De nieuwe rector is ingenieur, jong en vrouw

De nieuwe rector is ingenieur, jong en vrouw

Wetenschappelijk directeur MERLN Pamela Habibović volgt Rianne Letschert op

18-11-2021 · Nieuws

MAASTRICHT. Pamela Habibović wordt per 1 februari 2022 de nieuwe rector magnificus van de Universiteit Maastricht. Ze is van huis uit ingenieur; een bèta-wetenschapper met veel onderzoekservaring. “Toen ik werd benaderd voor het rectorschap dacht ik: hè, ik?”

Een droom die uitkomt? Nee, zeker niet, zegt Pamela Habibović (44) beslist. Zij is hoogleraar Anorganische Biomaterialen en wetenschappelijk directeur van MERLN, het UM-instituut voor regeneratieve geneeskunde. “Sterker nog, toen ik werd benaderd door de Raad van Toezicht voor het rectorschap, dacht ik: hè, ik? Ik heb er vervolgens twee dagen een beetje over nagedacht en besloot uiteindelijk dat ik er meer van wilde weten. Eenmaal in de sollicitatieprocedure, ik moest onder andere een visiedocument schrijven, dacht ik: en nu wil ik het worden ook.”

Spannend

Waarom? Ze heeft twee redenen, klinkt het via zoom. “De eerste heeft puur met mezelf te maken. Ik wil altijd iets nieuws leren. En deze baan is echt iets heel anders, hier kan ik me verder ontwikkelen. Dat heb ik ook nodig, ik houd ervan om zaken aan te gaan die spannend zijn, die ik nog niet ken.” De andere reden heeft alles met de huidige academische wereld te maken. “Ik merk dat prestaties nog steeds veelal op het conto van een individu worden geschreven. Daar ben ik het niet mee eens, in je eentje kun je als onderzoeker weinig bereiken, je hebt altijd een team nodig. Ik merk dat ik meer voldoening haal uit het creëren van een omgeving waarin anderen kunnen excelleren, dan dat ik zelf als wetenschapper iets bereik, denk aan het schrijven van een artikel (ze publiceerde er zo’n honderd, red.) of het binnenhalen van een subsidie (zij kreeg zelf onder andere van NWO een Veni, Vidi en Aspasia, en van het ministerie een Zwaartekracht subsidie, red.). Ik merkte als directeur van MERLN dat de successen van het instituut me meer doen dan die van mezelf.” Het is misschien ook daarom, denkt ze, dat ze het minder erg vindt om haar eigen onderzoek de komende acht jaar (de benoeming is in principe voor twee termijnen, met een herbenoeming na de eerste termijn) op een heel laag pitje te zetten. “Ik hoop, ik ga dat proberen, dat ik op grotere afstand toch nog bij het onderzoek betrokken kan blijven. Gelukkig hebben al mijn promovendi en postdocs al een tweede begeleider sinds ik directeur ben. Zij zullen nog meer moeten doen, maar ik ga heel erg mijn best doen om bij de begeleiding betrokken te blijven.”

Ze beseft dat haar visie op wetenschappelijk onderzoek bijzonder goed aansluit bij het landelijke project Erkennen en Waarderen, waarvan de kar mede getrokken wordt door haar toekomstige naaste collega Rianne Letschert, en waarin teamwerk heel belangrijk is. Letschert had het niet beter kunnen verwoorden.

“Zo’n leider ben ik”

In de profielschets voor de nieuwe rector staat dat bestuurlijke ervaring, liefst op decaanniveau, een must is. Heeft ze die voldoende? Ze lacht, dan relaxed: “Op papier heb ik dat niet. Maar het rectorschap is minder spannend in vergelijking met het besturen van een vliegtuig zonder ervaring. Besturen is geen kunstje. Besturen is goed met mensen omgaan om zo samen een doel te bereiken. Zo’n leider ben ik. Ik heb het op kleinere schaal al gedaan, het gaat vooral om de juiste communicatie. En als je kijkt naar mijn leeftijd en cv, hoeveel ervaring kun je dan verwachten? Ik ga dit ook niet in mijn eentje doen, er staan heel veel talentvolle mensen om mij heen.”

Geen poespas

Ze heeft iets nuchters, lijkt niets met status te hebben, houdt niet van poespas. Ze vindt het ook totaal geen punt dat ze in de voetsporen moet treden van een zeer succesvolle rector die een droomstart had, veel krediet kreeg, het heel goed doet in de media en zo in korte tijd uitgroeide tot het boegbeeld van de UM. “Ik wil haar niet evenaren, maar dat hoeft ook helemaal niet, ik ben heel anders dan Rianne. Ik hoop veel van haar te leren en kan het heel goed met haar vinden. Rianne moet als collegevoorzitter vooral blijven doen waar ze goed in is.  Ik hoef niet per se in alle kranten, al ben ik niet bang om op de voorgrond te treden als het nodig is. Voor MERLN was ik ook het boegbeeld. Ik ga zeker niet in een hoekje zitten als rector, maar het college van bestuur is een team, iedereen moet werken vanuit zijn eigen kracht.”

Glazen plafond

In 2018 zei ze in een interview in Observant, ze was toen al drie jaar hoogleraar maar nog geen directeur, dat ze nog steeds niet door het glazen plafond heen was. Is dat nu wel het geval? Grinnikend: “Deze vraag moet niet om mij gaan, het glazen plafond is veel meer dan een positie bereiken. Het gaat om acceptatie. Straks hebben we een college van bestuur met twee relatief jonge vrouwen, dat is nog steeds bijzonder, helaas. Ik hoop door het voorbeeld te geven aan anderen te laten zien dat het kan. En dat doe ik al jaren.” Zo was ze vier jaar voorzitter van een grote Europese vereniging op het gebied van biomaterialen; opgericht in 1977. “Ik was de jongste voorzitter ooit en de eerste vrouw. Toen het bekend werd gemaakt, zei iemand: ‘Dit is het einde van onze vereniging.’ We zijn nu vijf jaar verder en de vereniging doet het beter dan ooit.” Ze wil maar zeggen: hoog tijd dat vrouwen op waarde worden geschat.

Ingenieurs mindset

De eerste tijd van haar rectorsbestaan zal opgaan aan het doorgronden van het onderwijs aan de UM. “Tot nu toe was ik primair onderzoeker die een bijdrage levert aan het onderwijs. Nu is het zaak dat ik het grotere geheel op het netvlies krijg. En ja, ik heb wel ideeën over welke kant het op moet, maar het is te vroeg om daarmee naar buiten te komen.” En daarnaast gaat ze uiteraard kennismaken met de andere faculteiten. “Ik ken vooral de FHML.”

Ze is opgeleid als ingenieur, een bètawetenschapper die mooi past bij de nog jonge faculteit Science en Engineering en de verdere uitbouw (opgenomen in het nieuwste strategische plan) van de bèta-poot van de universiteit. “Ik heb een bèta-mindset. De hersenen van een ingenieur werken anders. We zijn vaak no nonsense, en zoeken graag naar zo efficiënt mogelijke oplossingen. Ik voel me goed tussen ingenieurs, maar kan ermee omgaan als besluitvorming op een andere wijze gaat.”

Gevaarlijk vroeg

Op de vraag wat ze na haar rectoraat bereikt wil hebben, klinkt een aarzeling. “Ik vind het nu gevaarlijk vroeg om daar iets over te zeggen. Ik hoop dat de UM nog beter kan laten zien welke impact we hebben, of het nu gaat om onderwijs, onderzoek of samenwerking met de lokale overheid, de regio, het ziekenhuis en de industrie. Ik geloof erg in interdisciplinair onderzoek waarin we echt gebruik maken van de kracht van de verschillende disciplines. We moeten een manier vinden zodat we én samenwerken én alle disciplines hun volledig potentieel kunnen gebruiken.”

CV nieuwe rector Pamela Habibović

Pamela Habibović (1977) werd geboren in Tuzla, Bosnië en Herzegovina, maar groeide op in Srebrenica.  In 1992 - de oorlog was nog niet in alle hevigheid uitgebarsten - vluchtte ze met haar moeder en zusje naar Nederland. Haar vader bleef omdat hij verwachtte dat de onrust snel voorbij zou zijn. Het tegendeel was waar. Toen ook hij wilde vluchten was het te laat. Hij verdween na de val van Srebrenica.

Zij studeerde chemische technologie (hts) en promoveerde in 2005 aan de Universiteit Twente. Daarna vertrok ze voor onderzoek naar de Harvard Medical School in Boston en de McGill University in Canada. Na een tussenstop in Twente verhuisde ze in 2014 naar Maastricht waar ze hoogleraar Anorganische Biomaterialen werd en enkele jaren later wetenschappelijk directeur van MERLN, het Maastrichtse Institute for Technology-Inspired Regenerative Medicine.

Ze ontving tal van subsidies, onder andere een Veni, Vidi en Aspasia, en was een van de zes aanvragers van Gravitation grant Materials-Driven Regeneration van het ministerie van Onderwijs waarmee ze samen met andere universiteiten 18,8 miljoen euro binnenhaalde.

Habibović publiceerde zo’n honderd wetenschappelijke artikelen. Daarnaast zat ze in diverse besturen, onder andere in dat van het Female Faculty Network Twente, en treedt ze op als redacteur van verschillende wetenschappelijke tijdschriften. Ook was ze vier jaar voorzitter van de European Society for Biomaterials.

In 2013 ontving ze de Jean Leray Award van de Europese Society for Biomaterials.

Pamela Habibović is getrouwd en heeft twee kinderen.

Auteur: Riki Janssen

Foto: Philip Driessen

Categoriëen: Nieuws, nieuws_boven
Tags: rector,pamela habibović,rianne letschert,erkennenwaarderen,team

Voeg reactie toe

Klik hier voor onze privacyregels

Vanaf januari 2022 plaatst Observant alleen nog reacties van mensen wier naam bekend is bij de redactie.