Studentenhuisvesting: een oplossing?

Studentenhuisvesting: een oplossing?

"De universiteit is een zegen voor deze stad. Geen discussie over mogelijk. Toch miskent de stad dit feit"

14-10-2021 · Opinie

“In wezen zijn we er niet in geslaagd de universiteit te integreren in het sociale weefsel van de stad”, schrijft Alexander Lurvink, sinds 2018 gemeenteraadslid in Maastricht en medeoprichter van de nieuwe politieke partij Re:set, in dit opinie-artikel. Studenten worden tot paria-inwoners bestempeld. En dat terwijl de stad en de regio de groei van de universiteit moeten omarmen.

Volgens het Economisch Wereldforum zal het geopolitieke belang steeds meer afhangen van de universiteiten als kweekvijvers van kennis en technologie. Vooral jonge universiteiten zijn belangrijk omdat zij losstaan van traditionele methoden en open staan voor nieuwe manieren van leren. Als Europeanen moeten wij ons zorgen maken over het feit dat van de tien beste jonge universiteiten ter wereld er slechts drie buiten Azië zijn gevestigd, waarvan één in Maastricht.

De Universiteit Maastricht is een zegen voor deze stad. Geen discussie over mogelijk. Toch miskent de stad dit feit. De huidige huisvestingscrisis mag ons niet afleiden van een ouder en dieper geworteld probleem dat de gemeente niet heeft aangepakt. In wezen zijn we er niet in geslaagd de universiteit te integreren in het sociale weefsel van de stad. Nu, in het tijdperk van identiteitspolitiek, zijn we getuige van een verscheuring van Maastricht. Niet alleen demografisch, maar ook sociaal en economisch worstelt de stad om haar tradities en toekomst met elkaar te verzoenen. Dit conflict is niet uniek voor Maastricht.

Al in 2013 stemde de gemeenteraad voor kleinschalige studentenhuisvesting. Hierdoor is de stad één grote studentencampus geworden die grote delen van de lokale bevolking van zich vervreemd heeft vanwege onoplosbare verschillen in levensstijl. In reactie hierop hebben de lokale bewoners hun bezorgdheid geuit en de gemeenteraad ertoe aangezet controversiële beperkingen op het huisvestingsbeleid aan te nemen, zoals het woningsplitsingbeleid (40-40-40-regel) en het maximum van het aantal studentenwoningen per straat. Kortom, er heerst in Maastricht een studentenquotum en daardoor worden studenten tot paria-inwoners bestempeld.

Voeg daar nog een portie electoraal gewin op korte termijn aan toe en een ongezonde dosis giftige identiteitspolitiek en we belanden in een vicieuze cirkel die de toekomstperspectieven van deze stad in gevaar brengt.

Universiteit en gemeente moeten de urgentie van de studentenhuisvesting onderkennen en de situatie radicaal aanpakken. Handhaven van de status quo is niet langer een optie.

De stad en de regio moeten de groei van de universiteit omarmen door de integratie van haar studentenpopulatie te verbeteren. Nu mijn termijn als gemeenteraadslid ten einde loopt, kan ik oprecht zeggen dat deze problematiek een existentieel probleem is voor Maastricht. Na vier jaar zoeken naar een oplossing, is dit mijn advies:

Leefstijlen zijn inderdaad onverenigbaar als je geen tijd en ruimte biedt om je aan te passen. Naast het bevorderen van sociale cohesie en culturele uitwisseling moeten we ook onze strategie voor studentenhuisvesting anders inrichten. Ik stel voor dat de universiteit en de regionale overheden een uitbreidingsstrategie voor de lange termijn ontwikkelen. De gemeente zou grootschalige studentencampussen aan de randen van de stad moeten faciliteren en tegelijkertijd studenten moeten stimuleren om eerst daar te gaan wonen. Dit zou niet alleen de druk op de woningmarkt verlichten, maar ook afgestudeerden en starters, die de tijd hebben gehad om zich aan te passen en te settelen, aansporen in de stad te gaan wonen. Levensstijlen zouden daardoor meer op elkaar worden afgestemd en de sociale cohesie zal er wel bij varen. Op regionaal niveau zou deze strategie de stadsvlucht kunnen tegengaan, de vergrijzing tegengaan en de leegstand in Limburg oplossen.

Om deze grootschalige campussen te kunnen ontwikkelen, zouden gemeenten grond moeten aankopen en deze aan een regionale studentenhuisvester moeten verpachten in een erfpachtconstructie, hierdoor profiterend van de waardestijging van het onroerend goed op langere termijn en tegelijkertijd de universiteit de nodige flexibiliteit latend om de voor de regio broodnodige uitbreiding te realiseren.

Na bijna vier jaar geconfronteerd te zijn geweest met deze fundamentele uitdaging voor onze stad, kan ik met een gerust hart zeggen dat bovengenoemde oplossing het enige alternatief is dat ik heb gevonden voor een verdeelde en polariserende samenleving die haar gastvrije aard dreigt te vergeten.

Alexander Lurvink

Auteur: Redactie

Foto: archief Alexander Lurvink

Tags: kamercrisis,kamernood,studentenhuisvesting,studenten,campus,Maastricht

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.