Ik ben hier al een tijdje. Ik studeer al drie jaar in Maastricht. Toen ik hier net was, was alles nieuw voor me: ik raakte mijn vrienden kwijt op feestjes, verdwaalde onderweg naar het Frontenpark en zo nu en dan stapte ik in de verkeerde bus. Die dingen gebeuren nu bijna nooit meer. Meestal kan ik door de stad navigeren op de automatische piloot.
Het is heel fijn om je op een gegeven moment thuis te voelen in Maastricht. Ik zou durven zeggen dat het noodzakelijk is. Het zou reuze onhandig zijn om elke dag voor verrassingen te staan. Maar het heeft ook een keerzijde: ik ben gestopt met opletten. Toen ik laatst met een vriendin door de stad liep, stelde ze allerlei vragen. Was ik al eens in de Koepelkerk geweest? Sinds wanneer hangt dat gedicht al aan de stadsmuur? Hoeveel Stolpersteine zijn er eigenlijk in Maastricht? Sommige vragen kon ik helemaal niet beantwoorden, omdat ze nooit in me waren opgekomen.
Op YouTube is een aantal video’s te vinden waarin je op een bepaalde gebeurtenis moet letten terwijl er op de achtergrond iemand langsloopt in een gorillapak. Vaak zien we die ‘gorilla’ niet eens. In het Engels heet dat fenomeen inattentional blindness – onoplettende blindheid. Op veel manieren heeft Maastricht een gorillapak aangetrokken. Ik heb het te druk met op tijd komen, mijn zus bellen of de grond bestuderen om te zien wat de stad allemaal te bieden heeft.
September markeert mijn driejarige jubileum in Maastricht. Het is ook de tijd waarin nieuwe studenten de stad overspoelen. Ze hebben een frisse blik, kijken nog verrast als de Sint Servaasbrug opent. Misschien moet elke ingeburgerde student zo’n nieuweling op sleeptouw nemen. Ik kan vertellen welke vlaaisoorten het lekkerst zijn en hoe je in het Limburgs een frietje bestelt. De ander kan omhoog wijzen, naar de kerktorens en de straatnaambordjes. Blijf dan nog iets langer staan. Schakel die automatische piloot voor heel even uit.
Puck Füsers