We hebben er echt serieus over nagedacht, maar na rijp beraad was het antwoord: nee. Waarom? We zouden wildvreemde mensen in ons - vrij grote - huis nemen die je vervolgens de hele dag tegenkomt in de (enige) badkamer, de keuken, voor de tv, en ga zo maar door. Dat gaat niet lukken, wisten we al snel na wat eerlijke zelfreflectie. We kennen onszelf. We vinden het altijd heel gezellig als de kinderen en/of kleinkinderen een aantal dagen of een weekje komen logeren, maar genieten ook erg van de rust als ze weer de deur uit zijn. En dat is dan nog familie. Hoe moest dat met getraumatiseerde mensen uit een andere cultuur, met andere gewoonten en opvoedingsmethoden? We bleken minder ruimhartig en flexibel dan je van jezelf zou hopen.
Gelukkig geldt dat niet voor iedereen. Het was het afgelopen vroege voorjaar, de oorlog in Oekraïne was losgebarsten, een vluchtelingenstroom kwam op gang en her en der openden mensen hun deuren voor gezinnen die het heel slecht hadden getroffen. Onder hen ook collega’s van de Universiteit Maastricht. De een stelde het tuinhuis ter beschikking, de ander bood zijn bijna afgewerkte nieuwe B&B aan. Die laatste is Paul Bonfrere, hoofd van de afdeling informatiemanagement van het studentenservicecentrum (SSC). Hij en zijn familie bieden al negen maanden onderdak aan een jonge Oekraïense vrouw, Julia. Hij wilde geen logé in huis. “Ooit hebben we een pleegkind opgevangen en merkten we hoe ingrijpend dat is. Onze B&B is ideaal, een studio van 30 m2 met eigen voordeur.” Het geeft een goed gevoel om mensen te kunnen helpen, zegt hij. “Het levert ons veel op, niet in de laatste plaats dat we er een ‘familielid’ bij hebben. Zo beschouwen we Julia nu, en zo voelt zij het ook.”
Een andere collega, de huidige decaan van de faculteit Health Medicine and Life sciences Annemie Schols, gaf een half jaar lang onderdak aan een gezin: man, vrouw, zoon van dertien. En nee, niet in een tuinhuis of aanpalende B&B, maar gewoon in huis. En ja, ze kwamen elkaar dus tegen in de badkamer, in de keuken, net zoals in een studentenhuis, vertellen ze aan collega MT. Schols en haar man (hij kende het gezin van een bezoek aan Oekraïne, zij niet) hebben geen minuut spijt gehad van het gezamenlijke half jaar; het gezin is inmiddels weer terug naar Kiev. Integendeel: het was een verrijking, zeggen ze. Petje af hoor.