Ik ben bijna klaar met mijn bachelor. Ik wacht alleen nog op het cijfer van mijn laatste tentamen. Daarbij horen natuurlijk alle clichés die je van een afstuderende student mag verwachten: de allerlaatste onderwijsgroep, het allerlaatste college en het plotselinge besef dat er voor veel dingen de laatste keer is geweest zonder dat je het op dat moment doorhad.
Ik heb altijd gedacht dat afstuderen een monumentaal moment zou zijn. Een scène die zich ergens tussen de werkelijkheid en een Amerikaanse high schoolfilm bevindt: een toga, een diploma en vooral de wetenschap dat je een belangrijke mijlpaal hebt bereikt. Maar als ik eerlijk ben, lijkt het nog niet helemaal tot me door te dringen.
Ik had verwacht dat de laatste maanden van mijn bachelor rustig zouden verlopen, je rondt immers steeds meer dingen af. Maar voor mijn gevoel was dit het drukste blok van mijn hele opleiding. Alles leek in deze periode samen te vallen: een maatschappelijk project voor het vak Professionele Vaardigheden, keuzevakken en het schrijven van mijn scriptie. En ondertussen ging alles daarbuiten ook gewoon door: starten met een extra stage, een nieuwe bijbaan en de terugkerende vraag over wat ik na mijn bachelor wil gaan doen.
Misschien voelt mijn afstuderen daarom niet als eindpunt, maar eerder als een tussenstation. Een moment waarvan ik weet dat het bijzonder is, maar waarvoor ik nog geen tijd heb gehad om er echt bij stil te staan. Misschien besef ik pas dat ik me jurist mag noemen wanneer alle drukte achter de rug is. Hopelijk voordat ik begin met mijn master staats- en bestuursrecht.
Britt van Cruchten, derdejaars rechtsgeleerdheid