijfers te halen staat op een laag pitje. “Mijn doel is nu om de vakken gewoon te halen”, zegt hij teleurgesteld. “Ik wil in het derde semester op uitwisseling en daar moet je goede cijfers voor hebben.” 

De rest van zijn tijd gaat naar de kamerzoektocht. Op “zeker vierhonderd kamers” reageerde hij al. Zonder succes. Van intimiderende huisbazen tot bedriegende huisvestingsorganisaties. “Maasland Relocation heeft de meeste kamers. Als je daar snel reageert hoor je bij de acht mensen die kans hebben op een kamer. Laatst kreeg ik een mailtje dat ik bij de gelukkige acht hoorde. Er stonden nog vijftig mensen in de CC. Ik dacht dat ik in oktober wel een kamer zou hebben. Ik hoop nu dat ik hier in november woon.”

 

“Ik voel me niet welkom in Maastricht”

Het was zeker niet de eerste keer dat hij een kamer zocht, maar nog nooit was het zo moeilijk. De Franse Mathis Cayuela, masterstudent European Public Affairs, kwam eind augustus naar Maastricht. “Ik was online al begonnen met zoeken en had voor zeventien dagen een hotel geboekt. In die tijd moest het lukken, dacht ik.”

Maastricht Housing, woningcorporaties, kamerbureaus in de privésector, makelaars en Facebookgroepen: het liep allemaal op niets uit. “Ik ben zelfs nog nooit uitgenodigd om te komen kijken.” Zijn budget van 500 euro in de maand lijkt hem vrij redelijk, maar blijkt veel te laag voor wat er nog beschikbaar is. Uiteindelijk vindt hij een studio in Heerlen.

Eind goed, al goed? Niet voor Cayuela. “Dit is niet waarvoor ik hier naartoe ben gekomen. Ik wilde leven en studeren in de internationale sfeer van Maastricht. Nu ga ik iedere dag met de trein op en neer.” Cayuela blijft dus zoeken in Maastricht, maar heeft niet veel hoop. Daarvoor zijn er voor een mannelijke internationale student te veel obstakels, zegt hij.

“Bij Maastricht Housing werken ze op inschrijftijd (bij de woningen van de woningcorporaties, red.). Wie het langst staat ingeschreven – meestal Nederlanders omdat zij weten hoe het werkt – mag als eerste gaan kijken. Veel flats zijn, behalve hoog in huur, ongemeubileerd. Zoals veel internationale studenten blijf ik korter dan een jaar. Dan ga ik geen vloer leggen en meubels kopen. Op Facebook wordt er ronduit gediscrimineerd. Dan staat er ‘Dutch only’ of ‘girls only’. Ik begrijp niet dat de gemeente dat toelaat.”

Al met al voelt hij zich niet welkom in Maastricht. “De universiteit adverteert met het feit dat ze zo internationaal is. Maar een basisbehoefte als een woning is er niet te vinden. Ik had graag van tevoren geweten dat er een huizencrisis was.”

Hij hoopt dat de universiteit hem kan compenseren. “Voor de treinkosten: ik betaal 170 euro per maand, een Nederlandse student reist gratis. Daarbij was ik 1300 euro kwijt aan een hotel, bovenop de 13 duizend euro die ik sowieso betaal aan collegegeld. Maar ik zou ook graag meer mentale steun krijgen. Dit levert veel stress op en ik ben bezorgd over hoe het mijn studie gaat beïnvloeden.”

“Ik kon me niet concentreren en over een maand zijn de tentamens al”

Met een grote glimlach begint Eloïse Perche, masterstudent International Law, het gesprek met goed nieuws: ze heeft een woning gevonden. Het is een flat – “duurder dan ik zou willen, ik had liever een kamer gehad, maar inmiddels neem ik alles aan” – en 1 oktober krijgt ze de sleutels. De zorgen van de afgelopen maanden zijn nog niet helemaal verdwenen. “Ik ben nog steeds bang dat ze bellen om te zeggen dat het toch niet door kan gaan.”

Eind augustus rijdt Perche met haar ouders vanuit hun woonplaats Lyon naar Maastricht. Ze had aan de Inkom mee willen doen, maar gebrek aan huisvesting weerhoudt haar daarvan. Toch maakt ze zich geen zorgen. “Een vriendin van me woonde al in Maastricht. Ze zei: ‘Het is soms lastig, maar uiteindelijk vindt iedereen een kamer.’”

Eenmaal hier gaat ze alle kamerverhuurders af, maar telkens krijgt ze hetzelfde antwoord: ‘Sorry, we hebben niets meer.’ “Ik had een budget van 400-600 euro, waarbij 600 euro het absolute maximum was. De enige dingen die beschikbaar waren, kosten 900-1000 euro per maand.”

Na een tip via LinkedIn belandt ze in een long-stay hotel in Maastricht. Kosten: 850 euro voor een maand. “Maar mijn ouders zeiden: ‘Doe het maar’.” Er volgt een tijd vol zenuwen. “Ik sliep er slecht van, kreeg acne van de stress. Dit is de eerste keer dat ik in het buitenland woon. Ik voelde me erg alleen. Ik kon me niet goed concentreren op mijn studie en over een maand zijn de tentamens al.”

Perche hoopt dat de UM en de gemeente snel met tijdelijke noodoplossingen kunnen komen. “Bijvoorbeeld een sporthal, dan heb je in ieder geval een bed.” Zelf voelt ze zich een geluksvogel omdat ze iets gevonden heeft. “Maar eigenlijk is dat raar, het zou gewoon normaal moeten voelen.”

Wendy Degens, Cleo Freriks, Yuri Meesen, Dennis Vaendel