Terwijl ik met een blanco scherm klaar zit om deze column te schrijven, hoor ik mijn partners stem breken en hem in tranen uitbarsten. Hij spreekt telefonisch met een van zijn vrienden, wiens vrouw ernstig ziek is. De diep verdrietige vriend vertelt dat de conditie van zijn vrouw de laatste dagen zwaar is verslechterd. Het onvermijdelijke begint zich aan te dienen, en dat doet pijn.
Ik had een column over een boek willen schrijven, maar dat voelt ineens als een futiel en onbeduidend onderwerp. Dus schrijf ik over mijn partner en zijn vriendengroep van acht mannen.
Dit jaar precies 50 jaar geleden, startten ze in hun eerste jaar diergeneeskunde, en zijn nu allemaal rond de 70 jaar oud. Ze zagen elkaars verkeringen ontstaan, waren bij de bruiloften en getuige van de vele kinderen en kleinkinderen die geboren werden. Vier huwelijken hielden geen stand en zo werden er nieuwe partners ten tonele gebracht, waaronder ik, acht jaar geleden, als laatste.
Ze wonen verspreid over Nederland, van de Wadden tot in Maastricht, en komen ieder jaar een weekend bij elkaar. Mannen met heel verschillende achtergronden en motivatie voor de dierenartsenij, van jongens die liever boer geworden waren, maar geen grond hadden, tot de ‘roeping’ die het vak voor enkelen bleek te zijn. Natuurlijk was het niet altijd rozengeur en maneschijn door de jaren heen. Zeker niet, toen ieder zijn eigen plek moest veroveren in de strijd om schaarse praktijkplaatsen. Maar de vriendschap en het gedeelde verleden overleefden deze obstakels.
Gedurende de laatste paar jaren, kreeg de vriendschap een extra dimensie. Bij twee van hen werden ongeneeslijke ziekten vastgesteld, anderen zijn in behandeling voor ernstige kwalen. Het ontroert me, hoe ze elkaars toestand volgen. Er wordt gebeld, gehuild, op bezoek gegaan en aan de groep verslag gedaan.
Ik zou het over een boek hebben in deze column. De Laatste Skilift van John Irving. Een meesterwerk van 900 pagina’s over een leven met vrienden. Zo kleurrijk en bijzonder als in Irvings boek, zijn ze niet, maar de vriendengroep uit 1973 is een boek waardig.
Ellen Krijnen, beleidsmedewerker Academic Affairs, MUO