In Amsterdam trok hoogleraar Franciska de Vries onlangs aan de bel. Zij kon een vrouwelijke post-doc, aangesteld voor een extern gefinancierd project op een tijdelijk onderzoekscontract, geen verlenging aanbieden voor de tijd die ze had gemist tijdens haar zwangerschaps- en ouderschapsverlof.
De flexwet, waardoor mensen niet langer dan vier jaar in tijdelijke dienst mogen zijn en na twee verlengingen (in drie jaar) een vast contract aangeboden moeten krijgen, maakt geen uitzondering voor dit soort verlof. Noch voor gemiste tijd door langdurige ziekte, voegt Nieke Guillory, hoofd HR aan de Universiteit Maastricht, eraan toe.
Afhankelijk van de timing – hoeveel verlengingen heeft iemand al gehad? – kan iemand daardoor bij de afronding van het onderzoek in de problemen komen. In Maastricht overkomt het gemiddeld ongeveer drie mensen per jaar (op de driehonderd post-docs die de UM in dienst heeft). “Maar het verschilt sterk per jaar. Op dit moment speelt het voor zover wij weten bij niemand”, zegt Guillory. Dat neemt de urgentie volgens haar niet weg. “Eén medewerker is al genoeg om ernaar te kijken.”
Samen met andere universiteiten in het land wordt nu gezocht naar een oplossing. Dat is ingewikkeld, zegt Guillory. “Het is in de wet verankerd en die hebben we niet zomaar veranderd. Er is geen sluitende juridische oplossing, dus we moeten iets anders bedenken. We hopen daar in de komende maanden een besluit over te kunnen nemen.”