Er zijn twee deuren in de kamer van Chantal van Binsbergen. Eentje naar de gang en eentje naar een klein keukentje dat ze deelt met haar buurvrouw. Haar derde huisgenoot heeft een eigen keuken. Ze delen met zijn drieën de badkamer en het toilet.
Van Binsbergen heeft haar kamer handig ingedeeld. Een kast scheidt het bed van een kleine hoekbank met een tafeltje. Er staat een bureau tegen de wand aan de andere kant van de kamer. Zo is er een werk-, zit- en slaapgedeelte. Ze betrok kamer in mei van haar eerste jaar. Vanwege corona hoefde ze nauwelijks in Maastricht te zijn, dus bleef ze nog een tijd bij haar ouders in het Noord-Brabantse Best. “Ik had geen haast om te verhuizen, maar toen deze mooie kamer voorbijkwam op Facebook ‘moest’ ik wel reageren.”
Kerkmuziek van oma
Een aantal oude LP’s dat als decoratie aan de muur hangt, valt direct op. “Het is allemaal kerkmuziek van mijn oma, haha.” In het binnenste cirkeltje, waar normaal de nummers op de LP staan, prijken nu afbeeldingen van heel andere artiesten. ‘A night at the opera’ van Queen bijvoorbeeld. “Dat werd bij ons thuis vroeger veel gedraaid; ik ben ermee opgegroeid.” Maar er hangt ook een album van Harry Styles. En Panic at the disco. “Daar was ik op de middelbare school heel erg fan van.”
Zelf is Van Binsbergen ook muzikaal. “Sinds mijn achtste speel ik gitaar. Ik ben klassiek geschoold, dus destijds speelde ik veel Spaanse muziek.” Hele dagdelen speelde ze vroeger. Haar akoestische gitaar heeft ze een aantal jaar geleden ingewisseld voor een elektrische en inmiddels komen ook de albums aan haar muur voorbij. Muziek was een van haar afstudeervakken op de middelbare school. “Dat werd beoordeeld tijdens het eindexamenconcert in de schouwburg. Het hele schooljaar werkten we daaraan, maar twee weken voor de uitvoering hoorden we dat het niet doorging. Corona.” Ze kijkt een beetje sip als ze het vertelt. “Gelukkig heb ik het jaar ervoor wel op het podium gestaan als hulp tijdens het eindconcert van vrienden.”
Skispullen ronselen
Van Binsbergen is heel actief binnen MSV Santé, de studievereniging van gezondheidswetenschappen, en dat is op deze kamer te zien. Aan de kapstok hangt een linnen tas met het logo, op het fotorekje aan de muur hangt een sticker, boven het bureau hangt een plankje met daar op de tekst ‘Ocie 2021-2022’ (afkorting voor onderwijscommissie) en aan het kledingrek hangt zelfs een chique bestuursjas. “Ik ben in mijn eerste jaar begonnen in een commissie om mezelf uit te dagen naast mijn studie.” In het tweede jaar werd ze voorzitter van een commissie en dit jaar is ze vicevoorzitter van de vereniging. Zo’n tien tot vijftien uur per week is ze ermee bezig. Die tijd steekt ze er graag in. “Eigenlijk is het een gezelligheidsvereniging. Het gros van mijn vrienden in Maastricht ken ik via de vereniging.”
Naast de korting die de 766 leden krijgen op hun studieboeken en de voorlichting die de club geeft aan leden over bijvoorbeeld de studierichtingen, is er ook veel vertier dus. “We organiseren verschillende feestjes en borrels, maar ook reisjes. Ik ben nu bijvoorbeeld overal skispullen aan het ronselen. We gaan in maart naar Zuid-Frankrijk op skivakantie.” Spannend, vindt ze, want dat heeft ze nog nooit gedaan. “Ik ga de eerste dagen flink lessen.”
Limousine
Boven haar bed hangen heel veel foto’s. “Dat zijn bijna allemaal vrienden uit Best”, vertelt Van Binsbergen. “Ik zie ze nog maar heel weinig. De meesten zijn in Tilburg of Utrecht gaan studeren en zijn thuis blijven wonen. Of ze zijn niet gaan studeren. Op een paar goede vriendschappen na zijn de meeste verwaterd”, vertelt ze nuchter. Haar leven is in Maastricht nu. Ongeveer een keer per maand gaat ze een weekendje naar huis.
Tussen de foto’s ook eentje met haar ouders en jongere broertje. Zij in een mooie galajurk en de rest in hun normale kloffie. “Dat was toen ik mijn diploma ging ondertekenen. Vanwege corona was er geen gala, maar onze mentor ging in een limousine bij iedereen langs met het diploma. Onze mentor had heel erg zijn best gedaan.”
Neuropsycholoog
Als ze dit jaar haar bachelor afrondt, gaat ze het komend academisch jaar haar kamertje waarschijnlijk opgeven. Ze gaat zich aanmelden voor de master neuropsychologie in Utrecht. Daarna twee jaar de postmaster tot gezondheidszorgpsycholoog en dan nog vier jaar klinische neuropsychologie.
Nog wel even aan het studeren dus. En dan te bedenken dat ze er na haar vwo aan heeft gedacht om de hbo optometrie te doen en snel te gaan werken. “Ik wilde in mijn werk mensen helpen, niet in ze snijden.” Als plan B toch maar ingeschreven bij gezondheidswetenschappen. Daar kwam de neuropsychologie op haar pad: a match made in heaven.
“Ik vind het moeilijk om Maastricht achter te laten, maar het is ook spannend om in een andere stad weer iets op te bouwen. En veel van mijn vrienden gaan ook naar een andere universiteit voor hun master.”